Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. Η ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ, Η ΔΙΑΠΛΟΚΗ, Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΙ «ΔΕΥΤΕΡΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ».

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. Η ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ, Η ΔΙΑΠΛΟΚΗ, Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΙ «ΔΕΥΤΕΡΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ».

Αύριο η Χώρα θα έχει μια νέα και κατά πάσα πιθανότητα αυτοδύναμη κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση τελείως διαφορετική από τη σημερινή. Τη σημερινή, η οποία υποστηρίζει πως είναι αυτή που μας «έβγαλε από τα μνημόνια», που μείωσε την ανεργία και η οποία τελικά επαίρεται ότι η Οικονομία είναι το «δυνατό της σημείο». Ωστόσο, ειδικά ο τελευταίος ισχυρισμός κάθε άλλο παρά αληθινός είναι. Όχι, ότι οι άλλοι δύο ισχύουν. Όπως σε κάθε κυβερνητική αλλαγή οι πρώτοι που την οσμίζονται (και την προεξοφλούν με τον τρόπο τους) είναι οι «αγορές» (τοκογλύφοι) και οι στοιχηματζήδες. Σήμερα και οι δύο συμφωνούν πως ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. θα χάσει εκκωφαντικά και θα παραδώσει στην Ν.Δ. και τον Κυριάκο Μητσοτάκη τους οποίους οι «αγορές» θ’ αντιμετωπίσουν για το επόμενο διάστημα πάρα πολύ φιλικά.

Από μια άποψη δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι κάθε κυβέρνηση θεωρεί πως η Οικονομία είναι το «δυνατό χαρτί» της, καθώς όλες τους παραλαμβάνουν «καμένη γη» και παραδίδουν κάτι λιγότερο από έναν «παράδεισο». Επικαλούνται τα στατιστικά στοιχεία που τους ευνοούν, την ίδια στιγμή που δεν μπορούν να κρύψουν την πραγματική συνολική εικόνα. Δεν έχουν, όμως, άλλη επιλογή αφού από την μια πρέπει να «αναδείξουν το έργο τους» και από την άλλη να δικαιολογηθούν στους οπαδούς τους για τα μέτρα που έλαβαν στην διάρκεια της διακυβέρνησης τους. έτσι και ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. πανηγυρίζει για τις οικονομικές του επιδόσεις ελπίζοντας να κρατήσει όσες περισσότερες ψήφους μπορεί απ’ αυτές που έλαβε τον Σεπτέμβρη του 2015.

Η πραγματικότητα, όμως, είναι αμείλικτη. Για παράδειγμα τα «υπερ-πλεονάσματα» προέκυψαν (και) επειδή καθυστερεί η έκδοση των αποφάσεων για συνταξιοδότηση (κρατώντας τις κρατικές δαπάνες χαμηλά). Οι συντάξεις μειώθηκαν είτε επειδή «επαν-υπολογίστηκαν», είτε επειδή αυξήθηκαν οι κρατήσεις. Δεν είναι διόλου τυχαίο το γεγονός ότι το τελευταίο διάστημα σε παλαιούς συνταξιούχους κατατίθενται μικρότερες συντάξεις την ίδια στιγμή που ΔΕΝ υπάρχει (σκόπιμα εννοείται) η δυνατότητα ενημέρωσης τους μέσω την «μηνιαίων εκκαθαριστικών» όπως έχει την δυνατότητα κάθε μισθωτός να πληροφορείται την ανάλυση του μισθού του.

Η «μείωση της ανεργίας» είναι από τα πλέον αγαπημένα «αφηγήματα» των απερχόμενων κυβερνήσεων. Ο τρόπος υπολογισμού της ανεργίας είναι ένα από τις αγαπημένες ενστάσεις της εκάστοτε αντιπολίτευσης, για να καταλήξουμε σε μια διαμάχη που στο επίκεντρο της βρίσκονται μια σειρά από νούμερα. Σε κάθε περίπτωση μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι η συνολική μείωση κατά 10% του δείκτη ανεργίας δεν σημαίνει ισόποση αύξηση της απασχόλησης; Μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι η ελαστικοποίηση της απασχόλησης εντατικοποιήθηκε κατά την διακυβέρνηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. φθάνοντας στο απόγειο της; Μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι τα τελευταία 4,5 χρόνια καμία «επένδυση» «έντασης εργασίας» (που να χρειάζεται πολλούς εργαζόμενους) δεν πραγματοποιήθηκε στην Χώρα; Από κει και πέρα η ανεργία ή η υπο-απασχόληση είναι ζητήματα που τα βιώνει (ή δεν τα βιώνει) καθένας μας καθημερινά άσχετα με το τι υποστηρίζουν κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Πάντως αν η απασχόληση είχε αυξηθεί όσο (υποτίθεται ότι) μειώθηκε η ανεργία θα το είχαμε πάρει οικονομικά χαμπάρι. Θα είχε αυξηθεί το διαθέσιμο εισόδημα το οποίο με τη σειρά του θ’ αύξανε την κατανάλωση (Α.Ε.Π.) και τα κρατικά έσοδα. Εσείς που θα πάτε αύριο στην κάλπη παρατηρήσατε κάτι τέτοιο;  

Το «Μνημόνιο» από την άλλη «ζει και βασιλεύει», γιατί αν δεν ζούσε και δεν βασίλευε η Κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. θα είχε προχωρήσει σε δανεισμό από τις «αγορές». Δεν το έκανε γιατί τα επιτόκια δανεισμού ήταν μέχρι τις Ευρωεκλογές απαγορευτικά. Βέβαια, αν όντως είχαμε «βγει από τα Μνημόνια» η Χώρα θα μπορούσε να δανειστεί από τις «αγορές» αφού θα είχε ανακτήσει τον έλεγχο των αποφάσεων στην Οικονομία. Οπότε κανείς δεν θα μπορούσε να της πει οτιδήποτε αν στην αρχή δανειζόταν ακριβά. Η Κυβέρνηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ΔΕΝ το τόλμησε γιατί η Χώρα είναι και θα παραμείνει για χρόνια «υπό επιτροπεία». Οι Ευρωεκλογές για πολλούς λόγους αποτέλεσαν για τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. «σημείο καμπής».

Από τη μια γιατί όλες οι κυβερνήσεις θα μετρούσαν τις απώλειες τους και από την άλλη γιατί μετά την ανάδειξη του διαδόχου του Ντράγκι, οι «αγορές» με τη στάση τους θα διαμόρφωναν το οικονομικό κλίμα για το προσεχές διάστημα. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Βρυξέλλες μετά τις Ευρωεκλογές θυμήθηκαν τα πειραγμένα στοιχεία της Κυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α. από τα οποία προέκυπταν τα «υπερ-πλεονάσματα». «Υπερ-πλεονάσματα» τα οποία έδιναν το δικαίωμα στους «δανειστές» (κυρίως την Γερμανία) να μιλούν για «επιτυχία του προγράμματος» κάτι που τους βόλευε πολιτικά όλους. Όσο διαρκούσε το «Τρίτο Μνημόνιο» οι «αγορές» μόνον έμμεσα (μέσω των «αποδόσεων των Ελληνικών Ομολόγων») μπορούσαν να εκβιάζουν την Κυβέρνηση. Σε κάθε περίπτωση για τις «αγορές» ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είναι «καμένο χαρτί». Γι’ αυτό και μετά το αποτέλεσμα της 26ης Μάη οι «αποδόσεις των Ελληνικών Ομολόγων» κατέρρευσαν (και θα συνεχίζουν για λίγο ακόμη) δίνοντας στην Κυβέρνηση της Ν.Δ. ένα μικρής χρονικής διάρκειας «παράθυρο» φθηνού δανεισμού. Γιατί μετά τον «μήνα του μέλιτος» οι «αγορές» θ’ απαιτήσουν «απτά αποτελέσματα» για να συνεχίσουν να παρέχουν φθηνό δσανεισμό.

Αν η επιτυχία της απερχόμενης Κυβέρνησης στην Οικονομία είναι αμφισβητήσιμη, η αποτυχία της όσον αφορά την διαφάνεια είναι αδιαμφισβήτητη. Η απώλεια της εξουσίας για μια 4ετία θα δώσει τον απαραίτητο χρόνο στον Τσίπρα και τους συν αυτώ να επανεξετάσουν το ακανθώδες για κάθε κυβερνητικό κόμμα ζήτημα της διαπλοκής. Δυστυχώς, για όλους τους αυτά τα 4,5 χρόνια αποδείχτηκε πως δεν γνωρίζουν (ή ακόμα χειρότερα κάνουν ότι δεν γνωρίζουν) έννοιες όπως η «σύγκρουση συμφερόντων».

Γιατί αν την γνώριζαν δεν θα διόριζαν ως Γ.Γ. Καταπολέμησης της Διαφθοράς την Ξεπαπαδέα (βλέπε εδώ). Ούτε θα επανασχεδίαζαν τον αιγιαλό στο Καβούρι έτσι ώστε να νομιμοποιηθεί η βίλα της Κατερίνας Παναγοπούλου (της οποίας η αξία αυξήθηκε μετά την απόφαση) ΠΡΙΝ από τις περσυνές διακοπές του Πρωθυπουργού στο κότερο της. (βλέπε εδώ). Ούτε πάλι θα την πρότεινε για μέλος της Ε.Ο.Ε. για να της βρει μια γκλαμουράτη θέση. Αλλά, βέβαια, αν την γνώριζαν την κακομοίρα την «σύγκρουση συμφερόντων» ο Πετσίτης δεν θα έκανε ως «σύμβουλος» την καριέρα που έκανε ή δεν θα υπέγραφε λίγες ώρες πριν τις εκλογές ο Π.Α.Ο.Κ. του Ιβάν Σαββίδη (και η Α.Ε.Κ. του Μελισσανίδη που είναι φιλαράκι με τον Φλαμπουράρη;) νέο τηλεοπτικό συμβόλαιο με την Ε.Ρ.Τ. λαμβάνοντας υπερβολικά μεγάλο αντίτιμο με βάση τα δεδομένα της αγοράς.

Το χειρότερο ΔΕΝ είναι ότι όλα τα παραπάνω (και ακόμη περισσότερα) έγιναν. Το χειρότερο είναι πως αυτοί που τα έκαναν (και οι οπαδοί τους) τα θεωρούν αυτονόητα, μόνο και μόνο γιατί «τα έκαναν και οι προηγούμενοι». Αυτοί που θα έφερναν το νέο ήθος στην διακυβέρνηση, αυτοί που κατηγορούν τα «πολιτικά τζάκια» για οικογενειοκρατία δεν είχαν κανένα πρόβλημα να χρησιμοποιήσουν την (δανεισμένη από τους ευκαιριακούς τους συμμάχους) επιρροή τους για να γλυτώσει τα ισόβια ο αδερφός του Τσίπρα (βλέπε εδώ). Στο κάτω-κάτω το μόνο που έπρεπε να κάνουν ήταν να προχωρήσουν σε μια νομικά αστήρικτη μετατροπή της κατηγορίας (τι άρθρο 216 τι 217 του Π.Κ.) και ν’ αναβάλλουν την εκδίκαση μέχρι την ψήφιση νόμου με τον οποίο το αδίκημα (μετά την μετατροπή του) θα παραγραφόταν. Άλλωστε, όλοι μας έχουμε αλλάξει την χρονολογία σ' ένα δημόσιο έγγραφο και με αριθμό πρωτοκόλλου του 2010 πήγαμε να πάρουμε δημόσιο έργο προϋπολογισμού 1,1 εκ. Ευρώ το 2012. Έτσι δεν είναι;

Όσο και αν οι «πρώτη φορά Αριστεροί» δεν αποδέχονται για τους εαυτούς του την «οικογενειακή ευθύνη», τόσο την επιρρίπτουν στους αντιπάλους τους. Δεν είναι μόνο το αντίστοιχο σποτάκι του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Είναι πολύ περισσότερο η απολίτικη και οικονομικά ανιστόρητη άποψη των οπαδών του, οι οποίοι προσπαθούν με λόγια, αναρτήσεις και «επιστολές» να υπερασπιστούν το δικαίωμα σε μια «δεύτερη ευκαιρία» (ή μήπως «τρίτη») να κυβερνήσει ο Αλέξης (τώρα που έχουμε βγει από τα Μνημόνια). Μοναδικό τους επιχείρημα είναι πως οι «άλλοι» (τα «πολιτικά τζάκια») ήταν αυτά που κυβερνούσαν τόσα χρόνια και που μας έφεραν στο σημείο αυτό.

Προφανώς σε τέτοιου διαμετρήματος «πνευματικούς ανθρώπους» (κάποτε τους λέγαμε «διανοούμενους») που δίνουν αγώνα για να συνεχίσει να κυβερνά κάποιος που ΔΕΝ έχει πρόγραμμα και που ξόδεψε 4,5 χρόνια σε ελιγμούς και ίντρικες προσπαθώντας (αντί να εφαρμόσει το πρόγραμμα του) να διαλύσει τους αντιπάλους του ΔΕΝ έχει νόημα να κάνεις σοβαρή συζήτηση. ΔΕΝ έχει νόημα να μιλάς μαζί τους για Παγκόσμιες Οικονομικές Κρίσεις που συμπαρέσυραν όλον τον πλανήτη. Ούτε καν ν’ αναφέρεις την κακή οικονομική κατάσταση πλήθους χωρών που δεν μαστίζονται από την οικογενειοκρατία στην πολιτική. ΔΕΝ έχει νόημα να συζητάμε μαζί τους γιατί το μόνο θετικό για να συνεχίσει να κυβερνά ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είναι η επίκληση μόνο του αρνητικού παρελθόντος των προηγούμενων. Τίποτε απ’ αυτά δεν έχει νόημα να συζητήσεις μαζί τους. Άλλωστε, οι περισσότεροι τους είναι ηθοποιοί, κάτι που σημαίνει πως δεν έχουν κανένα πρόβλημα να υποδυθούν έναν ρόλο μόνο και μόνο για να δηλώσουν αργότερα «προδομένοι» και «ξεγελασμένοι». Ακόμη και τότε μπορούν να επανακάμψουν για να δώσουν τον ύστατο αγώνα μη τυχόν και επανακάμψουν τα «πολιτικά τζάκια» μ’ αποτέλεσμα να χαθεί η «επανάσταση».

Αν και το αποτέλεσμα των αυριανών εκλογών δύσκολα αμφισβητείται και η αυτοδυναμία δεν θα κριθεί από την διαφορά των δύο πρώτων, είναι ωστόσο ιντριγκαδόρικη η πρόβλεψη της. Για τον λόγο αυτό παραθέτω τον επόμενο πίνακα στον οποίο περιλαμβάνονται όλες οι εκλογικές αναμετρήσεις από το 1951 και μετά με διαφορά μεταξύ των δύο πρώτων άνω του 10%. Ωστόσο, για να είναι περιεκτικός και συγκρίσιμος ο πίνακας περιλαμβάνει και τις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις παρά το γεγονός ότι η διαφορά ήταν κάτω των 10 μονάδων.

ΕΤΟΣ ΚΟΜΜΑ ΠΟΣΟΣΤΟ ΚΟΜΜΑ ΠΟΣΟΣΤΟ ΔΙΑΦΟΡΑ
1951 ΕΛΛ. ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ 36,53 Ε.Π.Ε.Κ. 23,49 13,04
1952 ΕΛΛ. ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ 49,22 Ε.Π.Ε.Κ. 34,22 15,00
1958 Ε.Ρ.Ε. 41,16 Ε.Δ.Α. 24,42 16,74
1961 Ε.Ρ.Ε. 50,81 Ε.Κ. 33,66 17,15
1964 Ε.Κ. 52,72 Ε.Ρ.Ε. 35,26 17,46
1974 Ν.Δ. 54,37 Ε.Κ.-Ν.Δ. 20,42 33,95
1977 Ν.Δ. 41,84 ΠΑ.ΣΟ.Κ. 25,34 16,50
1981 ΠΑ.ΣΟ.Κ. 48,07 Ν.Δ. 35,88 12,19
2009 ΠΑ.ΣΟ.Κ. 43,92 Ν.Δ. 33,47 10,45
2015 Ι ΣΥ.ΡΙΖ.Α. 36,34 Ν.Δ. 27,81 8,53
2015 ΙΙ ΣΥ.ΡΙΖ.Α. 35,46 Ν.Δ. 28,10 7,36

Το ρεκόρ διαφοράς ανήκει στις Εκλογές του 1974 όταν η Ε.Κ. νίκησε την Ε.Ρ.Ε. με 17,46% διαφορά. Το αμέσως επόμενο ανήκει στις Εκλογές «βίας και νοθείας» του 1961. Από αριθμητικής (αλλά όχι πολιτικής) σκοπιάς το ρεκόρ είναι οι σχεδόν 34 μονάδες διαφορά των Εκλογών του 1974 (των πρώτων εκλογών μετά την Χούντα) όταν και επικρατούσαν ειδικές και ιδιαίτερες πολιτικές και ψυχολογικές συνθήκες. Απομένει να δούμε ποια θα είναι η διαφορά αύριο.

Η επόμενη 4ετία (μπορεί και παραπάνω) κατά την οποία ο Τσίπρας θα παραμείνει στην Αντιπολίτευση θα είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να βρουν κάποιοι τον εαυτό τους (αν κάποτε διέθεταν τέτοιον) και να σκεφτούν σοβαρά τι έκαναν (κυρίως όσον αφορά το Ήθος) όσο κυβέρνησαν. Το αν θα την εκμεταλλευτούν θα το δείξει ο χρόνος.

Υ.Γ.1 Όσα αναφέρονται στους «πνευματικούς ανθρώπους» που υποστηρίζουν τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. -παρά τα όσα έκανε κυρίως στον δημόσιο βίο- ισχύουν προφανώς και για τους «διανοούμενους» της «άλλης πλευράς» στον βαθμό που και αυτοί επικαλούνται την φαιδρότητα της απερχόμενης Κυβέρνησης για να υποστηρίξουν την δική τους παράταξη. Και στις δύο περιπτώσεις έχουμε να κάνουμε με «κατίνες» που τα κόμματα βάζουν μπροστά (εκείνοι έχουν την ψευδαίσθηση ότι κάνουν το «καθήκον» τους) για να κάνουν την δουλειά τους «ψαρεύοντας» ψήφους από τους αφελείς που θα «τσιμπήσουν».

Υ.Γ. 2. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ποτέ του δεν έφτασε πιο κοντά στην αλήθεια απ’ ότι με την αφίσα «ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ». Θα ήταν τελείως αληθινό (και σωστό) αν αντί του α’ έβαζαν το γ’ πληθυντικό. «ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ» θα ήταν το σωστό καθώς όσοι πάνε αύριο στην κάλπη αποφασίζουν για την από δω και πέρα ζωή όσων μας κυβέρνησαν.

06 Ιούλη 2019
«πανταχού παρών 1».

Διαβάστηκε 154 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. Η ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ, Η ΔΙΑΠΛΟΚΗ, Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΙ «ΔΕΥΤΕΡΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ».