Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΕΛΠΙΔΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ Π.Α.Ο. (ΚΑΠΟΥ ΤΑ ΕΧΟΥΜΕ ΞΑΝΑΚΟΥΣΕΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΕΛΠΙΔΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ Π.Α.Ο.
(ΚΑΠΟΥ ΤΑ ΕΧΟΥΜΕ ΞΑΝΑΚΟΥΣΕΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ)

Από την στιγμή που φάνηκε ξεκάθαρα πως ο Π.Α.Ο. πάει για (οικονομικό) φούντο ακούστηκαν τρείς προτάσεις/σχέδια για την αντιμετώπιση του οικονομικού προβλήματος. Το πρώτο χρονικά ήταν το σχέδιο του Δ. Γιαννακόπουλου με την δημιουργία του PAO FOUNDATION το οποίο θα μάζευε σ’ ετήσια βάση 10 εκ. Ευρώ. Μετά την ανακοίνωση του Αλαφούζου για την παύση της χρηματοδότησης από αυτόν της Π.Α.Ε. δύο ακόμη σχέδια βγήκαν στην δημοσιότητα. Το τελευταίο χρονικά είναι αυτό των παλαιμάχων οι οποίοι προτείνουν την έκδοση τριετών διαρκείας τιμής 900 Ευρώ το ένα. Εναλλακτικά αντί εισιτηρίων διαρκείας θα μπορούσε να ήταν «Κάρτες Φίλου» η αγορά των οποίων θα εξασφάλιζε προτεραιότητα/έκπτωση στην αγορά των εισιτηρίων διαρκείας.

Ωστόσο, αφορμή για το σημερινό κείμενο ΔΕΝ αποτέλεσε κανένα από τα δύο προηγούμενα σχέδια/προτάσεις. Αφορμή για το σημερινό κείμενο ήταν η πρόταση του ανθρώπου η φωνή του οποίου ακούγεται από τα μεγάφωνα της Λεωφόρου να μαζευτούν 17 εκ. για να βγεί η χρονιά. Προτείνει 340.000 Παναθηναϊκοί (ή άνθρωποι που ενδιαφέρονται ο Π.Α.Ο. να έχει αύριο) να δώσουν από 50 Ευρώ καθένας τους. Τα νούμερα είναι καθαρά ενδεικτικά, καθώς αν διπλασιάσεις το ποσό απαιτούνται οι μισοί Παναθηναϊκοί κ.ο.κ.

Η πρόταση αυτή έχει μόνο οικονομικό σκέλος και ως προς αυτό μοιάζει μ’ αυτή του Μιχάλη Τροχανά το «Θεμέλιο 21». Μόνο που εκείνη είχε δύο διαφορές. Η μια ήταν ότι προέβλεπε διάφορα πακέτα δωρεών, ενώ το «Παναθηναϊκό» σχέδιο προβλέπει μια συνεισφορά για όλους. Η δεύτερη διαφορά είναι ότι το μεγαλύτερο πακέτο έδινε το δικαίωμα της εκλογής κάποιων μελών της Διοίκησης στην Π.Α.Ε., ενώ στην «Παναθηναϊκή» πρόταση δεν υπάρχει -προς το παρόν- τέτοια πρόβλεψη.

Ωστόσο, μέρος της λύσης βρίσκεται πάντα στην προσφορά/ελεημοσύνη του «κόσμου» της ομάδας. Υπάρχουν, άλλωστε, και αποδείξεις από το όχι πολύ μακρυνό παρελθόν. Δεν πάνε ούτε 13 χρόνια από την πρώτη χρονιά της Α.Ε.Κ. στο Ο.Α.Κ.Α. όταν μόλις είχε αναλάβει η ΑΕΚτζήδικη πολυμετοχικότητα με μπροστάρη τον Ντέμη Νικολαΐδη. Εκείνη την χρονιά η Α.Ε.Κ. ενώ έχανε στο «τσακ» το Πρωτάθλημα είχε την χαρά να παίζει μπροστά σε πάνω από 27.000 θεατές ανά αγώνα. Την σεζόν 2012-2013 τότε που σκόπιμα προκλήθηκε αρχικά ο «αγωνιστικός» υποβιβασμός της ομάδας η Α.Ε.Κ. είχε μέσο όρο εισιτηρίων 10.600 ανά αγώνα, επίδοση που μετά την «επανεκκίνηση» της μόνο την πρώτη χρονιά στην Α’ Εθνική την ξεπέρασε.

Στην περίπτωση του Π.Α.Ο. φαίνεται πως θα έχουμε κάτι ανάλογο, αφού 10.620 θεατές πλήρωσαν για να δουν τον αγώνα με αντίπαλο τον Πας Γιάννινα. Όπως επίσης προκύπτει από το ρεπορτάζ η μπουτίκ του γηπέδου γέμισε ασφυκτικά από κόσμο, ο οποίος προσπαθεί με τον τόπο αυτόν να κρατήσει ζωντανή την ομάδα. Είναι λογικό μ’ αυτά τα μέχρι στιγμής δεδομένα κάποιος να είναι συγκρατημένα αισιόδοξος για την οικονομική επιβίωση του Π.Α.Ο. Αν μείνουμε μόνο σ’ αυτές τις ενδείξεις και αγνοήσουμε την γενικότερη συμπεριφορά του κόσμου, τότε θα έπρεπε να συμφωνήσουμε με την συγκρατημένη αυτή αισιοδοξία. Όμως…

Για να καταλάβετε τι εννοούμε πρέπει να γυρίσουμε στην αρχή, δηλαδή στις τρείς προτάσεις που έχουν υποβληθεί:

  • Η τελευταία χρονικά είναι και η πιο άτεχνη, αφού επιδιώκει να εισπράξει ένα μικρό για τις οικονομικές ανάγκες της Π.Α.Ε. ποσό (αν τα διαρκείας πουληθούν για την Λεωφόρο) προεισπράττοντας το μεγαλύτερο ποσοστό των εσόδων από τα εισιτήρια για τρία χρόνια. Επιπλέον όλα τα λεφτά πρέπει να πληρωθούν απ’ όσους τ’ αγοράσουν άμεσα.
  • Αυτή του Δ. Γιαννακόπουλου αφορά μόνο τους πλούσιους Παναθηναϊκούς και είναι μακρόπνοη (συνεχής) αφού τα χρήματα θα χρησιμοποιούνταν για όλον τον Π.Α.Ο.
  • Τέλος η πρόταση για 340.000 Παναθηναϊκούς που θα δώσουν από 50 Ευρώ είναι όχι μόνο η πλέον ενδιαφέρουσα, αλλά και αυτή με τις περισσότερες πιθανότητες. Έχει ένα πλεονέκτημα σε σχέση με τις άλλες δύο, αλλά όπως θα δείξουμε παρακάτω είναι, δυστυχώς, μιάς χρήσης (το πολύ δύο).

Το ενδιαφέρον σημείο είναι πως -κατά τα φαινόμενα- το σχέδιο των 17 εκ. Ευρώ θα είναι κάτι σαν έρανος. Και σαν κάθε έρανος θα είναι «ανώνυμος». Δηλαδή, αυτός που θα δίνει το 50άρικο ΔΕΝ θ’ αναλαμβάνει κάποια δέσμευση. Πιθανόν και οι 340.000 να έδιναν άλλη μια φορά από 50 Ευρώ, αλλά με βάση την εμπειρία ΔΕΝ θα έπρεπε να περιμένουμε να συνεχίζουν να δίνουν λεφτά, ακόμη και αν η συνεισφορά παρέμενε σταθερή ή και μειωνόταν. Η πείρα μας λέει ότι ο αριθμός των πρόθυμων να συνεχίσουν μετά την δεύτερη φορά την οικονομική ενίσχυση της ομάδας θα μειωνόταν συνεχώς. Από την άποψη αυτή δεν μας ενδιαφέρει αν ο ρυθμός της μείωσης είναι γεωμετρικός ή όχι. Μας ενδιαφέρει ότι κάθε φορά μετά την πρώτη θα είναι όλο και δυσκολότερο να μαζευτούν τα 17 εκ. (αν μαζεύτηκαν την πρώτη).

Ανακεφαλαιώνοντας το πλεονέκτημα της πρότασης των 17 εκ. Ευρώ είναι ότι οι δωρητές ΔΕΝ θα έχουν εξαιτίας της δωρεάς τους κάποια σχέση με την Π.Α.Ε. όπως αν αγόραζαν μετοχές (οπότε θα γίνονταν μέτοχοι). Το μειονέκτημα είναι πως από ψυχολογικής άποψης η «όρεξη» της προσφοράς εξαντλείται γρήγορα. Αυτό συμβαίνει γιατί από ένα σημείο και μετά μπαίνει στους «απλούς ανθρώπους» (αυτούς που νοιάζονται σ’ αντίθεση με τα λαμόγια και τους λεφτάδες) σε λειτουργία ο ίδιος ψυχολογικός μηχανισμός που κάνει την πλειοψηφία των μικρομετόχων να παραμένει απαθής όταν η εταιρεία της οποίας έχουν μετοχές διαλύεται. Το μόνο που κάνουν οι περισσότεροι απ’ αυτούς είναι να καταγγέλλουν.

Ο «απλός άνθρωπος» που λέτε από τη μια νοιάζεται πραγματικά και «πονά» τα λεφτά που δίνει και θέλει «να πιάσουν τόπο», από την άλλη όμως ΔΕΝ θέλει να του «φορτώνονται» συνεχώς σαν την Εφορία ζητώντας του λεφτά. Γνωρίζει ότι όπως όταν δίνεις μια φορά τροφή σ’ ένα αδέσποτο αυτό ξανάρχεται μόλις πεινάσει, έτσι θα γίνει και με την ομάδα/σύλλογο/Μ.Κ.Ο. Και αυτό είναι που θέλει ν’ αποφύγει, γιατί η συνεχής χρηματοδότηση τον φορτώνει με ευθύνες για το μέλλον. Τουλάχιστον έτσι το αντιλαμβάνεται ο «απλός άνθρωπος». Επιπλέον συνεχίζοντας αυτός να δίνει την ίδια ώρα που οι μεγαλομέτοχοι οι οποίοι διόριζαν και τις Διοικήσεις την «κάνουν μ’ ελαφρά πηδηματάκια» καλυπτόμενοι πίσω από την νομοθεσία σχετικά με τους μετόχους, νοιώθει δικαίως «θύμα».

Γι’ αυτό μια αναγκαία τροποποίηση στην πρόταση των 17 εκ. θα πρέπει ν’ αφορά το ποσό της συνεισφοράς. Είτε υπάρξει «βασικό» ποσό κατώτερο των 50 Ευρώ είτε όχι θα πρέπει να υπάρχει ένα ξεχωριστό πακέτο των 50 ή 100.000 Ευρώ για τους λεφτάδες Παναθηναϊκούς. Μόνον έτσι η πρόταση αυτή θα είναι κοινωνικά και οικονομικά δίκαιη. Βεβαίως υπάρχει ο «κίνδυνος» κάποιοι που θα έδιναν το 50άρικο μόλις δουν 10 λεφτάδες Παναθηναϊκούς να δίνουν από 100.000 να μην το δώσουν, αλλά αυτό είναι ένα ενδεχόμενο που πάντα υπάρχει σ’ αυτές τις προσπάθειες και ΔΕΝ μπορεί να προβλεφθεί μ’ ασφάλεια γιατί η τελική απόφαση κάποιου να συνεισφέρει επηρεάζεται από πολλούς και διαφορετικούς παράγοντες.

Κλείνοντας να σημειώσουμε κάτι:

Η Δικαιοσύνη ΔΕΝ υπηρετείται πάντα όταν σ’ όλους φέρεσαι με τον ίδιο τρόπο. Η Δικαιοσύνη υπηρετείται όταν άνθρωποι με διαφορετικά προσόντα και αφετηρία μπορούν να επιτύχουν το ίδιο. Γι’ αυτό και όταν είναι δυνατό πρέπει η συνεισφορά να είναι ανάλογη και όχι εξισωτική. Το επόμενο διάστημα θα δείξει αν ο Π.Α.Ο. θα σωθεί από τον «κόσμο» του ή αν η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη και η κατάσταση μη αντιστρέψιμη. Από κάθε άποψη η περίπτωση του Π.Α.Ο. είναι ένα ενδιαφέρον κοινωνικό πείραμα μέχρι, φυσικά, το επόμενο (κάτι που είναι σχεδόν απόλυτα σίγουρο με τον τρόπο που λειτουργεί ο «Επαγγελματικός» αθλητισμός).

 

03 Οκτώβρη 2017
παατηρητήριο.

Διαβάστηκε 83 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΕΛΠΙΔΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ Π.Α.Ο. (ΚΑΠΟΥ ΤΑ ΕΧΟΥΜΕ ΞΑΝΑΚΟΥΣΕΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ)