Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ (ΓΙΑΤΙ ΑΠΕΤΥΧΕ ΚΑΙ ΠΩΣ ΣΩΘΗΚΕ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
(ΓΙΑΤΙ ΑΠΕΤΥΧΕ ΚΑΙ ΠΩΣ ΣΩΘΗΚΕ)

Η έκρηξη της Επανάστασης θα κατέστρεφε τον συμβιβασμό μεταξύ των Ελλήνων και των Τούρκων με βάση τον οποίο πορεύτηκαν για σχεδόν 400 χρόνια (αναλόγως την περιοχή). Ο συμβιβασμός αυτός ήταν τόσο θρησκευτικός όσο και πολιτικός. Οι Οθωμανοί χρειάζονταν αλλόθρησκους υπηκόους (ως φορολογικά υποκείμενα) την ίδια στιγμή που η αλλαγή θρησκείας επιβαλλόταν σε όποιον ήθελε να κάνει καριέρα στα υψηλά κλιμάκια. Από τη στιγμή που οι νέοι κατακτητές ενδιαφέρονταν μόνο για την φοροδοτική ικανότητα των νέων τους υπηκόων και ο μαζικός εξισλαμισμός δεν τους ωφελούσε, η διοίκηση όλων συλλογικά των Χριστιανών της Αυτοκρατορίας ανατέθηκε στο Πατριαρχείο.

Με τον τρόπο αυτό ο εκάστοτε Πατριάρχης (αναλόγως των συνθηκών) ήταν κάτι σαν «συνεταίρος» του Σουλτάνου. Αυτό που έπρεπε να κάνει (αν ήθελε να μείνει το κεφάλι του στη θέση του) ήταν να κρατά τους Χριστιανούς ήσυχους σαν τα πρόβατα. Έτσι, ο Χριστιανός υπήκοος του Σουλτάνου όφειλε με την φορολόγηση του να συντηρεί:

  • την κεντρική εξουσία (Σουλτάνο),
  • την τοπική εξουσία (Πασά),
  • την τοπική Μητρόπολη.

Εκτός των παραπάνω θα πρέπει να συνυπολογιστούν η έκτακτη φορολόγηση καθώς και η συντήρηση της οικογένειας του.

Από κει και πέρα κάθε σύστημα διακυβέρνησης χρειάζεται τους «ενδιάμεσους» του, οι οποίοι σε μια πολυ-εθνική αυτοκρατορία έπρεπε να είναι της ίδιας εθνότητας με τους ντόπιους. Τον ρόλο αυτό δεν μπορούσε εκείνα τα χρόνια να τον παίξει οποιοσδήποτε άτομο. Έτσι, ο ρόλος του «μεσάζοντα» (Προεστού) ανήκε στην ουσία σε μια οικογένεια και περνούσε κληρονομικά από γενιά σε γενιά. Για τους Οθωμανούς οι Προεστοί ήταν προσωπικά υπεύθυνοι για οτιδήποτε γινόταν στην περιοχή τους. Προκειμένου να έχουν συμφέρον να διατηρείται «η ησυχία και η τάξη» στην περιοχή τους έπαιρναν από τις οικογένειες των Προεστών ομήρους. Έτσι, οι Προεστοί πλήρωναν (όποτε αυτό γινόταν) με τη ζωή τους τη διατήρηση της «τάξης και της ησυχίας».

Προφανώς, η ζωή των απλών ανθρώπων ήταν ακόμη πιο φθηνή απ’ αυτή των Προεστών, αλλά ταυτόχρονα και πιο πολύτιμη μιας και πάνω τους στηριζόταν η επιβίωση όλων των παραπάνω. Για την τήρηση της ευταξίας ήταν απαραίτητη η ύπαρξη στρατιωτικών σωμάτων τα οποία σε συμφωνία με τον τοπικό Πασά μισθοδοτούνταν από τον πληθυσμό. Αυτοί άλλοτε ήταν με το πλευρό του νόμου (αρματωλοί) ή παράνομοι (κλέφτες). Δεν ήταν ασύνηθες ν’ αλλάζουν κάθε τόσο πλευρά. Σε κάθε περίπτωση είχαν κύρος στην περιοχή δράσης τους και αποτέλεσαν όταν ήρθε η ώρα τα ένοπλα επί μισθώ τμήματα της Επανάστασης.

Η Επανάσταση (όπως και κάθε ξεσηκωμός ως τότε) θα είχε επιπτώσεις στην ισορροπία μεταξύ όλων των παραπάνω παραγόντων. Αν τα σύγχρονα κράτη μισούν τις αναταραχές, ακόμα περισσότερο τις μισούν οι αυτοκρατορίες. Ούτε η Εκκλησία, ούτε οι Προεστοί, ούτε οι αρματωλοί και κλέφτες θα διακινδύνευαν τα συμφέροντα τους αν δεν ήταν στο τέλος να βελτιώσουν τη θέση τους (δηλαδή να ελέγξουν την πορεία των εξελίξεων μετά την επιτυχία της Επανάστασης). Αυτοί που φαινομενικά είχαν να χάσουν τα λιγότερα ήταν οι απλοί άνθρωποι (η βάση κάθε κράτους).

Η Επανάσταση δεν θα είχε εκδηλωθεί αν δεν υπήρχαν οι έμποροι (που ξεκίνησαν την «Φιλική Εταιρεία») και οι οποίοι έβαζαν τα λεφτά και τον πόθο της Ελευθερίας καθώς είχαν βάλει σκοπό να μεταμορφώσουν την Ελλάδα σε ένα (τότε) σύγχρονο κράτος. Δίπλα σ’ αυτούς και οι Έλληνες διανοούμενοι (με προεξάρχοντες τους Φεραίο και Κοραή).

Το μόνο σίγουρο είναι πως για καθένα από τους παράγοντες που αναφέρθηκαν παραπάνω η Επανάσταση είχε διαφορετικό αριθμητή με παρονομαστή την εκδίωξη των Οθωμανών. Σε κάθε περίπτωση είτε επικρατούσε η Εκκλησία, είτε οι Προεστοί, είτε οι Οπλαρχηγοί θα επικρατούσε σε βάρος του λαού. Ώστε το «ταξικό (κοινωνικό) περιεχόμενο» που νόμιζε ο Κορδάτος ότι υπήρχε να είναι περισσότερο στη φαντασία του παρά πραγματικότητα. Άλλωστε ο Κορδάτος ως Μαρξιστής έπρεπε να ταυτίσει την Ελληνική με την Γαλλική Επανάσταση. Μια ταύτιση που οι Έλληνες εκείνου του καιρού αρνήθηκαν (και όχι μόνο για λόγους τακτικής) μετά βδελυγμίας (όπως επίσης και της σύγχρονου τους κινήματος των Καρμπονάρων στην Ιταλία).

Οι επιτυχίες των πρώτων ετών παρά τους δύο εμφυλίους ΔΕΝ προήλθαν από καμία από τις όποιες αρετές της φυλής μας. Κάθε άλλο μάλιστα. Μια απλή ανάγνωση της Ιστορίας του Παπαρηγόπουλου και του Σπ. Τρικούπη είναι απολύτως διαφωτιστική. Οι επιτυχίες των πρώτων ετών προήλθαν από την ανεπάρκεια του διοικητικού συστήματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ακόμη περισσότερο οι επιτυχίες των πρώτων ετών προήλθαν από την ατομική αξία κάποιων Οπλαρχηγών και την αναρχική τους δράση. Η αναρχία τους (η οποία κατέληξε σε ασυδοσία) έναντι οποιασδήποτε διοίκησης (τοπικής ή κεντρικής) σηματοδοτούσε την πρόθεση τους να ελέγξουν αυτοί και όχι οι «Πολιτικοί» (Προεστοί) τις εξελίξεις. Αυτό, ωστόσο, κάθε άλλο παρά κοινότητα συμφερόντων σήμαινε για όλους τους «Στρατιωτικούς».

Όταν ο Σουλτάνος είδε πως με τις δικές του δυνάμεις και το Οθωμανικό διοικητικό πλαίσιο δεν μπορούσε να καταπνίξει την Επανάσταση στράφηκε στην τυπικά υποτελή του Αίγυπτο. Μια Αίγυπτο η οποία αρχικά στρατιωτικά (και μετά και σε άλλους τομείς) στρεφόταν προς την Δύση (στρατιωτικά την οργάνωναν οι άνεργοι στρατηγοί του Μ. Ναπολέοντα).

Η αποβίβαση των λογχοφόρων του Ιμπραήμ σήμανε το τέλος της Επανάστασης, καθώς οι Οπλαρχηγοί μετά και τον δεύτερο εμφύλιο αλλά πολύ περισσότερο εξ’ αιτίας της αγάπης τους για την αρχηγία (όλοι ήθελαν να είναι στρατηγοί και όχι αξιωματικοί που θα δέχονταν εντολές) ήταν απολύτως ανίκανοι ν’ αντιμετωπίσουν τον «τακτικό στρατό» του Ιμπραήμ με τα δικά τους μπουλούκια. Τότε ήταν που έγινε σ’ όλους τους φανερή η ανάγκη ενός «τακτικού στρατού» με ιεραρχία και κεντρική διοίκηση. Τότε αποδέχτηκαν -από ανάγκη- να περάσουν σε «δεύτερο πλάνο» προκειμένου να επιτύχει η Επανάσταση.

Ούτε, όμως, ο χρόνος ούτε και τα μέσα επαρκούσαν για να διώξουν τον Ιμπραήμ από την Πελοππόνησο (ετυμολογείται από τον Πέλοππα) και να επιβάλουν στην Υψηλή Πύλη την Ανεξαρτησία. Ώστε, τελικά, η απελευθέρωση κατορθώθηκε επειδή βόλευε τους ξένους (κυρίως του Άγγλους που μέσα από την Ανεξαρτησία εξασφάλιζαν την πληρωμή των δύο δανείων που μέχρι τότε μας είχαν δώσει) που ανταγωνίζονταν μεταξύ τους για την επιρροή στην Ευρώπη. Ο ανταγωνισμός της Γαλλίας με την Αγγλία και η ιδέα της Ανεξαρτησίας (που περιφρονητικά και περιπαικτικά είχε «ρίξει στο τραπέζι» ο Μέττερνιχ) οδήγησαν στην ήττα του Τουρκο-Αιγυπτιακού στόλου στο Ναβαρίνο απ’ αυτόν της Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας.

Ώστε, η σημερινή μέρα δεν πρέπει ν’ αποτελεί μέρα γιορτής (εκ του αποτελέσματος), αλλά μέρα περισυλλογής και διδαγμάτων που πρέπει ν’ αντλήσουμε από την Ιστορία της Επανάστασης. Το βασικό δίδαγμα είναι να μην μπερδεύουμε την αναρχία και την ασυδοσία με την Ελευθερία. Το δευτερεύον είναι πως η αναρχία οδηγεί μόνο στην καταστροφή (εκεί που θα είχαμε φτάσει χωρίς την «ναυμαχία του Ναβαρίνου») και μόνο η υποταγή της ατομικότητας (ιδιωτικότητας) στον γενικότερο σχεδιασμό (διοίκηση) μπορεί να φέρει αποτελέσματα. Το ζήτημα είναι αν ο τράχηλος του Έλληνα το «σηκώνει» αυτό.

25 Μάρτη 2020
«πανταχού παρών 1».

Διαβάστηκε 849 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ (ΓΙΑΤΙ ΑΠΕΤΥΧΕ ΚΑΙ ΠΩΣ ΣΩΘΗΚΕ)