Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΨΕΜΜΑΤΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΦΟΡΟ ΣΤΙΣ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΟΞΑΣΙΕΣ ΤΩΝ «ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ».

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΨΕΜΜΑΤΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΦΟΡΟ ΣΤΙΣ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΟΞΑΣΙΕΣ ΤΩΝ «ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ».

Υπάρχει μια μόνιμη παρεξήγηση σχετικά με την χρήση (άρα και το νόημα) της πρότασης: «Πληρώνω φόρους». Κανονικά με την πρόταση αυτή εννοούμε την πληρωμή από εμάς των αναλογούντων από οποιαδήποτε αιτία φόρων. Η πρόταση αυτή μπορεί και πρέπει να χρησιμοποιείται για όλα τα Φυσικά Πρόσωπα που δεν ασκούν επαγγελματική δραστηριότητα (δηλαδή, εκτός των «Ελευθέρων Επαγγελματιών»). Στα Νομικά Πρόσωπα τα πράγματα διαφοροποιούνται, γιατί αυτά και «πληρώνουν φόρους» (Φόρο Εισοδήματος όταν αυτός προκύπτει και κανά-δυό ειδικούς φόρους) αλλά κυρίως «αποδίδουν φόρους» που έχουν παρακρατήσει από τις αμοιβές υπαλλήλων, συνεργατών και πελατών τους. Τέλος υπάρχει μια ειδική κατηγορία από την άποψη της φορολογικής της συμπεριφοράς που την αποτελούν οι «Ελεύθεροι Επαγγελματίες».  

Πολλές φορές χρησιμοποιώντας την «λογική» φτάνουμε να συνάγουμε παράλογα και εκτός πραγματικότητας συμπεράσματα. Ένα τέτοιο συμπέρασμα και μάλιστα με οικονομική χροιά είναι και αυτό που αποτέλεσε την αφορμή του παρόντος κειμένου. Η ιστοσελίδα www.eksegersi.gr ανέβασε αυτό το κείμενο στο οποίο αναφέρονται στην επαναφορά του Φόρου επί των τηλεοπτικών διαφημίσεων ο οποίος είχε σταδιακά καταργηθεί από τα τέλη του 2007. Η επαναφορά ψηφίστηκε το 2010, αλλά δεν εφαρμόστηκε παρά μόνον από τον Γενάρη του 2015 εξαιτίας τροπολογιών που ανέστελναν κάθε χρόνο την εφαρμογή του. Η ιστοσελίδα (όπως και η εβδομαδιαία εφημερίδα «ΚΟΝΤΡΑ») υποστηρίζει ότι με την μη εφαρμογή του Φόρου στις τηλεοπτικές διαφημίσεις οι «καναλάρχες» από το 2010 ως το 2014 «κέρδισαν» 180 εκ. Ευρώ.

Για όσους βιάζονται και αρκούνται απλά στο συμπέρασμα να πούμε ότι ο ισχυρισμός δεν είναι μόνον αστήρικτος (καθώς βασίζεται μόνο σ’ αυθαίρετα νούμερα που αφορούν μόνο το 2015) αλλά το σημαντικότερο ΑΠΟΛΥΤΑ ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΟΣ. Όχι, οι «καναλάρχες» ΔΕΝ «κέρδισαν» 180 εκ. από την μη εφαρμογή του Φόρου στις τηλεοπτικές διαφημίσεις.

Πριν δικαιολογήσουμε το συμπέρασμα να τελειώνουμε μ’ ένα «τυπικό» λάθος του συντάκτη του δημοσιεύματος. Ο Ν. 3845/2010 ψηφίστηκε αρχές Μάη του 2010. Εξαιτίας του τρόπου που λειτουργεί ο Φόρος (και τον οποίο θα εξηγήσουμε αμέσως μετά), δεν θα μπορούσε να επιβληθεί παρά μόνον στο β’ εξάμηνο του 2010. Άρα τα 180 εκ. μειώνονται κατά το ποσό που αφορά το μισό 2010.

Όπως είπαμε στην εισαγωγή τα Φυσικά Πρόσωπα είναι τα μόνα για τα οποία ισχύει πλήρως η φράση «πληρώνω φόρους». Πληρώνουν από το εισόδημα τους το μερίδιο που τους αναλογεί χωρίς να μπορούν να μετακυλήσουν τους φόρους αυτούς σε άλλους (με μόνη εξαίρεση ίσως τον φόρο που πληρώνουν όσοι έχουν εισόδημα από ενοίκια και μόνο για το τμήμα αυτό του εισοδήματος τους). Ακόμη και η παρακράτηση φόρου σε μισθωτούς και συνταξιούχους δεν αλλάζει την εικόνα, γιατί όταν η παρακράτηση δεν γίνεται σωστά (ή δεν γίνεται και καθόλου) την διαφορά πληρώνει ο φορολογούμενος.

Ισχυριστήκαμε, επίσης, πως οι «Ελεύθεροι Επαγγελματίες» αποτελούν από μόνοι τους μια κατηγορία. Επειδή ασκούν επιχειρηματική δραστηριότητα είναι υποχρεωμένοι ν’ αποδίδουν στο Δημόσιο τον Φ.Π.Α. (μετά τον συμψηφισμό του με τον αντίστοιχο των Εξόδων τους) με τον οποίο επιβαρύνουν τους χρήστες των υπηρεσιών τους. Όσον, όμως, αφορά τον Φόρο Εισοδήματος τους (ο οποίος του αφορά προσωπικά) κάνουν κάθε προσπάθεια να τον μετακυλήσουν στους χρήστες των υπηρεσιών τους. Αυτό γίνεται τόσο με την προσφορά φθηνότερων υπηρεσιών αν δεν εκδώσουν Απόδειξη Παροχής Υπηρεσιών (δηλαδή, αν ΔΕΝ δηλωθεί το εισόδημα στην Εφορία), όσο και με τον τρόπο που υπολογίζουν την τιμή των υπηρεσιών τους όταν εκδίδουν την Α.Π.Υ. τότε θεωρούν ως εισόδημα μόνον όσα πάρουν «καθαρά» στο χέρι (μετά την αφαίρεση της παρακράτησης) και όχι το σύνολο της αμοιβής (πριν τον Φ.Π.Α.) όπου και υπολογίζεται η παρακράτηση. Με τον τόπο αυτόν (αν και δεν τον αντιλαμβάνονται) προκύπτει γι’ αυτούς οικονομικό όφελος όταν διακόπτοντας την δραστηριότητα τους εισπράττουν επιστροφή του Φόρου Εισοδήματος.

Μας μένουν τα Νομικά Πρόσωπα, τα οποία ΔΕΝ μετακυλούν τον Φόρο Εισοδήματος τους στους καταναλωτές/χρήστες των προϊόντων/υπηρεσιών τους πληρώνοντας τον από το Ταμείο τους. Βέβαια, υπάρχουν ακόμη κάποιοι φόροι οι οποίοι δεν γίνεται να μετακυληθούν αλλά αυτοί είναι πολύ ειδικοί και δεν πληρώνονται σε ετήσια βάση οπότε και δεν υπάρχει λόγος να μας απασχολήσουν. Έτσι οποιοσδήποτε άλλος φόρος πληρώνεται από τα Νομικά Πρόσωπα είναι φόρος που έχει επιβαρύνει τους καταναλωτές/χρήστες των προϊόντων/υπηρεσιών τους.

Για τον Φ.Π.Α. αυτό είναι μάλλον αυτονόητο. Το Νομικό Πρόσωπο αποδίδει στην Εφορία την διαφορά που προκύπτει (όταν αυτή προκύπτει) μεταξύ του ύψους των πωλήσεων της μ’ αυτό των αγορών/δαπανών της. Έτσι, όταν μια εταιρεία επαίρεται ότι «πλήρωσε» τόσα εκατομμύρια Φ.Π.Α. στην ουσία έχει εισπράξει επιπλέον της τιμής στην οποία πούλησε τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες της το συγκεκριμένο ποσό. Η ίδια (δηλαδή, το Ταμείο της) ΔΕΝ το επιβαρύνθηκε (παρά μόνο στην περίπτωση που πουλώντας με πίστωση ΔΕΝ εισέπραξε το ποσό που αποδίδει).

Αντίστοιχα ισχύουν και για τους γνωστούς μας «παρακρατούμενους φόρους» στους οποίους ανήκουν ο Φόρος Μισθωτών Υπηρεσιών (Φ.Μ.Υ.), ο Φόρος Ελευθέρων Επαγγελματιών καθώς και το Χαρτόσημο. Οι «παρακρατούμενοι φόροι» έχουν επιβαρύνει τα Έξοδα του Νομικού Προσώπου και συμψηφίζονται με την αμοιβή που λαμβάνουν είτε οι «Ελεύθεροι Επαγγελματίες» (και όσοι εξομοιώνονται μ’ αυτούς) και οι υπάλληλοι του Ν.Π. Έτσι το Ν.Π. απλώς αποδίδει τα ποσά αυτά στο Δημόσιο για λογαριασμό αυτών που τα έχει παρακρατήσει. Αν το Ν.Π. ΔΕΝ παρακρατήσει (ή παρακρατήσει λανθασμένα) αυτούς του φόρους, τότε το Δημόσιο θα τους εισπράξει κατά περίπτωση από τους «Ελεύθερους Επαγγελματίες» και τους μισθωτούς και συνταξιούχους. Δηλαδή, το Ν.Π. ΔΕΝ είναι «υπόχρεος» του φόρου◦ αλλά ένας «ενδιάμεσος» που του ανατίθεται ο υπολογισμός, η παρακράτηση και τελικά η απόδοση του.

Το ίδιο ισχύει και για τον Φόρο επί των τηλεοπτικών διαφημίσεων. Δεδομένου ότι ο ίδιος φόρος λειτουργούσε για πολλά χρόνια στο πρόσφατο παρελθόν είναι περίεργο πως ο συντάκτης του δημοσιεύματος μπέρδεψε την πληρωμή με την απόδοση. Εκτός αν από μέρους του υπήρχε σκοπιμότητα. Και στο παρελθόν, αλλά και τώρα ο συγκεκριμένος φόρος υπολογίζεται με τον ίδιο τρόπο και πάντα επιβαρύνει το προϊόν ή την υπηρεσία που διαφημίζεται◦ ποτέ δε το κανάλι (και άρα τον καναλάρχη).

  • Έστω ότι διαφημίστηκε ένα σαμπουάν σε ένα κανάλι το οποίο θέλει από τον διαφημιζόμενο το ποσό των 10.000 Ευρώ.
  • Δεδομένου ότι ο Φόρος είναι 20% και επιβάλλεται στο «καθαρό ποσό» (αυτό που ζητά το κανάλι από τον διαφημιζόμενο) στο 80% της αμοιβής του καναλιού έχουμε μια επιβάρυνση των 1.600 Ευρώ (10.000 Χ 80% Χ 20%).
  • Μέχρι το 2016 (όχι όλη την χρονιά) υπήρχε επιβάρυνση στο ίδιο ποσοστό (το 80% της αμοιβής του καναλιού) ύψους 21,5% το γνωστό μας Αγγελιόσημο με το οποίο χρηματοδοτούνταν τ’ ασφαλιστικά ταμεία των εργαζομένων στα Μ.Μ.Ε. Άρα σ’ ένα τιμολόγιο καναλιού των αρχών του 2016 θα βρίσκαμε ακόμη μια επιβάρυνση 1.720 Ευρώ (10.000 Χ 80% Χ 21,5%).
  • Ακολούθως υπολογίζεται ένα Ειδικό Τέλος ύψους 0,02% επί του 100% της αμοιβής του καναλιού δηλαδή 2 Ευρώ.
  • Στην περίπτωση (που είναι η μεγάλη πλειοψηφία) που για την διαφήμιση χρησιμοποιήθηκε διαφημιστικό πρακτορείο το οποίο και αναλαμβάνει για λογαριασμό του διαφημιζόμενου την απόδοση του Αγγελιόσημου και την πληρωμή του καναλιού εδώ μετά από τον Φόρο, το Αγγελιόσημο και το ιδικό Τέλος υπολογίζεται η αμοιβή του. Αν αυτή ήταν 4% τότε για το παραπάνω σύνολο των 13.322 Ευρώ αντιστοιχεί αμοιβή 532,88 Ευρώ.
  • Τέλος μπαίνει ο Φ.Π.Α. μετά τον υπολογισμό του οποίου το τιμολόγιο που οφείλει να εξοφλήσει ο διαφημιζόμενος είναι ύψους 17.180,05 Ευρώ (13.854,88 Χ 24%).

Πρέπει, πλέον, να είναι προφανές (εκτός αν κάποιος έχει παρωπίδες) ότι ο Φόρος επιβαρύνει ΜΟΝΟΝ τον διαφημιζόμενο και όχι το κανάλι. Για να επιβάρυνε το κανάλι (και να έχει τότε δίκιο η «ΚΟΝΤΡΑ») θα έπρεπε να μην υπολογίζεται στο τιμολόγιο που εκδίδεται από το κανάλι. Το κανάλι απλά τον εισπράττει και είναι (υπο)χεωμένο από το Δημόσιο να του τον αποδώσει. Βέβαια, στην προσπάθεια του συντάκτη ν’ αποδείξει ότι οι καναλάρχες βγαίνουν ευνοημένοι πέφτει σ’ ένα σημαντικό λάθος. Παραβλέπει ότι η εκ νέου επιβολή του Φόρου και μάλιστα σε συνθήκες κρίσης στην τηλεοπτική αγορά και το λιανεμπόριο οδηγεί σε μείωση του Τζίρου (Πωλήσεων) των καναλιών.

Εφ’ όσον ο διαφημιζόμενος για υπηρεσίες 10.000 Ευρώ στις αρχές του 2016 θα πλήρωνε πριν το Φ.Π.Α. 13.854,88 Ευρώ, ενώ το 2008 (όταν είχε καταργηθεί ο Φόρος και υπήρχε μόνον το Αγγελιόσημο) 12.188,80 Ευρώ, έχει κάθε λόγο να μειώσει αντίστοιχα την διαφημιστική του δαπάνη προκειμένου να πληρώσει το ίδιο ποσό. Έτσι το κανάλι κάνει μικρότερο Τζίρο (Πωλήσεις) και πραγματοποιεί μικρότερο φορολογητέο εισόδημα (αν έχει κέρδη). Συνεπώς τόσο τα έσοδα του Δημοσίου από τον Φ.Ε. Νομικών Προσώπων όσο και από τον Φ.Π.Α. είναι μειωμένα. Την μείωση αυτή στον Τζίρο ο καναλάρχης θα την αντιμετώπιζε μ’ αντίστοιχη μείωση δαπανών, η οποία όταν με την σειρά της έφτανε στα όρια της θα οδηγούσε σε απολύσεις. Αυτό θέλουν; Γιατί το τι θέλει το Δημόσιο είναι απόλυτα προφανές. Το Δημόσιο νοιάζεται μόνο για την αύξηση των Εσόδων του ανεξαρτήτως των επιπτώσεων που αυτή η αύξηση θα επιφέρει στην «αγορά». Αλλά γι’ αυτό την επόμενη εβδομάδα.

Ελπίζουμε μετά τα παραπάνω να έγινε κατανοητή η διαφορά του «πληρώνω» από το «αποδίδω» φόρους. Εκτός από τα παραπάνω καλό θα ήταν να θυμόμαστε ότι ο μόνος φόρος που επιβαρύνει τον καναλάρχη (και τον οποιοδήποτε ιδιοκτήτη/μέτοχο) και αναλόγως των συνθηκών στην «αγορά» αλλά και του ύψους του θα είχε όφελος αν τον γλύτωνε (όλον ή εν μέρει) είναι ο Φόρος Εισοδήματος. Κανείς άλλος.

 

07 Σεπτέμβρη 2017
παρατηρητής 1.

Διαβάστηκε 14 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΨΕΜΜΑΤΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΦΟΡΟ ΣΤΙΣ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΟΞΑΣΙΕΣ ΤΩΝ «ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ».