Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΤΡΙΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ SUPER LEAGUE (ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΑ Ν’ ΑΠΟΤΥΧΟΥΝ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΤΡΙΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ SUPER LEAGUE
(ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΑ Ν’ ΑΠΟΤΥΧΟΥΝ)

Διάβασα τις προάλλες σχετικά με μια εισήγηση των ελεγκτικών (και όχι μόνο) εταιρειών DELOITTE & PwC (PRICE WATERHOUSE COOPERS) για το μέλλον της SUPER LEAGUE (βλέπε εδώ). Να υπενθυμίσω στο σημείο αυτό ότι η DELOITTE συνεργάζεται με την UEFA στο FINANCIAL FAIR PLAY, ενώ το παράρτημα της στην Ελλάδα έχει μεταξύ άλλων πελατών όλες τις εταιρείες τυ Γαύρου.

Και στα τρία σενάρια προτείνεται η ανάδειξη του Πρωταθλητή να γίνεται μέσω πλέι-οφ στα οποία οι συμμετέχουσες ομάδες μεταφέρουν την βαθμολογία της κανονικής περιόδου. Για να δείξουν οι δύο ελεγκτικές εταιρείες ότι έκαναν δουλειά παραθέτουν σειρά στατιστικών στοιχείων από τα οποία προκύπτει η τεράστια μείωση εσόδων το διάστημα 2010-2016. Αντιπαραβάλλονται δε αυτά τα στοιχεία με τ’ αντίστοιχα Ευρωπαϊκά.

Σήμερα θ’ αντισταθώ στον πειρασμό να σχολιάσω το αποτέλεσμα των δύο εταιρειών, το οποίο υποθέτω ότι η διοργανώτρια αρχή χρυσοπλήρωσε (καθώς κανείς δεν δουλεύει «για την ψυχή της μάνας του»). Σήμερα θα σχολιάσω περιληπτικά γιατί όποιο σενάριο και να επιλεγεί η κατάσταση δεν πρόκειται ν’ αλλάξει ουσιαστικά, ακόμη και αν αυξηθούν αρκετά τα έσοδα. Αυτό θα συμβεί γιατί δεν μετρά μόνο το ύψος των εσόδων. Μετρά πολύ περισσότερο το κόστος λειτουργίας. Συνεπώς αν τα κόστη παραμείνουν σχετικά σταθερά (ή αυξηθούν με μικρότερους ρυθμούς από τα έσοδα) η οικονομική κατάσταση δεν πρόκειται ν’ αλλάξει, ειδικά για τις μικρομεσαίες ομάδες. Κοντολογίς μπορεί ένας Κουβανός με 20 Δολλάρια το μήνα να ζεί καλύτερα από έναν Αμερικανό με 200 Δολλάρια το μήνα.

Η SUPER LEAGUE παρήγγειλε την έρευνα γιατί προσπαθεί να βρεί τρόπο αύξησης των εσόδων της. Προφανώς θεωρεί ότι τα έσοδα θ’ αυξηθούν μόνον αν αυξηθεί το ενδιαφέρον για το Πρωτάθλημα. Στο παρελθόν αυτό αντιμετωπιζόταν μέσω της μείωσης του αριθμού των ομάδων. Η μείωση όμως ποτέ δεν απέφερε ιδιαίτερα αποτελέσματα. Είτε γιατί δεν διαρκούσε για καιρό προκειμένου ν’ αποδώσει καρπούς, είτε γιατί τα λεφτά από τα τηλεοπτικά συνδέονταν με τον αριθμό των αγώνων. Επιπλέον οι λιγότερες ομάδες δυσκόλευαν τον εκάστοτε κουμανταδόρο του Ελληνικού Ποδοσφαίρου στα παιχνίδια που έκανε με τις υποτελείς σ’ αυτόν ομάδες (ποιές θα πέσουν και ποιές θ’ ανέβουν).

Τον καιρό πριν την ύφεση τα πράγματα είχαν αρχίσει να επιδεινώνονται, αλλά το σχετικά μεγάλο ύψος κάποιων από τις εισροές (τηλεοπτικά, κεντρικός χορηγός) έκαναν την κατάσταση περισσότερο υποφερτή και λιγότερο επικίνδυνη οικονομικά. Άρα και την ανάγκη για αλλαγη λιγότερο επιτακτική. Τώρα όμως που «σφίξαν τα γάλατα» κάποιοι άρχισαν να σκέφτονται την ευκολότερη λύση, αυτή της περικοπής ομάδων (όπως περικόπτουν τα έξοδα τους).     

Παραπάνω σημείωσα ότι και τα τρία σενάρια τελικά θ’ αποτύχουν (ακόμη και αν πρόσκαιρα αυξήσουν τα έσοδα). Θ’ αποτύχουν γιατί:

  • Για να δώσει ο Ο.Π.Α.Π. και η NOVA τα ίδια ή και περισσότερα λεφτά σε σχέση με το 2010 πρέπει όχι μόνο η ανάδειξη του Πρωταθλητή να γίνεται με αντικειμενικότερο και λιγότερο διαβλητό τρόπο, αλλά και η γενικότερη γνώμη των καταναλωτών (φιλάθλων & οπαδών) να είναι καλύτερη. Για να βελτιωθεί η γνώμη του κόσμου για το Πρωτάθλημα θα πρέπει να βελτιωθεί και η διαιτησία. Ο μόνος τρόπος να γίνει αυτό είναι η μετατροπή των διαιτητών σε επαγγελματίες οπότε και ως επαγγελματίες αναγκαστικά θα συμπεριφέρονται πιο υπεύθυνα.
  • Η ανάδειξη του Πρωταθλητή μέσω πλέι-οφ δεν κάνει σώνει και καλά πιο ενδιαφέρον το Πρωτάθλημα συνολικά, ειδικά αν παίζονται δύο γύροι στην κανονική διάρκεια του. Έτσι κι αλλιώς οι 6-7 ομάδες που θα παίζουν για το Πρωτάθλημα είναι αυτή τη στιγμή λίγο-πολύ δεδομένες, οπότε το ενδιαφέρον των καταναλωτών για τους αγώνες της κανονικής περιόδου μειώνεται σε σχέση με τα πλέι-οφ. Για να πετύχει αυτό το σύστημα πρέπει κανείς να μην έχει παράπονα από την διαιτησία, καθώς πολύ εύκολα κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί πως δυό-τρείς κακές διατησίες του στοίχισαν σε σχέση με τους συν-διεκδικητές βαθμούς και τελικά και το Πρωτάθλημα.
  • Για ν’ αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα άρα και το ενδιαφέρον για το Πρωτάθλημα πρέπει να «δυναμώσουν» οι μικρομεσαίες ομάδες. Ο ευκολότερος τρόπος γαι να γίνει αυτό είναι αφ’ ενός μεν ν’ αυξηθούν τα κεντρικά έσοδα, αφ’ ετέρου δε ν’ αλλάξει ο τρόπος που μοιράζει τα λεφτά η SUPER LEAGUE (βλέπε εδώ).       
  • Η έρευνα που παρέδωσαν οι δύο εταιρείες στην SUPER LEAGUE καταπιάνεται με το πλέον «εύκολο» κομμάτι αυτό του τρόπου διεξαγωγής και όχι με την ίδια την διοργάνωση. Για να γίνει κατανοητή η διαφορά ας πούμε ότι το ίδιο (αν όχι περισσότερο) σημαντικό με την ανάδειξη του Πρωταθλητή μέσω πλέι-οφ είναι και η εξέταση αν πρέπει ή όχι ν’ αλλάξει η συνολική φιλοσοφία της διοργάνωσης (στο σημείο αυτό θα επανέλθω σε λίγο). Επίσης η εισαγωγή του salary cap αλλά και της υποχρέωσης πριν την έναρξη της νέας περιόδου όλα τα προηγούμενα χρέη να είναι εξοφλημένα θα ενίσχυε τον ανταγωνισμό μεταξύ των ομάδων. Μόνον τότε οπαδοί και ιδιοκτήτες θα έχουν την ίδια άποψη για το ιδιοκτησιακό καθεστώς των ομάδων (βλέπε εδώ).
  • Από το προηγούμενο σημείο προκύπτει η ανάγκη εισαγωγής ενός νέου αντικειμενικού τρόπου αδειοδότησης των ομάδων ο οποίος πρώτα και κύρια θα προφυλάσσει το Δημόσιο Συμφέρον (δηλαδή όλους μας και όχι μόνο το Κράτος) από τις καταχρήσεις και την κακοδιοίκηση. Σχετικά με το σύστημα αδειοδότησης παραπέμπω στις προτάσεις που ακολουθούν παρακάτω.
  • Ένα από τα πλέον σοβαρά ζητήματα είναι ότι έχουμε αργήσει χαρακτηριστικά να πάρουμε οποιαδήποτε σχετική απόφαση, ακόμα και μια κακή. Ο κίνδυνος να μην υπάρχει πια τίποτα να οργανωθεί είναι μεν μεγάλος, αλλά σημαντικά μικρότερος του κινδύνου να «σκάσουν» ταυτόχρονα καμιά ντουζίνα οικονομικής φύσεως «κανόνια». Επιπλέον όσο αργεί η λήψη μέτρων τόσο αυξάνεται η πιθανότητα να εκτραχυνθούν τα πράγματα, καθώς όποιος νομίζει ότι τον παίρνει θα χρησιμοποιεί ως άλλοθι την κατάσταση για να οδηγήσει τη σύγκρουση μεταξύ των ιδιοκτητών στ’ άκρα (βλέπε εδώ).
  • «Όποιος δε θέλει να ζυμώσει δέκα μέρες κοσκινίζει». Έτσι αυτός που δεν θέλει ν’ αλλάξει τίποτα «πετά την μπάλα στην εξέδρα» ψελλίζοντας τάχα μ’ ενδιαφέρον «Προτάσεις έχετε;». Για να μην υπάρχει κανένα άλλοθι καταθέτω συγκεκριμένες προτάσεις σε δύο μέρη (βλέπε εδώ & εδώ).

Ωστόσο κάποια από τα παραπάνω σημεία είναι έστω και λίγο σημαντικότερα από τα υπόλοιπα, αν και από μόνα τους δεν μπορούν να δώσουν ικανοποιητική λύση. Προτού επανέλθω στο ζήτημα της «φιλοσοφίας» της διοργάνωσης πρέπει μια και καλή ν’ αναμετρηθούμε με μια λανθασμένη αντίληψη η οποία, δυστυχώς, είναι ευρέως διαδεδομένη. Η άποψη αυτή είναι ότι και το Επαγγελματικό Ποδόσφαιρο (μεταξύ όλων των κλάδων της Οικονομίας μας) πρέπει να είναι ανάλογο των «οικονομικών δυνατοτήτων της Χώρας».

Σε μια διεθνοποιημένη οικονομία δεν υπάρχει κανένα κριτήριο βάσει του οποίου να καθορίζονται αντικειμενικά οι δυνατότητες μιας μεμονωμένης οικονομίας. Άλλωστε κάτι τέτοιο θ’ αποδεικνυόταν στην πράξη ανεφάρμοστο, καθώς οι κορυφαίες Ελληνικές ομάδες συμμετέχουν στα Ευρωπαϊκά Κύπελλα οπότε έχουν πρόσβαση σε πολύ περισσότερα λεφτά από τις υπόλοιπες. Επιπλέον δεν μπορεί πρακτικά να τεθεί όριο στο πόσα λεφτά θα διαθέσει ένας μεγαλο-λεφτάς ιδιοκτήτης.

Συνεπώς το μόνο που μπορεί και πρέπει να γίνει είναι να τεθεί ένα αντικειμενικό σύστημα αδειοδότησης, το οποίο εξασφαλίζοντας ότι όλα τα ληξιπρόθεσμα χρέη είναι είτε πληρωμένα είτε εξασφαλισμένα, θα οδηγήσει σε ένα πιο ανταγωνιστικό Πρωτάθλημα.

Όπως ανέφερα και παραπάνω η σημαντικότερη παράμετρος για ένα δυνατό και ανταγωνιστικό Πρωτάθλημα είναι η «φιλοσοφία» με την οποία αυτό είναι δομημένο και λειτουργεί. Η απλή αντιγραφή συστημάτων από το εξωτερικό δεν πρόκειται ν’ αποδώσει για πολύ. Μετά από λίγο καιρό και ενώ οι βασικές παθογένειες του Ελληνικού Ποδοσφαίρου θα παραμένουν η απογοήτευση για την σχετική επιτυχία των αλλαγών θα κάνει την επιστροφή στην παράδοση πειρασμό.

Θεωρώ ότι πρέπει να επιστρέψουμε στην διοργάνωση του Πρωταθλήματος σε Περιφέρειες με γεωγραφικά κριτήρια, όπως ακριβώς γίνεται και στη Μέκκα του Καπιταλισμού τις Η.Π.Α. Άλλωστε και στο παρελθόν είχαμε Πρωταθλήματα Αθήνας, Πειραιά και Θεσσαλονίκης. Θα μπορούσαμε για παράδειγμα να συμμετέχουν στα τοπικά Πρωταθλήματα ομάδες τόσο της Α’ όσο και της Β’ Εθνικής Κατηγορίας. Αν για παράδειγμα η Χώρα χωριστεί σε 4 τοπικά Πρωταθλήματα θα μπορούσαν οι δύο πρώτοι κάθε Περιφέρειας να διεκδικήσουν το Εθνικό Πρωτάθλημα παίζοντας μεταξύ τους (πλέι-οφ). Οι τελευταίες ομάδες των Περιφερειακών Πρωταθλημάτων θα έδιναν αγώνες μπαράζ με τις αντίστοιχες πρώτες της αμέσως επόμενης Κατηγορίας.

Όλες οι ομάδες που θα συμμετείχαν και στις δύο κατηγορίες των Περιφερειακών Πρωταθλημάτων θα πρέπει να είναι επαγγελματικές (Α.Ε.). Συμμετοχή μη επαγγελματικών ομάδων θα επιτρέπεται αποκλειστικά μόνο στις επόμενες μια ή δύο κατώτερες Περιφερειακές κατηγορίες.

Τα παραπάνω πρέπει ν’ αποτελέσουν την βάση ενός σοβαρού προβληματισμού αν θέλουμε ν’ αλλάξουμε ουσιαστικά την κατάσταση στον χώρο του Ελληνικού Ποδοσφαίρου. Πρέπει να δούμε όλα τα ζητήματα από το «μηδέν», γιατί αλλιώς θα είμαστε καταδικασμένοι να τρωγόμαστε με τα ρούχα μας.

 

29 Νοέμβρη 2016
παρατηρητής 1.

Διαβάστηκε 2362 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΤΡΙΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ SUPER LEAGUE (ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΑ Ν’ ΑΠΟΤΥΧΟΥΝ)