Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΓΙΑΤΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ Η «ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ».

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΓΙΑΤΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ Η «ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ».

Το σημερινό κείμενο θα μπορούσε εκτός από «οικονομικού» ενδιαφέροντος να χαρακτηριστεί και ως «αθλητικού». Σε κάθε, όμως, περίπτωση είναι «κοινωνικού», δηλαδή μας ενδιαφέρει όλους. Επιπρόσθετα για το σημερινό μας θέμα ΔΕΝ έχει σημασία η πηγή και η όποια γνώμη μας γι’ αυτή, γιατί στην περίπτωση μας ΔΕΝ τίθεται ζήτημα ερμηνείας◦ καθώς τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Άλλωστε τα όσα υποστηρίζει ο συντάκτης και των δύο κειμένων που αποτέλεσαν την αφορμή του παρόντος κειμένου τεκμηριώνονται και απ’ όσα έχουν συμβεί στο παρελθόν. Σήμερα, λοιπόν, θ’ ασχοληθούμε με τον κλάδο των «τυχερών παιχνιδιών» στον οποίο δεσπόζουσα θέση κατέχει ο Ο.Π.Α.Π. Αυτή την περίοδο συζητείται στην Βουλή ένα νέο Σχέδιο Νόμου το οποίο επιχειρεί να ρυθμίσει τα εκκρεμή ζητήματα του κλάδου. Το κείμενο-αφορμή ήταν αυτό το οποίο προφανώς αποτελεί μια επεξεργασμένη εκδοχή αυτού.  

Ο.Π.Α.Π. Η ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΤΟΥ «ΚΡΑΤΙΚΟΔΙΑΙΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ».

Υποτίθεται ότι η Ε.Ε. είναι ένας μεγάλος υπερ-εθνικός οργανισμός εντός του οποίου τα κράτη-μέλη προσπαθούν να βρούν κοινό βηματισμό επιδιώκοντας, τελικά, να εναρμονίσουν τις νομοθεσίες τους. Έτσι κατά περιόδους εκδίδονται «Οδηγίες» («Νόμοι» στην γλώσσα της Ε.Ε.) οι οποίες πρέπει να ενσωματωθούν στην Εθνική Νομοθεσία του Κράτους-Μέλους τροποποιώντας την όπου αυτό είναι απαραίτητο. Δεδομένων των διαφορών ανάμεσα στα Κράτη-Μέλη υπάρχει η πρόβλεψη οι «οδηγίες» να μην ενσωματώνονται άμεσα στην Εθνική Νομοθεσία και να παρέχεται (αν ζητηθεί) απαλλαγή για μια περίοδο.

Μια τέτοια περίπτωση είναι και αυτή για το στοίχημα και μάλιστα το διαδικτυακό. Η σχετική «οδηγία» είναι από αυτές για τις οποίες η Χώρα μας είχε πάρει αναστολή. Σκοπός της αναστολής ήταν, προφανώς, να δοθεί η ευκαιρία στον Ο.Π.Α.Π. να καταστεί ο απόλυτος κυρίαρχος της Ελληνικής αγοράς τυχερών παιχνιδιών έτσι ώστε να έχει το «πάνω χέρι» όταν «η αγορά απελευθερωθεί». Με το νέο Σχέδιο Νόμου ξαναρυθμίζονται ζητήματα τα οποία υποτίθεται ότι είχαν ρυθμιστεί πριν την ιδιωτικοποίηση του Ο.Π.Α.Π. και τα οποία είχαν «λιμνάσει».

Όπως γνωρίζουμε η «προίκα» που έδωσε η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου και αφορούσε τις άδειες για τα «φρουτάκια» έμεινε απλώς στα χαρτιά. Ωστόσο το παρόν κείμενο δεν έχει σκοπό να παρουσιάσει όλο το ιστορικό, ούτε καν να κάνει κριτική των νέων ρυθμίσεων που εισήγαγε η Κυβέρνηση. Σκοπός του σημερινού κειμένου είναι να καταδείξει (για ακόμη μια φορά) τον κεντρικό ρόλο του Κράτους στη οικονομική δραστηριότητα. Έναν κεντρικό ρόλο ο οποίος για κάποιους τομείς/κλάδους και για κάποιες περιπτώσεις είναι τόσο σημαντικός που καταργεί στην πράξη την «ιδιωτική οικονομία». Την «ιδιωτική οικονομία» η οποία είναι η βάση της Οικονομικής Θεωρίας και στ’ όνομα της οποίας τόσες «ιδεολογικές» διαμάχες έχουν λάβει χώρα τα προηγούμενα εκατό χρόνια.

Υποτίθεται ότι ο ρόλος του Κράτους είναι «ρυθμιστικός» (όποιο περιεχόμενο και αν του δίνει κανείς). Υποτίθεται επίσης ότι η «αγορά» («οικονομική δραστηριότητα») είναι «ελεύθερη» να λειτουργεί αρκεί να υπάρχουν κάποιοι περιορισμοί για την προάσπιση του Δημοσίου Συμφέροντος. Εφ’ όσον η «αγορά» λειτουργεί «ελεύθερα» αναμένεται από την κατάσταση αυτή να ωφελούνται οι καταναλωτές και το Κράτος γενικότερα. Συνεπώς οποιαδήποτε ρύθμιση είτε του συνόλου είτε τομέων/κλάδων της «αγοράς» με τις οποίες επιδιώκεται να παραμείνει αναλλοίωτο το status quo είναι αντίθετη τόσο στο «πνεύμα» όσο και στο «γράμμα» της Οικονομικής Θεωρίας.  

Στην πράξη ακόμη και οι πιο «προοδευμένες» οικονομικά χώρες προβαίνουν σε τέτοιου είδους ρυθμίσεις σε κλάδους/τομείς που θεωρούν ιδιαίτερα σημαντικούς για την Εθνική τους Οικονομία. Ωστόσο, όταν διαπραγματεύονται εμπορικά μ’ άλλες χώρες αυτές ακριβώς τις ρυθμίσεις (των άλλων χωρών) βάζουν στο στόχαστρο. Η ύπαρξη ρυθμίσεων που ευνοούν την διατήρηση ολιγοπωλίου ή/και μονοπωλίου σε κάποιον τομέα/κλάδο της οικονομικής δραστηριότητας υποτίθεται ότι συνολικά κάνει κακό στην Κοινωνία. Ωστόσο, κάθε χώρα κάνει ότι μπορεί για να δώσει ή να διατηρήσει σε συγκεκριμένους κλάδους/τομείς κάποιο συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι του ανταγωνισμού. Είτε παρέχοντας φορολογικές απαλλαγές, είτε δίνοντας ενισχύσεις/επιδοτήσεις. Και στις δύο περιπτώσεις το κόστος επιμερίζεται στο σύνολο της Κοινωνίας η οποία υποτίθεται ότι ωφελείται από αυτές τις αποφάσεις.

Από την άποψη της Οικονομικής Θεωρίας (αλλά και από την άποψη της οπτικής μας) μικρή σημασία έχει αν το ολιγοπώλιο/μονοπώλιο είναι κρατικό ή ιδιωτικό. Θα μπορούσε να είναι και τα δύο. Για παράδειγμα στην περίπτωση του Ο.Π.Α.Π. το μονοπώλιο ήταν στην αρχή κρατικό και στην πορεία ενισχύθηκε προκειμένου το Κράτος να δημιουργήσει μια «υπεραξία» («προίκα») έτσι ώστε ευκολότερα να τον «ιδιωτικοποιήσει».        

Από την άποψη της Οικονομικής Θεωρίας (αλλά και για τους σκοπούς της παρούσας σειράς) σημασία έχει ότι όλοι όταν πρόκειται για απονομή προνομίων στρέφονται στο Κράτος. Από εκεί περιμένουν για να δημιουργήσου «υπεραξία» για τις επιχειρήσεις τους και κατά συνέπεια για τις μετοχές τους. Όταν, δε, λάβουν τα προνόμια που επιθυμούν τότε αγωνίζονται είτε για την περαιτέρω επέκταση τους είτε για την διατήρηση τους. Όπως, όμως, έχουμε δεί κάθε απόφαση που λαμβάνουμε έχει (οικονομικές) επιπτώσεις σ’ όλους μας (δηλαδή, στην Κοινωνία). Επιπλέον όπως έχει γίνει ξεκάθαρο από άλλες περιπτώσεις (όπως η επιβολή φόρων στην κατανάλωση κάποιων προϊόντων) ότι είναι καλό για το Δημόσιο Ταμείο ΔΕΝ είναι απαραιτήτως καλό για την Κοινωνία.

Στην περίπτωση του Ο.Π.Α.Π. η δημιουργία της «προίκας» για την ιδιωτικοποίηση του περνούσε μέσα από τις άδειες για τα «φρουτάκια». Τα «φρουτάκια» τα οποία στο όχι μακρυνό παρελθόν είχαν εξελιχθεί σε μάστιγα αρκετών οικογενειών. Η αρχική πρόβλεψη ήταν για την παραχώρηση της «μερίδας του Λέοντος» στον Ο.Π.Α.Π. και ότι περίσσευε για τους «ιδιώτες». Δεδομένης, όμως, της οικονομικής συγκυρίας το σχέδιο αυτό δεν ευοδώθηκε. Το νέο σχέδιο προβλέπει πως όλες οι άδειες (οι οποίες μειώθηκαν σε σχέση με το αρχικό) θα δοθούν στον Ο.Π.Α.Π. Έτσι όποιος «επιχειρηματίας» θέλει να συμμετάσχει θα έχει να κάνει μαζί του.

Όπως καταλαβαίνετε για να γεμίσει το Δημόσιο Ταμείο τόσο από το αντίτιμο πώλησης των αδειών όσο και από την φορολόγηση τους, θα πρέπει ν’ αδειάσουν οι τσέπες των συνταξιούχων και όσων ελπίζουν να τους «χαμογελάσει η Τύχη». Έλα, όμως, που η «πολιτική ορθότητα» σχετικά με όσα προκαλούν εθισμό επιβάλλει την ύπαρξη κανονισμών και συνεπώς περιορισμών σχετικά την λειτουργία των «παιχνιδιών» αυτών. Κάθε, όμως, περιορισμός μειώνει τα «κέρδη» (άρα και τα έσοδα το Δημοσίου) είναι προς όφελος της επιχείρησης η κατάργηση τους.

Η κατάργηση (ή η «άμβλυνση») των περιορισμών σημαίνει αναγκαστικά μεγαλύτερο «κοινωνικό κόστος», το οποίο υποτίθεται ότι το Κράτος οφείλει να μειώνει (και να κρατά χαμηλά). Κάτι τέτοιο, όμως, είναι αντίθετο με τον υποτιθέμενο εξισορροπητικό ρόλο του Κράτους ως μηχανισμού. Είναι, δε, ακόμα πιο αισχρό αν συνυπολογίσουμε ότι αυτοί οι περιορισμοί τίθενται ή αναιρούνται από «Ανεξάρτητες Αρχές», η ηγεσία των οποίων διορίζεται από την Κυβέρνηση. Αποδεικνύεται, τελικά, ότι πάντα βρίσκονται «πρόθυμοι ηλίθιοι» να κάνουν αυτό που κάποιος άλλος πιο ευσυνείδητος αρνείται να πράξει.

Ακόμη, όμως, κι έτσι η επιτυχία των επιχειρηματικών σχεδίων ΔΕΝ είναι με κανένα τρόπο εξασφαλισμένη, αν ΔΕΝ είναι ευνοϊκές και οι συνθήκες στην αγορά. Γιατί, τελικά, το ζήτημα για μεγαλύτερους τζίρους και άρα κέρδη ΔΕΝ είναι το πλήθος των επιλογών που παρέχονται στον καταναλωτή◦ αλλά το κοινό στο οποίο απευθύνονται. Δηλαδή, το ερώτημα είναι αν τα «φρουτάκια» θα «ξαλαφρώσουν» τις τσέπες νέων παικτών ή αν θ’ ανταγωνιστούν τα ήδη υπάρχοντα «παιχνίδια» του Ο.Π.Α.Π.

Υπάρχει, όμως, ακόμη ένα πολύ ενδιαφέρον σημείο το οποίο είναι ιδιαίτερα σημαντικό όταν καλούμαστε ν’ αποφασίσουμε σχετικά με μια οποιαδήποτε «επένδυση». Το σημείο αυτό έχει να κάνει με τα δεδομένα πάνω στα οποία εκτιμάται η απόδοση της «επένδυσης». Τα δεδομένα αυτά είναι ιδιαιτέρως κρίσιμα, ειδικά στα πρώτα στάδια όπου και λαμβάνεται η απόφαση για την πραγματοποίηση της. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που τα δεδομένα αυτά σκόπιμα αλλοιώθηκαν (προς τα πάνω) προκειμένου να διευκολυνθεί η λήψη της σχετικής απόφασης.

Στην περίπτωση μας τα δεδομένα αυτά έχουν να κάνουν με την εκτίμηση του τζίρου της παράνομης (εκτός Ο.Π.Α.Π. και φορολόγησης) αγοράς τζόγου. Όσο μεγαλύτερη εκτιμάται τόσο μεγαλύτερα αντίστοιχα και τα οφέλη. Επιπλέον με τον τρόπο αυτό (δηλαδή με τον περιορισμό του παράνομου τζόγου) επιτελείται και «κοινωνικό έργο» αφού παρέχεται η δυνατότητα (ακόμη και με το στανιό) στους παρανομούντες «να μπουν στον ίσιο δρόμο» τζογάροντας στα «νόμιμα φρουτάκια». Αυτό υποτίθεται ότι είναι «καλό» για την Κοινωνία καθώς αυξάνει για λογαριασμό της το διαθέσιμο γι’ αυτή εισόδημα.

Τελικά η λειτουργία μιας στοιχηματικής αγοράς με χαλαρό και μ’ ελάχιστους περιορισμούς πλαίσιο είναι «καλό» για την Κοινωνία ή όχι; Θα πρέπει να επιδιώκεται η αύξηση του διαθέσιμου για την Κοινωνία εισοδήματος ακόμη και αν έφερνε κάποια μέλη της σε τραγικά χειρότερη θέση ή όχι; Η απάντηση στα ερωτήματα αυτά είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό ζήτημα οπτικής και άρα υποκειμενική. Αυτό, όμως, που δεν είναι διόλου υποκειμενικό είναι πως μόνο το Κράτος μέσω των αποφάσεων που λαμβάνει δημιουργεί ή καταστρέφει πλούτο. Πλούτο, ο οποίος υποτίθεται ότι είναι το αποτέλεσμα της «ιδιωτικής οικονομίας».

Πως, όμως, μπορεί να υπάρχει υπό οποιαδήποτε έννοια «ιδιωτική οικονομία» αν για να πουλήσει μια «ιδιωτική» εταιρεία όπως η LOCHEED MARTIN την αναβάθμιση των F-16 πρέπει να κλείσει την συμφωνία μέσω της Κυβέρνησης των Η.Π.Α. και η συμφωνία να πάρει την έγκριση του Κογκρέσου; Πόσο «ιδιωτική» είναι μια οικονομία όταν αρχηγοί κρατών πηγαίνουν σ’ επίσημες επισκέψεις μαζί με κουστωδία συγκεκριμένων και άρα ευνοουμένων απ’ αυτούς επιχειρηματιών; Για να μην αναφερθούμε στην ποσότητα αλλά και την αξία των συμβολαίων που συνάπτει η «ιδιωτική» οικονομία με το Κράτος και για λογαριασμό του.

Όπως, έχουμε αναφέρει και σε προηγούμενα κείμενα της σειράς στον σημερινό Καπιταλισμό (όπως και στο παρελθόν με τα «κληροδοτήματα») είναι «υποχρεωτικό» και εκπίπτει της φορολογίας το μοίρασμα στην Κοινωνία μέρους των εταιρικών κερδών. Το μοίρασμα αυτό έχει τον εύηχο τίτλο «Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη» και διαφημίζεται με κάθε τρόπο από τις εταιρείες. Για να μείνουμε στον χώρο του στοιχήματος ας δούμε ένα πολυδιαφημισμένο πρόγραμμα Ε.Κ.Ε. της STOIXIMAN. Το πρόγραμμα ονομάζεται «Μικροί Ήρωες» και διαθέτει και την αντίστοιχη ιστοσελίδα (βλέπε εδώ). Το πρόγραμμα καλύπτει το κόστος μετακίνησης μαθητών από συγκεκριμένες περιοχές της Χώρας προς και από την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη, όπου αυτοί επισκέπτονται Μουσεία και εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Εκ πρώτης όψης κάθε δράση που βοηθά στην πρόσβαση σε τέτοια απομακρυσμένα από την περιφέρεια ιδρύματα είναι αξιέπαινη. Αυτό, όμως, ΔΕΝ σημαίνει ότι είναι και αρκετή. Ακόμα περισσότερο όταν τις δράσεις αυτές χρηματοδοτεί μια εταιρεία στοιχήματος. Οπότε το ερώτημα μετασχηματίζεται στο: «Ποιο ποσοστό των κερδών της εταιρείας διατίθεται για τον σκοπό αυτό και ποια τα οφέλη (αν έχει) για την εταιρεία από την διαφήμιση αυτών των δράσεων της;  

 

28 Οκτώβρη 2017
    παρατηρητήριο.

Διαβάστηκε 1649 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΓΙΑΤΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ Η «ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ».