Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΟΤΑΝ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΙ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ (ΤΑ «ΓΙΟΥΣΟΥΦΑΚΙΑ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑΣ» ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΟΤΑΝ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΙ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ
(ΤΑ «ΓΙΟΥΣΟΥΦΑΚΙΑ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑΣ» ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ)

Ο Τύπος θεωρείται από παληά ως η «τέταρτη εξουσία», η οποία αντλεί την δύναμη της από την αποδοχή της Κοινωνίας, της οποίας τα συμφέροντα προασπίζεται χώνοντας παντού τη μύτη του και αναδεικνύοντας τα κακώς κείμενα. Βέβαια από τότε που ίσχυαν καθ’ ολοκληρίαν τα παραπάνω έχει κυλήσει πολύ νερό στ’ αυλάκι. Ο Τύπος έχει γίνει επιχείρηση (έστω και ζημιογόνος) και συχνά ο ιδιοκτήτης έχει και άλλου τύπου επιχειρηματικές δραστηριότητες. Απαραίτητη προϋπόθεση για οποιαδήποτε μορφή Τύπου είναι η ύπαρξη ενός δημοσιογράφου «πρώτης γραμμής». Ενός «έγκυρου» -όπως λέμε- δημοσιογράφου για την βιτρίνα.

 

Ωστόσο πολλές φορές ακόμα και οι «έγκυροι» την πατάνε. Είναι τότε που «αυτό-ακυρώνονται» είτε με όσα κάνουν είτε με όσα λένε/γράφουνε. Είναι τότε που ενώ οι άλλοι περιμένουν από αυτούς «κάτι καλύτερο» αυτοί δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες. Η τέτοια συμπεριφορά τους μπορεί να προέρχεται είτε από «υποχρέωση» (ηθική, εργασιακή) είτε επειδή κάποιες φορές λειτουργούν «απλοϊκά» (π.χ. όχι ως «επαγγελματίες» αλλά ως «οπαδοί»).

Τι γίνεται όμως όταν συγχέεται η επαγγελματική με την οπαδική ιδιότητα; Τι γίνεται όταν ως επαγγελματίας βρίσκεσαι τόσο κοντά στην ομάδα που υποστηρίζεις ώστε λόγω της εγγύτητας να μην μπορείς να δείς «όλη την εικόνα»;

Τότε πολύ απλά μιλάμε για κάποιον από τους: Κόλκα, Νικολογιάννη, Κετσετζόγλου, Γαβαθιώτη, Νικολακόπουλο, Καρπετόπουλο ή Χατζηνικολάου.

Οι τρείς πρώτοι αναφέρονται για «ξεκάρφωμα» εκπροσωπώντας τους Π.Α.Ο.Κ., Π.Α.Ο. & Α.Ε.Κ. αντίστοιχα. Οι επόμενοι τέσσερις εκπροσωπούν τον Γαύρο και όλοι εκτός του Χατζηνικολάου βιοπορίζονται ως «αθλητικοί συντάκτες». Ο δε Νίκος Χατζηνικολάου ασχολείται με το «πολιτικό ρεπορτάζ» (ακόμα και ως εκδότης) και δεν έχει «φθαρεί» από τις συνεχείς «κωλοτούμπες» των υπολοίπων. Θα περίμενε, εύλογα, κάποιος ότι θα ήταν (ή θα έπρεπε να είναι) πιο «αντικειμενικός» από τους υπόλοιπους (και άρα αυτά που λέει ή/και γράφει θα έπρεπε να μετράνε παραπάνω). Είναι όμως έτσι;

Πριν απαντήσω στο ερώτημα αυτό οφείλω ν’ αναφερθώ στην αιτία εξαιτίας της οποίας ασχολούμαι με τον Νίκο Χατζηνικολάου. Στις 7 Μάρτη 2017 ο Νίκος Χατζηνικολάου αποφάσισε μέσω ανάρτησης του στο facebook να «στηρίξει» τον υπό αμφισβήτηση για τις επιλογές του ως Προέδρου/Ιδιοκτήτη του Γαύρου Β. Μαρινάκη (βλέπε εδώ). Το συγκεκριμένο ζήτημα έχει -όπως και τα νομίσματα- δύο όψεις. Η μια έχει να κάνει με την σχέση του Χατζηνικολάου με τον Μαρινάκη. Η δεύτερη με την ουσία της τοποθέτησης του.

Η σχέση Χατζηνικολάου-Μαρινάκη αυτή την περίοδο παραλίγο να γίνει επαγγελματική. Όπως είναι γνωστό ο Χατζηνικολάου είχε επιλεχθεί από τον Μαρινάκη προκειμένου να στήσει το κανάλι που θ’ άνοιγε ο Μαρινάκης αν δεν ακυρωνόταν τελικά όλη η διαδικασία για τις τηλεοπτικές άδειες. Συνήθως όταν επιλέγουμε τους συνεργάτες μας επιδιώκουμε αυτοί να έχουν κοινά σημεία μ’ εμάς. Η ομάδα είναι μόνο η μια όψη των κοινών σημείων Μαρινάκη-Χατζηνικολάου. Το άλλο (κοινό σημείο) είναι η πολιτική/κομματική προέλευση. Και οι δυό τους είναι γιοί Βουλευτών (ο Παναγιώτης Χατζηνικολάου είχε διατελέσει και Υπουργός) της Ν.Δ. και όπως ξέρουμε η κοινή πολιτική/κομματική καταγωγή είναι από τις πιο δυνατές συγκολλητικές ουσίες που υπάρχουν.

Σχετικά με την ουσία της τοποθέτησης του αυτό που μπορεί και πρέπει να ειπωθεί είναι ότι αυτή δεν συνάδει (ταιριάζει) με την εικόνα του «σοβαρού» δημοσιογράφου που για χρόνια πλασάρει προς τα έξω. Είναι επιπέδου Κόλκα, Νικολογιάννη, Κετσετζόγλου, Γαβαθιώτη, Νικολακόπουλου, Καρπετόπουλου & Σία για ν’ αναφερθούμε μόνο στους πλέον γνωστούς του είδους. Είναι μια τοποθέτηση η οποία συνδυάζει το «Ο Θεός να μου κόβει χρόνια και να του δίνει μέρες» με την «υπεύθυνη» στάση που πρέπει να μας χαρακτηρίζει όλους κάθε στιγμή, ιδιαίτερα όμως όταν ασκούμε κριτική στους ιδιοκτήτες των ομάδων μας. Εκεί πρέπει πάνω απ’ όλα να είμαστε υπεύθυνοι. Αν όμως θέλουμε κάπου να ξεκαβλώσουμε τότε μπορούμε να τα χώνουμε στους πολιτικούς, γιατί από πολιτικούς υπάρχει απόθεμα (επιλογές). Ενώ αν από τον Π.Α.Ο. φύγει ο Αλαφούζος, από την Α.Ε.Κ. αποχωρήσει ο «Διοικητικός Ηγέτης» της και από τον Γαύρο τα «βροντήξει» ο Μαρινάκης που θα βρούμε άλλους;

Το χειρότερο όμως δεν είναι που θα ψάχνουμε για νέους Σουλτάνους να γεμίσουν το κενό των προκατόχων τους (δεν βρίσκεις εύκολα στα κυβικά του Βαγγέλη) αφού όλο και κάποιος θα βρεθεί για τέτοια μαγαζιά. Αυτό από το οποίο (και) ο Χατζηνικολάου (όπως και οι λοιποί «αθλητικοί συντάκτες») θέλουν να προφυλάξουν τις αγαπημένες τους ομάδες είναι η κριτική. Γιατί αν αρχίσουν οι οπαδοί να έχουν απαιτήσεις (γνώμη) και να τις εκφράζουν τότε χαθήκαμε. Αν παραπονιούνται επειδή δεν τους αρέσει αυτό που (πληρώνουν για να) βλέπουν και δεν το βουλώσουν μετά την επίκληση των τίτλων που υπό την Διοίκηση του πολυχρονεμένου μας Σουλτάνου έχει πάρει η ομάδα, τότε…

Τότε τους απειλείς με το τί θα συμβεί αν «του τη δώσει» και εγκαταλείψει την ομάδα/εταιρεία (μέτοχος είναι διάολε) ο νυν ιδιοκτήτης, φέρνοντας ως παράδειγμα τον άμεσο («αιώνιο») ανταγωνιστή σου. Ευτυχώς που ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου γράφοντας τον «Μαύρο Γάτο» τα έγραψε καλύτερα από εμάς:

«Οι άρχοντες φοβήθηκαν μην πάθουνε ζημιά

και την κουτάλα χάσουνε μαζί με τα ζουμιά

ρε θες να κάνουν κίνημα του γάτου οι καρποί

κι ό,τι γλυκά ροκάνιζαν σαν φούσκα να χαθεί.


Έτσι αφού σκεφτήκανε βρήκαν το πιο σωστό

το γάτο να τσακώσουνε σαν μούτρο αναρχικό

βγήκε λοιπόν σεργιάνι το χαφιεδότσουρμο

αυτοί που αποτελούνε τον εθνικό κορμό.»

Κρίμα… Αν το καλοσκεφτείς η περίπτωση Χατζηνικολάου είναι η επιτομή της σπατάλης πόρων και μέσων. Τόση μόρφωση, τόσοι «καλοί τρόποι», τόσος αγώνας για να «χτίσεις» την εικόνα του «κορυφαίου» δημοσιογράφου και μέσα σε μια στιγμή υποβιβάζεσαι στην κατηγορία των Κετσετζόγλου, Γαβαθιώτη, Νικολακόπουλου, Καρπετόπουλου & Σία (δεν ξέρω γιατί αλλά τους Νικολογιάννη και Κόλκα τους θεωρώ έστω και λίγο καλύτερους από τους υπόλοιπους). Αν το μετρήσουμε από άποψη χρημάτων είναι μεγάλη σπατάλη. Κρίμα και πάλι κρίμα…  

Τελικά τα «γιουσουφάκια πολυτελείας» είναι τα χειρότερα όλων τους.

 

11 Μάρτη 2017
παρατηρητής 1.

 

 

Διαβάστηκε 1215 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΟΤΑΝ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΙ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ (ΤΑ «ΓΙΟΥΣΟΥΦΑΚΙΑ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑΣ» ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ)