Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

Π.Α.Ε. Α.Ε.Κ.: ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΣΑΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ; (ΑΝ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΝ ΕΤΣΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΠΕΤΡΕΣ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Π.Α.Ε. Α.Ε.Κ.: ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΣΑΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ;
(ΑΝ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΝ ΕΤΣΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΠΕΤΡΕΣ)

Όταν κάποιοι θέλουν να τελειώνουν με συζητήσεις στις οποίες δεν έχουν (άλλα) επιχειρήματα (ή και καθόλου) ν’ αντιπαραθέσουν πετάνε μια ατάκα του τύπου: «Έτσι είναι η ιδιωτική οικονομία, ο επαγγελματικός αθλητισμός κ.λ.π». νομίζουν πως με τον τρόπο αυτόν εκτός από το να βγούν από την δύσκολη θέση πως ρίχνουν τον συνομιλητή τους σε αδιέξοδο από το οποίο μόνο αν κάνει πίσω μπορεί να βγεί. Έλα όμως που τις περισσότερες φορές αγνοούν τι σημαίνει στην πράξη αυτό που ξεστομίζουν. Έτσι κι αλλιώς οι περισσότεροι «παπαγαλίζουν».

Σήμερα θ’ αποδείξω με τους όρους της «αγοράς» (ιδιωτικής οικονομίας) ότι αυτό που λαμβάνει χώρα διοικητικά και οικονομικά στην Α.Ε.Κ.:

  • αφ’ ενός δεν συμβαδίζει με όσα εξαγγέλλουν κατά καιρούς οι διοικούντες και ο Ιδιοκτήτης της και
  • αφ’ ετέρου ως συμπεριφορά ταιριάζει περισσότερο σε μικρή παρά μεγάλη εταιρεία και σε κρατικά διευθυνόμενη παρά ελεύθερη οικονομία.

Όλα θα γίνουν ευκολότερα αν εισαγωγικά απαντήσουμε στο ερώτημα:

Τι κάνει κάποιος που θέλει να κάνει μεγάλη την εταιρεία του;

Δηλαδή, πρέπει ν’ απαντήσουμε στα υπο-ερωτήματα:

  • Τι πρέπει να κάνει η Διοίκηση (σε συνεργασία με τον Ιδιοκτήτη);
  • Τι οφείλει να κάνει ο Ιδιοκτήτης-μεγαλομέτοχος της;

Φυσικά οι απαντήσεις στα συγκεκριμένα ερωτήματα (κύριο και υπο-ερωτήματα) δεν είναι δύσκολο να βρεθούν, κυρίως γιατί προκύπτουν από την εταιρική πρακτική όπως αυτή ακολουθείται εδώ και δεκαετίες. Έτσι δεν χρειάζεται να πρωτοτυπήσουμε και να πονοκεφαλιάζουμε σκεφτόμενοι τις απαντήσεις˙ το μόνο που χρειάζεται είναι να παρατηρήσουμε τι συμβαίνει γύρω μας (και αν δεν ξέρουμε να ρωτήσουμε).

Η απάντηση στην κύρια ερώτηση είναι:

Κάνει ότι χρειάζεται για να την ισχυροποιήσει τόσο ώστε όχι μόνο ν’ αντεπεξέρχεται στον ανταγωνισμό, αλλά και να φτάσει στο σημείο να επιβάλλει αυτή (η εταιρεία του) τους όρους της στην «αγορά» που δραστηριοποιείται.

Εξειδικεύοντας το παραπάνω εστιάζουμε κατ’ αρχάς στην Διοίκηση, στην οποία εκτός του Διοικητικού Συμβουλίου περιλαμβάνουμε και κάθε διοικητικό στέλεχος το οποίο είναι επιφορτισμένο το ίδιο ή η ομάδα του με σοβαρές διοικητικές ευθύνες και αρμοδιότητες.

Όσο αφορά την Διοίκηση η απάντηση είναι μάλλον ασαφής, καθώς είναι δύσκολο να προσδιοριστούν επακριβώς οι ευθύνες της και οι αρμοδιότητες της. Για να μην «χαθούμε στη μετάφραση» μπορούμε απλά να πούμε ότι καθήκον της Διοίκησης είναι να έχει προετοιμάσει όσο γίνεται καλύτερα την όποια διαδικασία μετασχηματισμού αποφασίσει ο Ιδιοκτήτης. Για να γίνει αυτό πρέπει πρώτα να κατανοήσει τι θέλει ο Ιδιοκτήτης να το εξειδικεύσει και να το οργανώσει και κατόπιν να συνεργαστεί μαζί του για την επιτυχία του σχεδίου.

Όσο αφορά τον Ιδιοκτήτη αυτός έχει μεν να κάνει τα λιγότερα αλλά τα πλέον σημαντικά όπως να εξασφαλίσει την χρηματοδότηση του σχεδίου, είτε με προσωπικά κεφάλαια (τουλάχιστον στην αρχή) είτε παρέχοντας προσωπικές εγγυήσεις σε περίπτωση τραπεζικής χρηματοδότησης.

Όπως καταλαβαίνει κανείς το κομμάτι αυτό είναι το πλέον δύσκολο και απαιτητικό. Όχι μόνο επειδή περισσότερα μπορούν να πάνε στραβά απ’ ότι όπως στο σχέδιο, αλλά επειδή μια εταιρεία στο στάδιο αυτό ειδικά από οικονομικής άποψης βρίσκεται σε συνεχή κίνδυνο. Βρίσκεται σε κίνδυνο επειδή μια εταιρεία που θέλει να γίνει μεγάλη πρέπει να συνδυάζει την καθημερινή της δραστηριότητα με την επέκταση της. Αυτός ο συνδυασμός δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα αφού προκαλεί αρκετά ζητήματα στην διαχείριση της καθημερινότητας της εταιρείας. Από το σημείο αυτό δεν είναι δύσκολο να περάσουμε σε μια διοικητικά και οικονομικά ασταθή εταιρεία. Άλλωστε κοιτάζοντας και στο παρελθόν πολλές από τις εξαγορές εταιρειών έγιναν μετά από μια αποτυχημένη επέκταση της εξαγοραζόμενης εταιρείας.

«Καλά όλα αυτά, αλλά τι σχέση έχουν με το Επαγγελματικό Ποδόσφαιρο και ειδικά με την ΑΕΚάρα μας;»,θα ρωτούσε κάποιος. «Άσε που η Α.Ε.Κ. είναι Ιδέα.».

Για όποιον δεν έχει καταλάβει ακόμη τι γίνεται στον Επαγγελματικό Αθλητισμό τον παραπέμπω στο παρακάτω ανέκδοτο το οποίο εκτός του γέλιου που προκαλεί είναι και αρκούντως διδακτικό για την περίπτωση μας:

«Μια κοπέλα ρωτάει τη μαμά της, τι θα πει έρωτας.

-Έρωτας... χμ...  Έρωτας παιδί μου είναι να γνωρίσεις έναν όμορφο Κύριο,... να σε πάει να φάτε ένα βράδυ στο HILTON,...να σου αγοράσει ένα ωραίο αυτοκινητάκι, ...να σε πάει μία βόλτα από την Ιταλία, … να σου αγοράσει ένα διαμερισματάκι στο Παρίσι... αυτό είναι έρωτας, παιδί μου.

Και λέει η κόρη:

- Μα, μαμά, και τελικά που είναι η αγάπη, το σεξ, ο πόθος, το πρώτο φιλί όπως λένε όλοι;

- Όχι παιδί μου, αυτά δεν είναι έρωτας, αυτά τα βγάλανε οι κομμουνιστές για να πηδάνε ΤΖΑΜΠΑ!!»

Επανερχόμενοι στο θέμα μας, μια Διοίκηση (σε συμφωνία και συνεργασία με τον Ιδιοκτήτη-μεγαλομέτοχο) που θέλει να κάνει μεγάλη την εταιρεία που διοικεί κατ’ αρχάς καταστρώνει το σχέδιο επέκτασης της. Προγραμματίζει, μεθοδεύει και επιβλέπει τα διάφορα στάδια εφαρμογής του. Όλα τα προηγούμενα χρειάζονται κεφάλαια τα οποία εισφέρει είτε προσωπικά ο Ιδιοκτήτης είτε προέρχονται από δανεισμό.

Στο σημείο αυτό είναι και όλη η ουσία τόσο της διαδικασίας επέκτασης όσο και του κειμένου μου. Όλη αυτή η προσπάθεια δημιουργεί ανισορροπία στην επιχείρηση, η οποία αποτυπώνεται στα οικονομικά της μεγέθη. Τα οικονομικά της μεγέθη επιδεινώνονται προτού αρχίσει να φαίνεται σ’ αυτά η αύξηση των εσόδων εξαιτίας της επέκτασης. Ότι και να λένε οι αριθμοί αυτά που έχουν τελικά σημασία είναι δύο πράγματα:

  • Η ερμηνεία των οικονομικών μεγεθών που θα επιλεγεί και η μεταξύ τους συσχέτιση.
  • Η ικανότητα της εταιρείας να πληρώνει εγκαίρως τις υποχρεώσεις της (συμπεριλαμβανομένων και των δόσεων του δανείου αν τα κεφάλαια προέρχονται από δανεισμό) ώστε να μην χάσει την αξιοπιστία της στην αγορά.

Αυτά τα δύο πρακτικά σημαίνουν ότι ενώ η επιδείνωση οικονομικών μεγεθών όπως η αύξηση των «Υποχρεώσεων» και η μείωση του «Ταμείου» είναι πάντα «κακό σημάδι» μπορούν ωστόσο να γίνουν ανεκτές και να μην θεωρηθούν ως προμήνυμα κακού μόνο στην φάση επέκτασης μιας εταιρείας, οπότε και δικαιολογούνται. Αρκεί ο ρυθμός της επέκτασης να είναι μεγαλύτερος ή τουλάχιστον ίσος μ’ αυτόν της επιδείνωσης των μεγεθών (αν και στην πράξη αυτό είναι θέμα εκτίμησης, άρα υποκειμενικό και όχι αντικειμενικό).

Η εταιρεία επιδιώκει μέσω της επέκτασης της να ταυτιστεί με τον κλάδο στον οποίο δραστηριοποιείται, έτσι ώστε να επιβληθεί τελικά σ’ αυτόν. Με τον τρόπο αυτόν η εταιρεία επιδιώκει να μαζέψει όσο περισσότερα λεφτά μπορεί ν’ αντλήσει από την «αγορά» στην οποία δραστηριοποιείται, δυσκολεύοντας έτσι την λειτουργία των ανταγωνιστών της και αδυνατίζοντας τους προς όφελος της.

Δηλαδή, αν θες να γίνεις μεγάλος πρέπει να σπρώξεις πολλά λεφτά (είτε δικά σου, είτε δανικά) χωρίς όμως να έχεις εξασφαλισμένη την επιτυχία (αν ήταν έτσι θα το κατάφερναν όλοι) μιας και πολλά πράγματα μπορούν να «στραβώσουν» στην πορεία.

Τώρα αν σας φαίνεται ότι αυτό που γίνεται οικονομικά και διοικητικά (εκεί τουλάχιστον υπάρχουν κάποια αξιόλογα στελέχη) την τελευταία 3ετία στην Α.Ε.Κ. έχει καμιά σχέση με τα παραπάνω (το μεγάλωμα μιας εταιρείας) σας παρακαλώ να επικοινωνήσετε μαζί μου στο mailτης ιστοσελίδας σημειώνοντας μου τα σχετικά επιχειρήματα (σημάδια) τα οποία έχω παραβλέψει (που δεν το πιστεύω).

Αν όμως μπορούμε με σιγουριά να πούμε με τι δεν μοιάζει ο τρόπος διοίκησης και χρηματοδότησης της Π.Α.Ε. την τελευταία 3ετία, είναι δυσκολότερο να πούμε με τι μοιάζει. Κάποιοι φίλοι μου υπέδειξαν ότι φαίνεται σαν «καιροσκοπισμός». Σαν να περιμένει κάποιος πότε θα είναι η «σωστή στιγμή». Αν όντως είναι έτσι, αν πρόκειται για «καιροσκοπισμό» τότε έχω να πληροφορήσω αυτούς που το σκέφτηκαν και το εφαρμόζουν ότι «σωστή στιγμή» στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Θα υπήρχε αν στο παιχνίδι έπαιζαν μόνο 2-3 παίκτες. Τότε για έναν απ’ αυτούς (τον πιο προετοιμασμένο) θα υπήρχε κάποια «σωστή στιγμή». Όταν όμως την ίδια επιδίωξη την έχουν παραπάνω από 2-3 παίκτες τότε η «σωστή στιγμή» καθίσταται χίμαιρα (δηλαδή κάτι ανύπαρκτο). Το πολύ-πολύ να χρησιμοποιείται σαν δικαιολογία-άλλοθι για την απραξία κυρίως του Ιδιοκτήτη-μεγαλομετόχου της Π.Α.Ε.

Όπως φαίνεται -αυτή τη στιγμή- η επάνοδος της αγωνιστικά «κανονικής Α.Ε.Κ.» τοποθετείται στην επόμενη σεζόν (2017-2018) όταν και θα έχει «πέσει η Χούντα» (όπως διαβεβαιώνει ο Κετσετζόγλου). Προφανώς τότε θα είναι η «σωστή στιγμή» για τον «Διοικητικό Ηγέτη» να επενδύσει, γιατί όσο δεν «πέφτει η Χούντα» τα χρήματα της επένδυσης θα πηγαίνουν χαμένα (και δεν του απομένουν και πολλά). Το κακό είναι πως πάνω-κάτω έτσι σκέφτονται και οι Π.Α.Ο. και Π.Α.Ο.Κ. Ο πρώτος από ανάγκη (αφού τα τελευταία χρόνια εφαρμόζει το δικό του «μνημόνιο» για να μην πέσει στην Γ’ Εθνική λόγω χρεών και ο δεύτερος γιατί ο Ιβάν έχει περίπου την ίδια προσέγγιση με τον δικό μας (άσε που με τα λεφτά του πρέπει να κάνει και άλλες «δουλειές»). Τελικά ο χρόνος θα δείξει ποιος έχει δίκιο. Το μόνο όμως σίγουρο είναι ότι αυτά που γίνονται στην Α.Ε.Κ. δεν την βοηθούν σε τίποτα στον αντικειμενικό της στόχο: να γίνει δηλαδή και πάλι μεγάλη. Ειλικρινά ελπίζω να το καταλάβουν εγκαίρως για να μην επιβεβαιωθεί ο υπότιτλος του κειμένου, καθώς τέτοιες συμπεριφορές δεν ταιριάζουν στην Α.Ε.Κ. που εμείς γνωρίσαμε.

(Σημείωση: Είναι άλλο (διαφορετικό) πράγμα να ρίχνεις λεφτά σε μια εταιρεία και άλλο να τα δαπανάς (χρησιμοποιείς) σωστά. Το δεύτερο είναι τόσο θέμα εμπειρίας όσο και «κοινού νου». Έτσι το ξόδεμα πολλών χρημάτων από μόνο του (χωρίς σχέδιο) όχι μόνο δεν εξασφαλίζει την επιτυχία, αλλά είναι και σπατάλη.)

10 Οκτώβρη 2016
παρατηρητής 1.

Διαβάστηκε 1822 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου Π.Α.Ε. Α.Ε.Κ.: ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΣΑΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ; (ΑΝ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΝ ΕΤΣΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΠΕΤΡΕΣ)