Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

Ο «ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟΣ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ» ΕΧΕΙ ΠΙΑ ΠΕΘΑΝΕΙ (ΤΟ ΠΤΩΜΑ ΜΥΡΙΖΕΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ, ΑΛΛΑ ΣΤ’ ΑΡΧ…. ΜΑΣ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Ο «ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟΣ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ» ΕΧΕΙ ΠΙΑ ΠΕΘΑΝΕΙ
(ΤΟ ΠΤΩΜΑ ΜΥΡΙΖΕΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ, ΑΛΛΑ ΣΤ’ ΑΡΧ…. ΜΑΣ)

Κάθε νόμος όταν ψηφίζεται εκφράζει το πνεύμα της εποχής του. Μέσα από τις ρυθμίσεις του μπορείς να δείς τις «έγνοιες» του νομοθέτη και να κρίνεις (ειδικά εκ των υστέρων) αν τα μέσα που θέσπισε ο νομοθέτης επαρκούσαν για την επίτευξη των στόχων (επιδιώξεων) που αρχικά είχε θέσει. Από την άποψη αυτή αποτελεί μυωπία (ηλιθιότητα θα λέγαμε εμείς) να περιμένει κανείς οι ρυθμίσεις του νόμου ν’ αποδώσουν καρπούς όταν ακόμη και στο επίπεδο του σχεδιασμού (πόσο μάλλον της εφαρμογής) αποδεικνύεται από την αρχή ελλιπές το νομικό πλαίσιο. Ακόμη μεγαλύτερη ηλιθιότητα είναι να παραμένει (ο νόμος) ουσιαστικά αναλλοίωτος στο πέρασμα του χρόνου.

Προσοχή δεν συζητάμε για την αναπροσαρμογή του ύψους κάποιων προστίμων, ούτε και την επιβολή παραπάνω γραφειοκρατίας, ούτε ακόμη για το πώς μετατρέπουμε τα ποσά σε Δραχμές σε Ευρώ. Μιλάμε για την ανά τακτά χρονικά διαστήματα αναπροσαρμογή του «πνεύματος του νόμου» στις νέες συνθήκες.

Όταν το Ελληνικό Κράτος αποφάσισε να κάνει «επαγγελματικό» το Ελληνικό Ποδόσφαιρο ρύθμισε τα οργανωτικά ζητήματα του, αλλά και τις σχέσεις που θα προέκυπταν από τη νέα κατάσταση με τον Ν. 879/1979. Ο νόμος αυτός όπως και όλοι οι υπόλοιποι του Ελληνικού Κράτους τροποποιήθηκε κάμποσες φορές για να καταργηθεί (αντικατασταθεί) από τον Ν. 2725/1999. Ο νέος νόμος στην ουσία του (φιλοσοφία) παραμένει στα πλαίσια του Ν. 879/1979. Και στους δύο νόμους ο νομοθέτης θεωρεί την επαγγελματική ομάδα (Π.Α.Ε.) ως «προέκταση» (κόρη) του ιδρυτικού Ερασιτεχνικού Σωματείου, από το οποίο έχει λάβει σαν «προίκα» τον τίτλο και το σήμα του και στο οποίο (Σωματείο) η Π.Α.Ε. δίνει ως «αντίδωρο» το ποσοστό του 10% των μετοχών της καθώς και άλλες προσόδους.

Ο νομοθέτης τόσο το 1979 όσο και 20 χρόνια μετά θεωρούσε ότι ο οπαδός που «κόβει εισιτήριο» για αγώνα επαγγελματικής ομάδας, στην ουσία ενδιαφέρεται να παρακολουθήσει αγώνα της επαγγελματικής ομάδας που προέρχεται από το Ερασιτεχνικό Σωματείο, του οποίου η ιστορία ανάγεται μέσα στις 4 πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα (1901-1940). Δηλαδή ο οπαδός δεν ενδιαφέρεται να δεί την επαγγελματική ομάδα της Παναχαϊκής της οποίας τον μετοχικό έλεγχο σε ποσοστό 90% έχει ο Αλέξης Κούγιας, αλλά επιθυμεί να παρακολουθήσει την επαγγελματική ομάδα που ίδρυσε το Ερασιτεχνικό Σωματείο της Παναχαϊκής (και από το οποίο και προέρχεται, αφού χρησιμοποιεί και το σήμα του) και τυχαίνει να ελέγχει μετοχικά ο Αλέξης Κούγιας.

Βέβαια μαζί με το επαγγελματικό ποδόσφαιρο –όπως σε κάθε οικοσύστημα– παρείσφρυσαν και τ’ αγριόχορτα. Αυτό από μόνο του δεν είναι κακό, αφού όλα τα φυτά εξελίχθηκαν από τη στιγμή της εμφάνισης τους σε συνδυασμό και εξαιτίας με τον ανταγωνισμό από τ’ αγριόχορτα. Το πρόβλημα άρχισε να εμφανίζεται από το γεγονός ότι σ’ εκείνη τη χρονική στιγμή την διοίκηση των Σωματείων την είχαν στα χέρια τους είτε τ’ αρπακτικά είτε «άνθρωποι από τα σπλάχνα της ομάδας» οι οποίοι ήταν τελείως άσχετοι με τις Ανώνυμες Εταιρείες (τρομάρα του νομοθέτη) και «έχαφταν αμάσητα» όσα τους παραμύθιαζαν τ’ αρπακτικά.

Όταν άρχισαν να «σκάνε» τα πρώτα «κανόνια» (αδυναμία των Π.Α.Ε. να πληρώσουν τα συσσωρευμένα χρέη τους ειδικά στο Δημόσιο) η Πολιτεία (όχι το βιβλιοπωλείο) άρχισε τις ρυθμίσεις και τις «χάρες» προκειμένου μέσω του συστήματος αυτού να εξυπηρετείται και το πελατειακό κομματικό κατεστημένο. Ακόμα όμως και έτσι το πρόβλημα οξύνθηκε αντί να εκτονωθεί κυρίως γιατί η Ελλάδα ως αγορά είναι πολύ μικρή για να στηρίξει πολλές υγιείς Π.Α.Ε., ενώ και ο εγχώριος ανταγωνισμός πάσχει από σοβαρές ανεπάρκειες και στρεβλώσεις.

Τότε τ’ αρπακτικά βρήκαν άλλες λύσεις. Εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός ότι οι Π.Α.Ε. είναι μεν Α.Ε. αλλά με ένα ειδικό καθεστώς ελέγχου και είτε με το άρθρο 44 του Ν. 1892/1990, είτε με άλλες πιο «κλασικές» μεθόδους που χρησιμοποιούνται σε επίπεδο Σωματείων (συγχωνεύσεις) προσπάθησαν να συνεχίσουν να ελέγχουν το σύστημα του επαγγελματικού ποδοσφαίρου για δικό τους όφελος και μόνο. Είναι αυτονόητο ότι αυτό δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί χωρίς την ουσιαστική συμμετοχή δύο θεσμικών παραγόντων του συστήματος. Ο πρώτος παράγοντας (η Πολιτεία) δια της απραξίας του τους «άφηνε το πεδίο ελεύθερο» ενώ ο δεύτερος (Ελληνική(;) Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία) είτε αποφάσιζε μέσω των οργάνων της «κατά το δοκούν» καλυπτόμενη πίσω από την «λευκή τρομοκρατία» του αυτοδιοίκητου είτε δεν λάμβανε καμία απόφαση.

Υβρίδιο των δύο παραπάνω τεχνικών (ρύθμιση ή διαγραφή χρεών και συγχώνευση) είναι η «εξαγορά Α.Φ.Μ.». Η πονηριά της «λύσης» αυτής είναι ότι αποφεύγει την εξαγορά μιάς Π.Α.Ε. από μία άλλη, αφού στην περίπτωση αυτή η εξαγοράσασα θ’ αναλάμβανε και τα χρέη της εξαγορασθείσας.

Μέχρι τώρα ο Αλέξης Κούγιας θεωρούνταν ως ένας επιτυχημένος δικηγόρος με μεγάλη προβολή στα Μ.Μ.Ε., τα οποία των «υπεραγαπούσαν» εξαιτίας τόσο των γραφικοτήτων της προσωπικής του ζωής, αλλά και του τρόπου με τον οποίο προσέγγιζε τα πάντα (επαγγελματικά, προσωπικά) ο οποίος συνίστατο από ένα δικής του επινόησης μίγμα από ειρωνεία, αυτοπεποίθηση και καλή γνώση του παρασκηνίου που κάθε φορά τον ενδιέφερε. Ο άνθρωπος αυτός έχει περάσει από πολλά Σωματεία και Π.Α.Ε. «προσφέροντας τις υπηρεσίες του όπου τον καλούσαν» αφού όπως ο ίδιος έχει πολλές φορές δηλώσει «πουθενά δεν πάει απρόσκλητος». Ο Άρης Πετρούπολης, η Κόρινθος, η Α.Ε.Κ., ο Πάς Γιάννινα, η Παναχαϊκή εσχάτως δε και το Αιγάλεω (αν έχω ξεχάσει κάποιον/ους από τους «σταθμούς» του scusatemi) δέχθηκαν ή πρόκειται να δεχτούν (στην περίπτωση του Αιγάλεω) τις «υπηρεσίες» του. Ο Αλέξης Κούγιας προσπαθεί να μας πείσει κάθε φορά που τον «φιλοξενεί» ο Κυριάκος Θωμαδης στις εκπομπές του (άλλο που δεν ήθελε) ότι επιτελεί λειτούργημα (άρα χωρίς αμοιβή) ανάλογο αυτού που επιτελούσαν στο παρελθόν ο Ηρακλής (καθαρίζοντας την κοπριά του Αυγεία), ο Ρομπέν των Δασών (αποκαθιστώντας μέσω των ληστειών του την κοινωνική αδικία) και του Δον Κιχώτη (ο οποίος μαχόταν την κακία που πίστευε ότι κρυβόταν πίσω από αυτό που για όλους τους άλλους ήταν ένας ανεμόμυλος).

Ωστόσο ο κος Κούγιας είναι εγγράμματος και επιπρόσθετα ευφυής δικηγόρος. Ενδέχεται να έχει βρεί την «φόρμουλα» μέσω της οποίας θα συγχωνεύσει την Π.Α.Ε. Παναχαϊκή με το Ερασιτεχνικό Σωματείο του Αιγάλεω. Υποτίθεται ότι τα κέρδη είναι προφανή και για τους δύο «εταίρους». Το μεν Αιγάλεω θ’ αγωνιστεί στην Β’ Εθνική όπου βρίσκεται η Παναχαϊκή, η δε Π.Α.Ε. Παναχαϊκή προφανώς θα μας αφήσει χρόνους (και έτσι δεν θα χρειαστεί να δημοσιεύσει και Ισολογισμούς για τα προηγούμενα 10(;) χρόνια). Για το Αιγάλεω είναι η δεύτερη φορά που προσπαθεί κάτι ανάλογο. Η πρώτη ήταν η αποτυχημένη τελικά συγχώνευση με τον Ηλυσιακό. Τώρα το Αιγάλεω -κατά την γνώμη μας- έχει μεγαλύτερες πιθανότητες επιτυχίας, αφού «στο τιμόνι του» βρίσκεται ο Αλέξης Κούγιας, ο οποίος και τυγχάνει να είναι και ιδιοκτήτης της Π.Α.Ε. Παναχαϊκής.

Στον ανόητο (χωρίς εισαγωγικά τούτη τη φορά) που θα ρωτήσει «Τι μας ενδιαφέρει εμάς αυτό;» απαντάμε ως εξής:

Μας ενδιαφέρει γιατί αυτό που πάει να κάνει ο «σωτήρας μας από το παραποδόσφαιρο» Κούγιας μπορεί να συμβεί ακόμη και αν αντιτίθενται το σύνολο των οπαδών (βλέπε πελατών) των δύο συλλόγων, οι οποίοι και γι’ αυτόν τον λόγο θα βρεθούν «στα μαχαίρια» αντιμαχόμενοι και για τη συγχώνευση εκτός των υπολοίπων θεμάτων για τα οποία τρώγονται ως σήμερα. Είναι ανατριχιαστικό το γεγονός ότι κάτι μπορεί να γίνει επειδή κάποιος έχει την δυνατότητα να το κάνει, ακόμη και ενάντια στην θέληση αυτών για το «καλό των οποίων γίνεται». Ακόμη και αν διαφωνούσαμε με την αντίθεση των Αιγαλεωτών (όπως προκύπτει από το ρεπορτάζ) δεν έχει κανείς το δικαίωμα να τους επιβάλλει -επειδή μπορεί- κάτι που δεν θέλουν. Θεωρητικά όλοι μας υπερασπιζόμαστε (τουλάχιστον σε προσωπικό επίπεδο) το δικαίωμα στο «λάθος» («Άσε με να κάνω λάθος» που τραγουδά και ο Β. Παπακωνσταντίνου).

Το θέμα είναι να μην γίνεται κάτι χωρίς την ευρύτερη δυνατή συναίνεση. Ακόμη και αν αυτή είναι η κατάσταση στους υπόλοιπους τομείς της καθημερινότητας μας, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αξίζει ή δεν πρέπει ν’ αντισταθούμε και ν’ απαιτήσουμε τον σεβασμό της γνώμης μας η οποία θα πρέπει να λαμβάνεται και σοβαρά υπόψη και να δεσμεύει όσους αποφασίζουν για λογαριασμό μας.

Ο Αλέξης Κούγιας δεν είναι πλέον ένα «γραφικό άτομο» σαν αυτόν που προσπαθούσε να πηδήξει τα κάγκελα και να μπεί στο ALTER. Είναι πλέον επικίνδυνος, αφού μπορεί να επιβάλλει όποια «λύση» επιθυμεί, χωρίς να λαμβάνει υπόψη του κανέναν…

Σήμερα είναι ο Κούγιας. Αύριο ποιος έχει σειρά να μας «σώσει»;

Υ.Γ. Πότε θα καταλάβουν όλοι ότι το «επαγγελματικό ποδόσφαιρο» έχει πεθάνει και ότι η μπόχα που κάθε μέρα αυξάνει είναι από το κουφάρι του που σαπίζει;

 

23 Ιούνη 2014.
παρατηρητήριο.

 

Διαβάστηκε 7086 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου Ο «ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟΣ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ» ΕΧΕΙ ΠΙΑ ΠΕΘΑΝΕΙ (ΤΟ ΠΤΩΜΑ ΜΥΡΙΖΕΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ, ΑΛΛΑ ΣΤ’ ΑΡΧ…. ΜΑΣ)