Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΣΗΚΩΝΕΤΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΟΣΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΟΣΟΙ ΤΟΝ ΑΠΟΚΟΙΜΙΖΟΥΝ.

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΣΗΚΩΝΕΤΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ
ΚΑΙ ΠΟΣΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΟΣΟΙ ΤΟΝ ΑΠΟΚΟΙΜΙΖΟΥΝ.

Δεδομένης της πολιτικής και κοινωνικής συγκυρίας υπάρχουν κάποιοι παλιοί αριστεροί οι οποίοι περιμένουν από τον κόσμο να επαναστατήσει. Αναρωτιούνται δε γιατί αυτό δεν έχει συμβεί ως τώρα και κοιμούνται κάθε βράδυ ελπίζοντας αυτό να γίνει την επόμενη μέρα. Βασικός λόγος για την πεποίθηση τους αυτή είναι η βασική ιδεολογική τους θέση ότι μόνον έτσι είναι κατορθωτή η κατάληψη της εξουσίας από τον λαό.

Υποτίθεται λοιπόν πώς όταν πλέον η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο και δεν μπορεί πλέον να ωραιοποιηθεί η κοινωνία σαν χύτρα ταχύτητας με χαλασμένη βαλβίδα εκτόνωσης θα πρέπει να εκραγεί (επαναστατήσει). Θεωρητικά σ’ ένα τέτοιο σημείο είμαστε τώρα. Τίποτα όμως δεν συμβαίνει εκτός του ότι στην προσπάθεια του να μην χρειαστεί ν’ αρχίσει να σκέφτεται το ίδιο, το εκλογικό σώμα -στην πλειοψηφία του- ψάχνει «νέους και αδιάφθορους» για ν’ αντικαταστήσει τους «παλιούς και διεφθαρμένους» φταίχτες.

Η ίδια κατάσταση επικρατεί και στην αγαπημένη μας ομάδα, στην οποία κατά καιρούς έχουν ασελγήσει πολλοί που αρχικά εμφανίστηκαν ως Σωτήρες. Η ερμηνεία αυτού του φαινομένου δηλαδή της μη εξέγερσης είναι βασικά ψυχολογική, αλλά έχει και κάποιες δευτερεύουσες όχι όμως λιγότερο ενδιαφέρουσες παραμέτρους.

Η πλέον εύκολη απάντηση είναι ότι φοβούνται πώς μετά από την εξέγερση τους θα τους εγκαταλείψουν/προδώσουν όσοι τους εξώθησαν στη πραγματοποίηση της και τελικά τά πράγματα θα γίνουν ακόμη χειρότερα γι’ αυτούς. Με δεδομένη δε την ιστορική εμπειρία των τελευταίων 70 χρόνων δεν έχουν και άδικο.

Η δεύτερη που έρχεται στο μυαλό πολλών είναι ότι ο κόσμος περιμένει από αυτούς που «έχουν και κατέχουν» αλλά και αυτούς που περιβάλλονται με ιδιαίτερο κύρος να δώσουν πρώτοι αυτοί το παράδειγμα και μετά ν’ ακολουθήσει και όχι απλώς να προτρέπουν τους άλλους. Άλλωστε όπως ισχυρίζονται οι υποστηρικτές αυτής τής άποψης, ο κόσμος δίνει όπου βλέπει ότι χρειάζεται από λεφτά ως και εθελοντική εργασία.

Η τρίτη και η πλέον κοινή είναι η άποψη ότι ο κόσμος σαν κοπάδι πρόβατων κατευθύνεται κατάλληλα –για να μην εξεγείρεται– από τους δημοσιογράφους αλλά και τους «καθοδηγητές της κοινής γνώμης». Η άποψη αυτή έχει κάποια αξία, αν και δεν είναι δυνατόν να εκτιμηθεί η επιρροή και αποτελεσματικότητα που έχουν τέτοιου είδους μηχανισμοί στο κοινό. Η αξία της όμως έγκειται στο γεγονός ότι αυτοί που διαγκωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος θα εξυπηρετήσει καλύτερα τον μηχανισμό, δουλεύουν στην ουσία για ψίχουλα –συγκρινόμενα με όσα βγάζουν αυτοί τους οποίους υπερασπίζονται– ζώντας όμως με την ελπίδα –συνήθως απατηλή– ότι όλο και κάποιο αποφάγι θα πέσει προς το μέρος του (τόσο μικρό ώστε να μη νοιάξει τους μεγάλους, αλλά και τόσο μεγάλο για να πιάσουν την καλή αυτοί). Βέβαια θα μπορούσε κάποιος να ελπίζει ότι οι δημοσιογράφοι της «άλλης πλευράς» θα «επιτελέσουν το καθήκον τους στο ακέραιο». Αλλοίμονο όμως. Αποστολή τους δεν είναι να ξεσηκώσουν, αλλά να «πουλήσουν» την -πάντα επερχόμενη- καταστροφική καταστροφή που δεν θ’ αφήσει τίποτα όρθιο (σαν την καμένη γή που βρήκε ο Ναπολέοντας όταν εισέβαλλε στη Ρωσία).

Οι μέν «πουλάνε» ελπίδα και διορισμούς, οι δε «πουλάνε» πρώτα την ολοκληρωτική καταστροφή και στη συνέχεια την ελπίδα ότι όλα θα καλυτερεύσουν αρκεί να κάνουμε την σωστή επιλογή (αυτή που μας προτείνουν). Αν όλα αυτά τα μεταφέρετε στον αθλητικό οπαδικό τύπο έχετε την «ΩΡΑ» και το ΑΕΚ365 –κατά κύριο λόγο– τά οποία όμως κάνουν και τά δυό ταυτόχρονα. Από τη μια πουλάνε την ελπίδα για «αναγέννηση» η οποία θα έρθει μόνο με «συσπείρωση» γύρω από τον «Τίγρη» και την άνευ όρων στήριξη του, την ίδια στιγμή που φέρνουν την «απόλυτη καταστροφή» που είναι καθ’ οδόν αφού κάποιοι ανόητοι και μικρόψυχοι «τηλεμαϊντανοί» με τις πράξεις τους φέρνουν κοντά στην αποχώρηση τον «Τίγρη», ο οποίος όμως τελικά μετά από κάθε επίθεση βγαίνει πιο δυνατός και αποφασισμένος! Τό 1974 τό δίλημμα ήταν: «Καραμανλής ή τάνκς», τώρα τό δίλημμα είναι «Μελισσανίδης ή χάος». Αγνοούν βέβαια όσοι τό προβάλουν ότι σύμφωνα με τήν ελληνική κοσμογονία όλα προήλθαν από τό Χάος.

Όλα τά παραπάνω ζήτημα είναι αν τά κάνουν για περισσότερα από 500 και κάτι ευρώ τό μήνα. Τό μόνο που τούς φτάνει είναι να τά παίρνουν και που ξέρεις μπορεί κάτι να γίνει στό μέλλον. Αν δε υπολογίσεις ότι τά έξοδα ενός μωρού για τόν πρώτο χρόνο τής ζωής του –χωρίς τούς γιατρούς– είναι τουλάχιστον 100 ευρώ, τότε καταλαβαίνεις τό αδιέξοδο τους, τουλάχιστον τό οικονομικό. Τό αστείο τής υπόθεσης είναι ότι αυτοί που βάζουν τόν κόσμο στήν πρίζα και στοχοποιούν κάθε τόσο όποιον τους καβλώσει από ταξικής (οικονομικής) άποψης είναι πληβείοι, πλέμπα, μαρίδα και γι’ αυτό όταν τούς «κάτσει» ένας ισχυρός οικονομικά παράγοντας φουσκώνουν σαν παγόνια και νομίζουν ότι είναι κάποιοι σπουδαίοι. Βέβαια αν μυριστούν τόν κίνδυνο κάποια από τά "θύματα" τους να κινηθούν εναντίον τους νομικά, τότε γράφουν κάτι παιδαριώδεις απαντήσεις όπως αυτές τής περασμένης βδομάδας στο εξώδικο τών 5 από τους 6 διαγραφέντων.

 

Κλείνοντας σας αφιερώνω τούς παρακάτω στίχους από ένα από τά πλέον εμβληματικά τραγούδια τής δεκαετίας του ’80 (για όσους είσαστε ήδη γεννημένοι τότε):

«Τά γλυκά όνειρα είναι φτιαγμένα απ’ αυτό / ποιός είμαι εγώ που θα διαφωνήσω
ταξίδεψε τόν κόσμο και τίς εφτά θάλασσες / καθένας ψάχνει για κάτι
κάποιοι θέλουν να σε χρησιμοποιήσουν / κάποιοι θέλουν να χρησιμοποιηθούν από ‘σένα
   κάποιοι θέλουν να σε κακοποιήσουν / κάποιοι θέλουν να κακοποιηθούν απο ‘σένα...»

Αν όμως έπρεπε να βρώ κάτι σε ελληνικό θα πρότεινα τήν «Μπαλάντα τού κυρ-Μέντιου» του Κ. Βάρναλη (για τό ποιήμα βλέπε εδώ).

Αυτά για τήν ώρα... Η ελπίδα ωστόσο πεθαίνει τελευταία.

 

31 Μάρτη 2014.
παρατηρητήριο.

Διαβάστηκε 8348 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΣΗΚΩΝΕΤΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΟΣΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΟΣΟΙ ΤΟΝ ΑΠΟΚΟΙΜΙΖΟΥΝ.