Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ, ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ (ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΕ ΕΙΣΤΕ ΠΡΟΒΑΤΑ ‘Η ΠΟΛΙΤΕΣ;)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ, ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ
(ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΕ ΕΙΣΤΕ ΠΡΟΒΑΤΑ ‘Η ΠΟΛΙΤΕΣ;)

Για δεύτερη φορά σ’ ένα χρόνο επιβλήθηκε καραντίνα. Για άλλη μια φορά συζητάμε σχετικά με τα μέτρα, την εξέλιξη της πανδημίας και την ευθύνη των πολιτών. Στην ουσία αυτό για το οποίο μιλάμε είναι η σχέση των πολιτών με την κυβέρνηση τους και τα Μ.Μ.Ε. (τα οποία είναι οι μοναδικοί εγκεκριμένοι φορείς πληροφόρησης). Από την άποψη αυτή είναι δεδομένο και λογικό ότι η άποψη καθενός μας για το ζήτημα είναι απολύτως επηρεασμένη από τις προσωπικές του απόψεις και την ιδεολογία του. Αυτό σημαίνει ότι οι προσωπικές απόψεις δεν μπορεί να είναι σωστές, καθώς έχουμε προκαταβολικά επιλέξει να δεχτούμε ή ν’ απορρίψουμε όσα μέσω των Μ.Μ.Ε. μας επικοινωνεί η Κυβέρνηση. Επιπλέον η τάση να προσπαθούμε να πείσουμε και άλλους για το δίκιο των απόψεων μας (ειδικά όταν είναι αντίθετες των επίσημων) δημιουργεί ένα παράλληλο δίκτυο «εναλλακτικής πληροφόρησης».

Η λέξη «καραντίνα» έχει Ιταλική καταγωγή και αποτελεί παραφθορά των δύο λέξεων quaranta giorni (σαράντα ημέρες). Ως μέτρο προφύλαξης από τις μολυσματικές ασθένειες που μετέφεραν από πόλη σε πόλη οι ταξιδιώτες η «καραντίνα» ήταν ο εγκλεισμός τους για 40 ημέρες στο λοιμοκαθαρτήριο της πόλης. Ο περιορισμός αυτός ήταν ο μόνος σίγουρος τρόπος για να περιοριστεί το κακό. Την απομόνωση ως μέτρο προφύλαξης επέλεξαν οι Αμερικανοί τον 20ο αιώνα κρατώντας τους υποψήφιους μετανάστες περιορισμένους στο Μακρονήσι (Λόνγκ Άιλαντ) της Ν. Υόρκης.

Σε καμία περίπτωση η πρόνοια εκείνων των κυβερνήσεων δεν άφηνε τους εισερχόμενους στη χώρα να κυκλοφορούν ελεύθερα πριν το τέλος της καραντίνας. Βέβαια μέχρι και την δεκαετία του ’70 η δυσκολία και το κόστος των μετακινήσεων ήταν σύμμαχος της προσπάθειας να ελεγχθεί η διαδικασία. Σήμερα, ειδικά με την τεραστίων διαστάσεων μεταφορά προϊόντων και ανθρώπων μεταξύ των κρατών η επιβολή της καραντίνας ως μέτρο προφύλαξης είναι ανεπιθύμητη γιατί αυξάνει πολύ το κόστος μετακίνησης και τις σχετικές διαμαρτυρίες. Επιπλέον, η πίστη στην αποτελεσματικότητα των φαρμάκων και της επιστημονικής (φαρμακευτικής) έρευνας δημιούργησε την ψευδαίσθηση ότι οι πανδημίες ανήκουν πλέον στο παρελθόν.

Τα σημαντικότερα σε μια οποιαδήποτε κρίση είναι:

  • η ψυχραιμία,
  • η «έγκυρη πληροφόρηση»,
  • η πειθαρχία στα μέτρα που λαμβάνονται.

Δεδομένου ότι η ψυχραιμία και η πειθαρχία αφορούν προσωπικά τον καθένα μας θα σχολιάσω την «έγκυρη πληροφόρηση». Ακόμη και πριν την εποχή του διαδικτύου όταν μια χούφτα ραδιοσταθμοί, εφημερίδες και μερικά κανάλια ήταν οι μόνες πηγές πληροφόρησης υπήρχε σε μερίδα του κόσμου μεγάλη καχυποψία σχετικά με τις διακινούμενες ειδήσεις των Μ.Μ.Ε. Ακόμα περισσότερο που η κατοχή των άμεσα ελεγχόμενων από το Κράτος Μ.Μ.Ε. εύκολα τα καθιστούσε προπαγανδιστικά όργανα της εκάστοτε κυβέρνησης. Σήμερα τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Σήμερα, το πρόβλημα δεν έγκειται στην πληθώρα των μέσων από τα οποία μπορεί κάποιος να «ενημερώνεται», αλλά στην πολύ μεγαλύτερη καχυποψία των πολιτών σε βάρος των κυβερνήσεων τους. Έτσι η πειθαρχία των πολιτών είναι προαιρετική και αφορά μόνο τα μέτρα που είτε τους βρίσκουν και προσωπικά σύμφωνους, είτε το πρόστιμο που αυτά επισύρουν είναι μεγάλο. Στο κάτω-κάτω το κόστος ήταν ανέκαθεν η σημαντικότερη παράμετρος για οποιαδήποτε απόφαση.

Χωρίς τις τρείς παραμέτρους που αναφέρθηκαν παραπάνω η επιτυχία στην αντιμετώπιση μιας κρίσης είναι ευκαιριακό και τυχαίο αποτέλεσμα. Επιπλέον, συμβαίνει μια επιτυχία στο παρελθόν να καθιστά ένα αντίστοιχο αποτέλεσμα στο μέλλον δυσκολότερο. Για παράδειγμα η επιτυχία (με βάση τα νούμερα) της πρώτης επιβολής της καραντίνας δημιούργησε την εντύπωση ότι πραγματικός κίνδυνος δεν υπήρξε με αποτέλεσμα οι πολίτες (ειδικά των μικρότερων ηλικιών) να εμφανίζονται απείθαρχοι στα μέτρα που ελήφθησαν μετά την άρση της και μέχρι πριν λίγες μέρες.

Μια βασική ιδιότητα με την οποία μας «εξόπλισε» η «Εξέλιξη» είναι να υποτιμούμε όσα δεν έχουμε ζήσει οι ίδιοι σε ηλικία που να μπορούμε να τα κατανοήσουμε πλήρως ή τα ζήσαμε μικροί και έχουμε γι’ αυτά την αίσθηση σαν να τα είδαμε σε ταινία. Σε τέτοιες επαναλαμβανόμενες κατά περιόδους κρίσεις αφενός αισθανόμαστε ότι γνωρίζουμε πως να τις αντιμετωπίζουμε και αφετέρου θεωρούμε ότι μπορούμε απόλυτα να ελέγξουμε και να διορθώσουμε το κακό που θα προκαλέσουν. Έχοντας υπερβολική εμπιστοσύνη στις δυνατότητες της εποχής που ζούμε επιλέγουμε ν’ αγνοούμε τις προειδοποιήσεις των μεγαλύτερων θεωρώντας τους υπερβολικούς λόγω ηλικίας. Έτσι, αναλαμβάνουμε στην πράξη μεγαλύτερο ρίσκο απ’ όσο ενδεχομένως θα έπρεπε. Βέβαια, η ανάληψη μεγαλύτερου ρίσκου σημαίνει ταυτόχρονα και μειωμένο κόστος αντιμετώπισης μιας κρίσης (το οποίο προφανώς πληρώνεται άμεσα και προκαταβολικά). Για παράδειγμα ακόμη και η Κίνα για την αντιμετώπιση της πανδημίας αποφάσισε να στήσει ένα πρόχειρο νοσοκομείο και όχι να επενδύσει σε μια πιο μόνιμη κατασκευή. Ο μοναδικός γι’ αυτή την απόφαση λόγος ήταν το μετέπειτα κόστος συντήρησης.

Επιπλέον η «Εξέλιξη» αργώντας μέχρι τουλάχιστον τα 23 να ολοκληρώσει την ανάπτυξη του φλοιού του εγκεφάλου «αφήνει» τ’ άτομα να συμπεριφέρονται «ανώριμα» και «απερίσκεπτα». Ο λόγος πίσω από αυτή την συμπεριφορά (που η βιολογία επιτρέπει) είναι ότι εξαιτίας της η ομάδα στην οποία ανήκουν αυτά τ’ άτομα έχει περισσότερα να κερδίσει από τα ρίσκα που αυτά παίρνουν παρά να χάσει από τον θάνατο κάποιων από αυτά. Στη σημερινή εποχή λόγω της τεχνολογίας τα κέρδη από μια τέτοια συμπεριφορά είναι σημαντικά μικρότερα. Γι’ αυτό και βλέπουμε η ανάγκη αυτή να διοχετεύεται στα «επικίνδυνα σπορ».

Αν θα θέλαμε να δώσουμε ένα απολύτως «τυπικό παράδειγμα» αυτό θα ήταν η Παγκόσμια Οικονομία στα πλαίσια της οποίας οι «ορθόδοξοι» οικονομολόγοι που πιστεύουν στην «Οικονομία της Αγοράς» επέλεγαν ως σήμερα να θεωρούν τις Κρίσεις ως «διορθώσεις της Αγοράς» και να εστιάζουν στην εκρηκτική αύξηση των αγορών μετά τις Κρίσεις παρά στο κόστος που αυτές προκαλούν στην Κοινωνία.  

Η «αποτυχία» (με βάση τα νούμερα) στην διαχείριση της πανδημίας μετά την άρση της πρώτης καραντίνας έχει μια σειρά από λόγους σε κάποιους από τους οποίους έγινε ήδη αναφορά. Ανακεφαλαιώνοντας θα μπορούσαμε ν’ απαριθμήσουμε τους εξής:

  • την «επιτυχία» της πρώτης καραντίνας, η οποία οδήγησε στην πεποίθηση ότι έχουμε τελειώσει με το πρόβλημα.
  • Τον γενετικό μας προσανατολισμό σε μικρές ηλικίες να «ζούμε επικινδύνως».
  • Το γεγονός ότι δύσκολα πειθόμαστε για κάτι που δεν έχουμε άμεση και προσωπική γνώση (Δεν έχει αρρωστήσει κανένας στην οικογένεια μου και μέχρι αυτό να συμβεί δεν πιστεύω ότι υπάρχει κορονοϊός.)
  • Την πεποίθηση ότι «Τα Μ.Μ.Ε. μας λένε τα ψέματα της Κυβέρνησης.» και την καχυποψία που προκύπτει από αυτή. Έτσι η συμμόρφωση μας με τα μέτρα είναι είτε alacarte(μ’ ότι συμφωνούμε) είτε βασίζεται στον φόβο της ποινής (που η μη συμμόρφωση επισύρει).

Πολύ μικρότερη επίδραση σε σχέση με τα παραπάνω ενδέχεται να έχει η πολιτική/κομματική αντιπαλότητα. Μια αντιπαλότητα η οποία ποικίλλει από δηλώσεις σχετικά με την επάρκεια των μέσων και του προσωπικού του Εθνικού Συστήματος Υγείας («θωράκιση») μέχρι τις προϋποθέσεις που κάποιο απαιτούν για να «βάλουν πλάτη». Ειδικά αυτό το τελευταίο οδηγεί σε σκέψεις σχετικά με το τι πίνουν κάποιοι και δεν μας δίνουν και εμάς. Σ’ αυτό θα επανέλθω παρακάτω. Πριν, όμως, για ακόμη μια φορά πρέπει να σχολιαστεί το αίτημα για «θωράκιση» του Ε.Σ.Υ.

Σχετικά τόσο με την αντιμετώπιση της πανδημίας όσο και για την «θωράκιση του Ε.Σ.Υ.» μπορείτε να διαβάσετε προηγούμενα κείμενα μας (βλέπε εδώ, εδώ & εδώ). Στην πραγματικότητα η «θωράκιση του Ε.Σ.Υ.» όπως την εννοούν οι περισσότεροι είναι μια χίμαιρα. Και αν για το μυθολογικό(;) ζώο μπορεί να υπάρχει η πιθανότητα να υπήρξε (έστω και σαν γενετικό πείραμα μιας αρρωστημένης διάνοιας), αυτή που υπονοούν πολίτες και αντιπολιτευόμενοι την Κυβέρνηση πολιτικοί ΔΕΝ μπορεί να υπάρξει. Αντιθέτως, είναι πάρα πολύ βολική η επίκληση της προκειμένου να μείνουν κρυμμένες άλλες σημαντικότερες απειλές για την ζωή μας.

Γιατί για να «θωρακιστεί το Ε.Σ.Υ.» απαιτούνται:

  • Περισσότερα κτίρια ή αλλαγή χρήσης των υπαρχόντων.
  • Περισσότερες Μονάδες Εντατικής Θεραπείας.
  • Το αντίστοιχο προσωπικό.

Στην δική μας περίπτωση η κατασκευή ενός προκάτ νοσοκομείου όπως στην Κίνα (το οποίο αμέσως μετά θα σταματούσε τη λειτουργία του) ΔΕΝ θα ήταν ανεκτή. Επίσης, τόσο οι προσαρμογές που θα έπρεπε να γίνουν όσο και το σχετικό προσωπικό θα έπρεπε να παραμείνουν αν είναι δυνατό για πάντα. Μη τυχόν και χρειαστούν ξανά για την επόμενη «πανδημία». Θεωρώντας πως δεν υπάρχει πρόβλημα να βρούμε το παραπάνω προσωπικό για τα δημόσια νοσοκομεία και τους παραπάνω χώρους (μπορούμε, άλλωστε, να κρατικοποιήσουμε τα ιδιωτικά) τίθεται εκ νέου το ερώτημα της σκοπιμότητας για κάτι τέτοιο.

Προφανώς, η αξία της ζωής καθενός μας αν και μπορεί να εκτιμηθεί σε λεφτά που το Κράτος χάνει από τον θάνατο μας, είναι ωστόσο ανεκτίμητη για τους οικείους μας. Γι’ αυτό τόσο για τους οικείους μας όσο και για τα φορολογικά έσοδα που χάνονται αξίζει μια επιπλέον επένδυση στο Ε.Σ.Υ. για να σωθεί. Χώρια που οι εργαζόμενοι στο Ε.Σ.Υ. είναι ταυτόχρονα καταναλωτές και φορολογούμενοι οπότε… Από την άλλη υπάρχει και μια άλλη πλευρά της σκοπιμότητας. Πόσοι από όσους πηγαίνετε ταξίδι βγαίνετε στις Εθνικές Οδούς έχοντας πάρει μαζί σας τέσσερις ρεζέρβες (δεδομένου ότι το αμάξι σας έχει τέσσερις τροχούς); Γιατί να έχετε μόνο μια μαζί σας; Και αν σκάσουν ταυτόχρονα δύο ελαστικά;

Αν είστε από αυτούς που ζητάνε την «θωράκιση του Ε.Σ.Υ.» για να σωθεί το ΕΓΩ σας μη τολμήσετε να επικαλεστείτε το κόστος αγοράς άλλων τριών (και την αντικατάσταση τους κάποια χρόνια μετά ανεξάρτητα αν έχουν χρησιμοποιηθεί) και τον όγκο που καταλαμβάνουν στο πορτ μπαγκάζ (στο οποίο πλέον μπορείτε να βάλετε λιγότερες αποσκευές). Στο κάτω-κάτω μπορείτε να βάλετε τα πράγματα στη σχάρα, το τρέιλερ ή τη μπαγκαζιέρα στην οροφή. Το γεγονός ότι θ’ αυξήσετε τον αεροδυναμικό συντελεστή οδηγώντας σε μείωση της ταχύτητας ή σε αύξηση της κατανάλωσης (αν θέλετε να συνεχίσετε να πηγαίνετε γρήγορα) ΔΕΝ θα έπρεπε να σας αποθαρρύνει αφού ζητώντας την «θωράκιση του Ε.Σ.Υ.» θα έπρεπε να είστε θιασώτης και των τεσσάρων ρεζερβών. Ούτε την μείωση της άνεσης του ταξιδιού έχετε δικαίωμα να επικαλεστείτε αφού βάζετε την ασφάλεια (υγεία) πρώτη. Αν τώρα είστε μόνον υπέρ της «θωράκισης του Ε.Σ.Υ.» και όχι υπέρ των τεσσάρων ρεζερβών (υπερβολή) αυτό πιθανόν είναι γιατί θεωρείτε πως στην περίπτωση του Ε.Σ.Υ. το κόστος ΔΕΝ το πληρώνετε ούτε όλο ούτε και αμέσως (σ’ αντίθεση με την άμεση πληρωμή τριών επιπλέον ρεζερβών). Βέβαια, στην περίπτωση της «θωράκισης του Ε.Σ.Υ.» το κόστος της θ’ απαιτήσει αυξημένη φορολογία του εισοδήματος σας (αλλά αξίζει επειδή είναι για την υγεία σας) η οποία και θα μειώσει (έστω και λίγο) το εισόδημα που θα μπορείτε να ξοδεύετε. Ένας επιπλέον λόγος για την απαίτηση «θωράκισης του Ε.Σ.Υ.» είναι τα «ψιλά γράμματα» των ασφαλιστικών συμβολαίων. Τα ασφαλιστικά συμβόλαια ΔΕΝ ισχύουν σ’ έκτακτες περιστάσεις (πολέμους, πανδημίες) οπότε τότε η προσφυγή στο Ε.Σ.Υ. είναι μονόδρομος. Μετά απ’ όλα τα προηγούμενα ελπίζω να συνεχίζετε να είστε υπέρ της «θωράκισης του Ε.Σ.Υ.» και να μη ρισκάρετε να κυκλοφορείτε μόνο με μια ρεζέρβα. Γιατί και οδική βοήθεια να πληρώνετε την ταλαιπωρία ΔΕΝ την γλυτώνετε. Και όπως γνωρίζουμε είναι πολύ δύσκολο να βάλεις τιμή στην ταλαιπωρία.

Ήρθε η ώρα να σχολιάσω όπως υποσχέθηκα παραπάνω τις προϋποθέσεις που θέτει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. για να «βάλει πλάτη». Αφήνω στην άκρη πόσο λογικές ή/και αναγκαίες είναι αυτές οι προϋποθέσεις γιατί σήμερα μ’ ενδιαφέρει μόνο ο πολιτικός χειρισμός. Κατ’ αρχάς κάθε φορά που κάποιος θέτει «προϋποθέσεις/όρους» για οτιδήποτε έχουμε την γέννηση ενός μικρού ή μεγάλου εκβιασμού (Μόνο αν το κάνεις θα…). Δεν έχει καμία σημασία αν είναι για καλό. Το ζήτημα παραμένει ότι είναι εκβιασμός. Ωστόσο, ΔΕΝ είναι μόνο εκβιασμός. Είναι παράλληλα και προσπάθεια να νομίζουν κάποιοι ότι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. έχει μια επιρροή που στην πραγματικότητα ΔΕΝ έχει.

Όταν ο Τσίπρας έκανε αυτή την δήλωση προφανώς είχε μια διαφορετική εικόνα για την επιρροή του κόμματος του απ’ αυτή που έχουμε οι υπόλοιποι. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., λοιπόν, ζητά:

  • Τη σύγκληση του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών υπό την Πρόεδρο της Δημοκρατίας, όπου δεν θα είναι όπως είπε μια τυπική συνεδρίαση αλλά μια συνεδρίαση όπου οι πολιτικές δυνάμεις θα αποφασίσουν από κοινού για ένα συνεκτικό σχέδιο δράσης για τους επόμενους έξι μήνες. Είπε μάλιστα ότι θα έθετε στο τραπέζι και την πρόταση για έναν υπουργό Υγείας κοινής αποδοχής.
  • Την ενίσχυση του Εθνικού Συστήματος Υγείας σε προσωπικό με μόνιμες προσλήψεις και υλικοτεχνικές υποδομές.
  • Το πάγωμα των «αντιλαϊκών» πολιτικών που βάζουν στο στόχαστρο την ίδια την κοινωνία και συγκεκριμένα να αναστείλει τον πρόσφατα ψηφισμένο πτωχευτικό νόμο που απειλεί την πρώτη κατοικία χιλιάδων νοικοκυριών εν μέσω πανδημίας, καθώς και το εργασιακό νομοσχέδιο που προωθείται στη Βουλή προς ψήφιση.

Το πρώτο αίτημα είναι μόνο για το «θεαθήναι». Για να δώσουν υλικό στις κάμερες, γιατί και η σύσκεψη να γίνει το «συνεκτικό σχέδιο δράσης» θα είναι οι προτάσεις των «ειδικών», τις οποίες εφαρμόζει ήδη η Κυβέρνηση. Οπότε η σκοπιμότητα (αν υπάρχει) του πρώτου όρου είναι τουλάχιστον αμφισβητήσιμη.

Το δεύτερο αίτημα αφορά την «Θωράκιση του Ε.Σ.Υ.». Μια «θωράκιση» η οποία χρειάζεται κάποιο χρόνο και σίγουρα υπόκειται στους περιορισμούς που αναφέρθηκαν παραπάνω. Ωστόσο, αν υποθέσουμε ότι αυτή η κατάσταση συνεχίζεται πάνω-κάτω μέχρι το Καλοκαίρι έχει νόημα αυτό το αίτημα.

Το τρίτο αίτημα έχει μεν σχέση με την αντιπολιτευτική τακτική του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., τον φέρνει δε αντιμέτωπο με το πρόσφατο για να το έχει ξεχάσει κάποιος κυβερνητικό παρελθόν του. Το κόμμα που νόθευσε υπέρ των τραπεζών εννοείται την ουσία του Ν. 3869/2010 (ψευδώς αποκαλείται «Νόμος Κατσέλη») του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και είχε ξεκινήσει (για να σωθούν οι τράπεζες) τους πλειστηριασμούς ελέγχει τη σημερινή κυβέρνηση σαν να μην έχει κυβερνήσει για 4,5 χρόνια. Οποιοσδήποτε γνωρίζει την παροιμία «Καιρός φέρνει τα λάχανα καιρός τα παραπούλια» είναι σε θέση να γνωρίζει πως στην παρούσα οικονομική συγκυρία είναι πρακτικά πολύ δύσκολο (αν όχι ακατόρθωτο) τα εργασιακά δικαιώματα να παραμείνουν στο προ Ύφεσης επίπεδο. Το προς τα που θα πάνε τα πράγματα το ορίζει η ίδια η πραγματικότητα. Από την άλλη ΔΕΝ υπάρχει πιο αντιλαϊκή πολιτική από την ανεργία άσχετα από πιο λόγο αυτή προκαλείται. Αν «φιλολαϊκή» πολιτική είναι η επιστροφή στο παρελθόν από άποψη μισθολογική και εργασιακών σχέσεων γενικότερα το αποτέλεσμα θα είναι ακόμη μεγαλύτερη ανεργία και εξαφάνιση των πολύ μικρών και μικρών επιχειρήσεων (που δεν μπορούν ν’ ανταπεξέλθουν σε μεγαλύτερο κόστος) προς όφελος των μεγαλύτερων (οι οποίες μάλιστα έχουν ευκολότερη πρόσβαση σε κρατική χρηματοδότηση μέσω προγραμμάτων). Αλλά μπροστά στα όποια κομματικά οφέλη από την άσκηση τέτοιας αντιπολίτευσης αυτά είναι «ψιλά γράμματα». Άλλωστε τα υψηλόβαθμα στελέχη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν είναι εργαζόμενοι για να φοβούνται την απόλυση.        

Ανεξάρτητα από τα παραπάνω όταν ο Τσίπρας έκανε την παραπάνω δήλωση είχε για τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. την εικόνα ενός κόμματος:

  • Μαζικού και απόλυτα πειθαρχημένου που υπακούει κάθε εντολή του Αρχηγού (άμεση ή έμμεση).
  • Που διαθέτει φορείς του ιού, οι οποίοι κυκλοφορούν χωρίς προφυλάξεις και κολλάνε τον ιό σε άλλους (προκειμένου έτσι να γεμίσουν τα νοσοκομεία και οι Μ.Ε.Θ.) με τελικό σκοπό να επιβάλλουν στην Κυβέρνηση της Ν.Δ. την «θωράκιση του Ε.Σ.Υ.» (την οποία και θα πιστωθούν πολιτικά). Μετ’α την επίτευξη του σκοπού οι φορείς του ιού-μέλη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. θ’ αποσυρθούν οίκοθεν για να γίνουν καλά και ν’ αποσυμφορηθεί η πίεση στο «θωρακισμένο Ε.Σ.Υ.».

Προφανώς, αυτά ΔΕΝ ισχύουν για τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και από πολιτειακή άποψη είναι καλό. Γιατί αν ίσχυαν (ακόμη και να δεχτούμε ότι γίνονταν για το «κοινό καλό») θα σήμαινε ότι έχουμε σ’ εξέλιξη μια σκόπιμη προσπάθεια υπονόμευσης μιας κυβέρνησης μέσω της επίθεσης στην υγεία του «λαού». Δυστυχώς, αυτή η τελευταία ανάγνωση (η οποία με βάση την εικόνα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ως κόμμα ευτυχώς δεν ισχύει) είναι η μόνη που δικαιολογεί το «βάζουμε πλάτη» του Αλέξη. Ταυτόχρονα (αν ίσχυε) θα υπονοούσε ότι τώρα που ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν «βάζει πλάτη» υπονομεύει (σκόπιμα εννοείται) την κυβέρνηση παίζοντας με την υγεία του «λαού» (για λογαριασμό του οποίου -υποτίθεται ότι- γίνονται όλα).     

Υπάρχει ακόμη ένα ζήτημα το οποίο συζητείται εντόνως αυτή την περίοδο. Αφορά τα (εκ του αποτελέσματος) λάθη της Κυβέρνησης (μόνο της δικής μας;) τα οποία οδήγησαν στην μεγάλη αύξηση των κρουσμάτων του β’ κύματος και συνακόλουθα των θανάτων. Υποτίθεται ότι το Καλοκαιρινό «άνοιγμα» στον τουρισμό επιβάρυνε την εγχώρια κατάσταση μέσω της εισαγωγής κρουσμάτων από τους τουρίστες. Οι επικριτές της κίνησης αυτής θεωρούν το «άνοιγμα» αυτό πρόωρο. Η επιχειρηματολογία είναι με βάση την «ψυχρή λογική» σωστό. Στην πράξη, όμως, η «ψυχρή λογική» σπανίως ακολουθείται.

Πιο συχνά οι αποφάσεις μας βασίζονται στο συναίσθημα το οποίο γενετικά είναι προκαθορισμένο να μας κάνει να θέλουμε γρήγορα ν’ αφήσουμε πίσω μας οτιδήποτε κακό και στενάχωρο. Αητό το είδαμε στον τρόπο που αντέδρασαν όλες οι Κυβερνήσεις και οι Κοινωνίες του πλανήτη. Τόσο σ’ επίπεδο ρητορείας όσο και σ’ επίπεδο μέτρων (τουλάχιστον αρχικά) είτε επειδή το πίστευαν, είτε επειδή ήθελαν να τονώσουν την ψυχολογία των πολιτών/ψηφοφόρων τους. Έτσι, κανείς πολύ δύσκολα μπορεί να κατηγορήσει μια Κυβέρνηση ότι σκόπιμα ρίσκαρε με τον κορονοϊό ειδικά όταν με τις αποφάσεις της προσπάθησε να μειώσει τις οικονομικές επιπτώσεις της πανδημίας σ’ έναν Οικονομικό Κλάδο.

Πιθανότατα, αν η Κυβέρνηση σκεφτόταν ψύχραιμα θα συνειδητοποιούσε πως το τελευταίο που θα ήθελε η μεγάλη πλειοψηφία των ξένων να κάνει σε μια περίοδο μεγάλης οικονομικής αβεβαιότητας θα ήταν οι διακοπές. Ωστόσο, γνωρίζουμε πως ο «πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται» και αυτό ισχύει για όλες τις χώρες που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα. Στην περίπτωση της Ελλάδας ακόμη και αν θεωρήσουμε ότι τα κρούσματα του α’ κύματος ήταν υποεκτιμημένα, ωστόσο η εικόνα της επιτυχημένης (για οποιουσδήποτε λόγους και αν πέτυχε) διαχείρισης του ήταν τέτοια που αύξησε την βαρύτητα των «αισιόδοξων».

Η παράμετρος του «πολιτικού κόστους» που καθοδηγεί τόσο την Κυβέρνηση όσο και την Αντιπολίτευση στις πράξεις και τα λόγια τους και το γεγονός ότι ΔΕΝ γίνεται να γνωρίζουμε πως θα διαχειριζόταν η προηγούμενη Κυβέρνηση αυτή τη συγκυρία δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο στην κριτική του. Από μα άποψη αυτό δεν έχει σημασία, αφού όπως σημείωσα παραπάνω πιστεύουμε όσα ήδη συμφωνούν με την ιδεολογία μας. Γιατί, οι περισσότεροι τις περισσότερες φορές κινούμαστε με βάση το συναίσθημα και όχι την «ψυχρή λογική».

Ο υπότιτλος θέτει το ερώτημα αν είστε «πρόβατα» ή πολίτες. Ο διαχωρισμός ΔΕΝ είναι ούτε εύκολος ούτε δεδομένος και είναι μάλιστα απολύτως εξαρτημένος από την οπτική καθενός μας. «Πρόβατο» είναι τόσο αυτός που πιστεύει όλα όσα ακούει (αναλόγως της πλευράς που ήδη έχει επιλέξει) όσο και αυτός που θα εκτελούσε τυφλά οποιαδήποτε εντολή του δινόταν, γιατί η βασική ιδιότητα της συμπεριφοράς του προβάτου είναι ότι δεν φέρνει αντιρρήσεις.

Από την άλλη να είσαι «πολίτης» είναι μια πολύ δύσκολη δουλειά αυτή την περίοδο. Γιατί εκτός της ευθύνης να είσαι σε πολλά μέτωπα «ενεργός» (αλλιώς δεν έχει νόημα) που αναγκαστικά αποδέχεσαι για να εκτελέσεις σωστά τα καθήκοντα σου ως «πολίτης» πρέπει να είσαι «σωστά» ενημερωμένος. Και αυτό σε περιόδους κρίσης όπως αυτή που διανύουμε δεν είναι ούτε δεδομένο ούτε εύκολο. Γι’ αυτό είναι ευκολότερο και ασφαλέστερο να είσαι «πρόβατο» (ακόμα και αν νομίζεις ότι δεν είσαι).

Γιατί ως «πρόβατο» το μόνο δίλημμα στο οποίο θα χρειαστεί ν’ απαντήσεις είναι η επιλογή του χρώματος που θα έχει το μαλλί σου. Τίποτα περισσότερο. Από την άποψη αυτή ο υπότιτλος ήταν ένα παιχνίδι με τις λέξεις και το περιεχόμενο τους, μια επί της ουσίας αδύνατη επιλογή, ή μια πρόκληση για να φτάσετε ως εδώ.

14 Νοέμβρη 2020
«πανταχού παρών 1».

Διαβάστηκε 147 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ, ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ (ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΕ ΕΙΣΤΕ ΠΡΟΒΑΤΑ ‘Η ΠΟΛΙΤΕΣ;)