Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΠΕΡΙ «ΚΩΛΟΠΑΙΔΙΣΜΟΥ», «ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ» ΚΑΙ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ (ΚΑΙ ΠΩΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΔΙΑΛΥΣΟΥΝ ΤΑ ΕΘΝΗ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΠΕΡΙ «ΚΩΛΟΠΑΙΔΙΣΜΟΥ», «ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ» ΚΑΙ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ
(ΚΑΙ ΠΩΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΔΙΑΛΥΣΟΥΝ ΤΑ ΕΘΝΗ)

Ο Βράνιες είναι από πολύ καιρό γνωστό πως είναι ο ορισμός του «κωλόπαιδου». Του ατόμου, δηλαδή, που με τη συμπεριφορά του δημιουργεί προβλήματα. Αν αυτό δεν το είχαμε ανακαλύψει σε όλο του το μεγαλείο στην διάρκεια της πρώτης του θητείας, δεν μπορούμε όμως να ισχυριστούμε ότι δεν το γνωρίζαμε όταν τον ξαναφέραμε στην ομάδα. Το ζήτημα, τελικά, ήταν πότε και υπό ποιες συνθήκες θ’ απασφάλιζε. Όσα έγιναν στο πάρτι γενεθλίων του ήταν σ’ όλους μας γνωστά από το ρεπορτάζ. Το καλύτερο ήταν πως έγιναν μπροστά στα μάτια των Ίβιτς και του «Διοικητικού Ηγέτη», οι οποίοι προφανώς δεν τον τιμώρησαν τότε μη τυχόν και εκμηδενίσουν τις πιθανότητες να φύγει αήττητη η Α.Ε.Κ. από το Φάληρο. Τελικά, η ομάδα ηττήθηκε. Ακόμη χειρότερα όλα όσα έχουν συμβεί τον τελευταίο χρόνο με πρωταγωνιστή τον Βράνιες έδωσαν το δικαίωμα σ’ ένα τσόλι από την Σερβία να μας πιάνει στο στόμα της (ποιος ξέρει τι βάζει εκεί).

Εκτός, όμως, από «κωλόπαιδο» ο Βράνιες μας βγήκε και «εθνικιστής» και για την ακρίβεια «ακροδεξιός του κερατά» (όχι ότι υπάρχουν «αριστεροί εθνικιστές»). Έτσι τουλάχιστον υποστηρίζει σε άρθρο του ο Κ. Κεφαλογιάννης (βλέπε εδώ). Διαβάζοντας ένα από τα τατουάζ του και μετά από την αντίστοιχη διαδικτυακή έρευνα ο Κ. Κεφαλογιάννης θέτει ένα σοβαρό ερώτημα. Ένα ερώτημα που οφείλει ν’ απαντήσει καταρχάς ο εργοδότης του Βράνιες. Παράλληλα απέδειξε ότι «ουδέν κακόν αμιγές καλού» αφού με αφορμή τον Βράνιες έμαθε και λίγη από τη σύγχρονη Ιστορία της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Εξυπακούεται ότι η επιλογή του Βράνιες σε προσωπικό επίπεδο είναι αποκλειστικό του δικαίωμα και πως κανείς δεν έχει το δικαίωμα να τον κρίνει μόνο από το συγκεκριμένο τατουάζ.

Τις τελευταίες μέρες ύστερα από την εισβολή (για την οποία όμως είχε πάρει «άδεια») της Τουρκίας στην Β. Συρία ξεσηκώθηκε ντόρος για τους «στρατιωτικούς χαιρετισμούς» πολιτών και αθλητών. Έτσι, όποιος αθλητής που παίζει σ’ Ελληνική ομάδα χαιρετούσε στρατιωτικά παραδινόταν στην χλεύη και την αποδοκιμασία του «φίλαθλου κοινού». Υποτίθεται ότι η συγκεκριμένη ενέργεια συνιστά επιδοκιμασία της εισβολής. Επιπλέον είναι ένδειξη «εθνικισμού». Προφανώς, όλος αυτός ο ντόρος είναι -όπως θα εξηγήσω αμέσως μετά- απόλυτα υποκριτικός και ταυτόχρονα υποκρύπτει την προσπάθεια και τον πόθο κάποιων να καταστρέψουν τα Έθνη.

Για να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομα τους:

  • Κανένας «στρατιωτικός χαιρετισμός» δεν κάνει χειρότερη την κατάσταση για τους Κούρδους της Β. Συρίας (και της Τουρκίας) όπως και καμία εκδήλωση συμπαράστασης αντίστοιχα δεν την καλυτερεύει.
  • Οι «στρατιωτικοί χαιρετισμοί» αθλητών σημειώθηκαν σε παιχνίδια των εθνικών ομάδων της Τουρκίας. Εκεί που και σημαίες κρατών έχουμε και εθνικοί ύμνοι παιανίζουν.
  • Οι «στρατιωτικοί χαιρετισμοί» επωνύμων (όπως οι αθλητές) βοηθούν τους ίδιους και τις οικογένειες τους να νοιώθουν πιο άνετα. Οι Τούρκοι (όπως και οι Ισραηλινοί) απαιτούν από τους επώνυμους αν όχι δηλώσεις στήριξης, τουλάχιστον ν’ αποφεύγουν να εκδηλώνουν την αντίθεση τους. Σ’ ένα τέτοιο κλίμα δύσκολα κάποιος μένει τελείως «ουδέτερος». Για να δώσω μια αναλογία ο «στρατιωτικός χαιρετισμός» των Τούρκων είναι αντίστοιχος της εκδήλωσης πένθους στη Β. Κορέα. Επί της ουσίας τίποτα παραπάνω. Στα καθ’ υμάς στις αρχές της Χούντας ο Μπιθικώτσης (που είχε τραγουδήσει Θεοδωράκη) τραγούδησε τον «ύμνο της Χούντας» για να νοιώθει αυτός και η οικογένεια του άνετα.
  • Δεν ενδιαφέρει κανένα (καλύτερα δεν θα έπρεπε να ενδιαφέρει) τι κάνει κάθε αθλητής όταν δεν αγωνίζεται με την ομάδα του. Επιπλέον, κανένας «εσωτερικός κανονισμός» δεν έχει το δικαίωμα να ορίζει την προσωπική ζωή ενός αθλητή-εργαζόμενου. Όσοι υποστηρίζουν την τιμωρία των Τούρκων αθλητών που αγωνίζονται σε Ελληνικές ομάδες με βάση τον «εσωτερικό κανονισμό» ταυτόχρονα αποδέχονται το «δικαίωμα» του εργοδότη τους (ή του Κράτους) να τους καθορίζει τον «σωστό» τρόπο συμπεριφοράς για συγκεκριμένες περιστάσεις.
  • Ο «στρατιωτικός χαιρετισμός» αποτελεί μια ελάχιστη ένδειξη «εθνικισμού». Ενός αισθήματος που εδώ και πολύ καιρό κάποιοι έχουν βαλθεί να καταστρέψουν. Είναι, βλέπετε, εμπόδιο στα σχέδια τους. Γι’ αυτό καλλιεργούν την ιδέα ότι «όλοι είμαστε αδέρφια» (με πόσους πήγε η κοινή μας μάνα για να βγούμε σε τόσες εκδόσεις;) και ότι πρέπει να δίνουμε βάση στη ταξική μας θέση και όχι στο Έθνος. Όμως, η Ιστορία των δύο Παγκοσμίων Πολέμων απέδειξε πως αυτού του είδους τα κηρύγματα είχαν μηδενική ανταπόκριση.

Προσωπικά, δεν γουστάρω να βλέπω κανένα Τούρκο αθλητή αγωνιζόμενο σε Ελληνική ομάδα. Πόσο μάλλον στην ομάδα μου την Α.Ε.Κ. Ομοίως και για τους Σκοπιανούς. Ωστόσο, στο παρελθόν στην Α.Ε.Κ. αγωνίστηκε ο Ιμπραήμ Κουτλουάι ο οποίος ήταν κάτι παραπάνω από «κύριος». Θα τον χαρακτήριζα «κοσμοπολίτη». Δυστυχώς, θεωρώ πως αυτή την περίοδο δεν υπάρχουν Τούρκοι αθλητές του διαμετρήματος του Κουτλουάι. Όσο αφορά τους Σκοπιανούς όσο αγαπητός μου ήταν λόγω χαρακτήρα ο Τόνι Σαβέβσκι, άλλο τόσο αντιαπθητικός (αν και όχι πολύ) μου ήταν ο Άντιτς (ίσως λόγω των πολλών τατουάζ όπως ο Βράνιες).    

Προφανώς, τα παραπάνω να σας φαίνονται τουλάχιστον «ρατσιστικά» ενδεχομένως και «μεροληπτικά» αλλά και «άδικα». Στοιχηματίζω, ότι κανείς (ή ελάχιστοι) θα έβρισκε «μεροληπτική» και «άδικη» (καλύτερα «αντισυμβατική») την κλήση σε απολογία και τελικά την τιμωρία των Τούρκων αθλητών που αγωνίζονται σε Ελληνικές ομάδες για τον «στρατιωτικό χαιρετισμό» τους. Γιατί μη μου πείτε ότι υπάρχει αντίστοιχη πρόβλεψη στους «εσωτερικούς κανονισμούς» (ακόμη και να υπάρχει είναι αμφίβολη η νομιμότητα της από άποψη «εργατικού δικαίου» γιατί μιλάμε επί της ουσίας για εργαζόμενους).

Έτσι, το τελευταίο καταφύγιο είναι η επίκληση της «προσβολής των Αρχών της ομάδας». Εκεί μέσα χωρά οτιδήποτε. Άλλωστε, το περιεχόμενο των «Αρχών» το δίνει ο εκάστοτε κουμανταδόρος. Επειδή, λοιπόν, το περιεχόμενο των «Αρχών» καθενός μας είναι ασαφές καλό είναι να μην προκαλούμε με τη συμπεριφορά μας όπως τα «καλόπαιδα» στην μαθητική παρέλαση της Ν. Φιλαδέλφειας.

Προσωπικά εκτιμώ και θαυμάζω τους ανθρώπους που έχουν άποψη και για την οποία πληρώνουν το τίμημα. Έτσι, θεωρώ πως επειδή πρέπει όλοι μας να πληρώνουμε το τίμημα των πράξεων μας (όπως και να εισπράττουμε το αντίτιμο της επιτυχίας) και προκειμένου να έχει αξία η κωμωδία των μαθητών που «παρήλασαν» πρέπει όσοι είναι μαθητές να τιμωρηθούν με μια 10ήμερη αποβολή. Γιατί, είμαι απόλυτα σίγουρος ότι αν η παρέλαση ήταν για το Πολυτεχνείο πως δεν θα έκαναν τέτοιες χαζομάρες. Όπως είμαι απόλυτα σίγουρος ότι αυτοί που υπερασπίζονται την λογική τους και διαδίδουν το «μανιφέστο» τους θα ήταν στα κάγκελα αν το έκαναν άλλοι σε μια παρέλαση για το Πολυτεχνείο ή για την «Νίκη κατά του Φασισμού» στις 8 του Μάη. Σωστά;

Προτείνω αφ’ ενός να τους βάλουν να ξαναπαρελάσουν τον Μάρτη και αν κάνουν τα ίδια να ξανατιμωρηθούν (για να έχει αξία η διακωμώδηση). Το γεγονός ότι οι πρώτοι διδάξαντες (Monty Pythons) ήταν όχι μόνο ενήλικες αλλά και επαγγελματίες καραγκιόζηδες (και το έκαναν μόνο σε ταινία) θα έπρεπε να βάλει σε σκέψεις τους ανήλικους μαθητές. Όλα τα υπόλοιπα είναι για να ‘χουμε να λέμε. Τέλος, επειδή κάποιοι θα πουν για το «μήνυμα» των κοριτσιών μόνη σοβαρή απάντηση είναι η εξής:

Οι κάθε τύπου παρελάσεις από αυτή στην Κόκκινη Πλατεία μέχρι τις μαθητικές είναι μια παράσταση στημένη με τέτοιο τρόπο ώστε ο «σκηνοθέτης» (Κράτος) να περνά το «μήνυμα» που αυτός επιθυμεί. Οι συμμετέχοντες είναι σαν τους ηθοποιούς και ΔΕΝ τους επιτρέπεται να κάνουν ότι γουστάρουν. Αν διαφωνούν με το «μήνυμα» δεν συμμετέχουν. Από τη στιγμή που συμμετέχουν ΤΙΠΟΤΑ δεν δικαιολογεί οποιαδήποτε παρέκκλιση από αυτό που θέλει ο «σκηνοθέτης».

           

31 Οκτώβρη 2019
«πανταχού παρών 1».

Διαβάστηκε 86 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΠΕΡΙ «ΚΩΛΟΠΑΙΔΙΣΜΟΥ», «ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ» ΚΑΙ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ (ΚΑΙ ΠΩΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΔΙΑΛΥΣΟΥΝ ΤΑ ΕΘΝΗ)