Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΟΙ ΛΟΓΙΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ ΤΩΝ «ΠΟΥΘΕΝΑΔΩΝ» (ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΑ «ΘΑΥΜΑΤΑ» ΤΩΝ «ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΩΝ»)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΟΙ ΛΟΓΙΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ ΤΩΝ «ΠΟΥΘΕΝΑΔΩΝ»
(ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΑ «ΘΑΥΜΑΤΑ» ΤΩΝ «ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΩΝ»)

Το Χρηματιστήριο φαίνεται στους περισσότερους σαν την «αυλή των θαυμάτων». Νομίζουν ότι τους περιμένει για να τους δώσει πολλά και φθηνότερα σε σχέση με τις τράπεζες λεφτά. Νομίζουν πως αν κρατάνε τους «επενδυτές» ευχαριστημένους με Κέρδη και αυξημένους Τζίρους (Πωλήσεις) όλα θα είναι «καλά» (δηλαδή, υπό τον έλεγχο τους). Κάποια, όμως, στιγμή -ειδικά όταν ο οικονομικός κύκλος είναι στην καθοδική του πορεία- αυτά τα «κόλπα» της «δημιουργικής Λογιστικής» είναι επικίνδυνα. Είναι επικίνδυνα γιατί καθίστανται ακριβά. Σκεφτείτε πως όταν υπάρχουν Κέρδη οφείλονται Φόρος Εισοδήματος και μερίσματα στους μετόχους. Έτσι αν ο Τζίρος φουσκώνεται τεχνητά δημιουργείται ταμειακό πρόβλημα καθώς τόσο ο Φ.Ε. όσο και τα μερίσματα πρέπει να πληρωθούν από λεφτά που δεν υπάρχουν (δεν έχουν εισπραχθεί).

Ακόμη χειρότερα όταν η εταιρεία έχει ανάγκη «κεφάλαια κίνησης» τα οποία παίρνει από τράπεζες, αυτά υπολογίζονται ως ποσοστό του Τζίρου. Έτσι αν ο Τζίρος είναι πειραγμένος, τότε μόλις αυτό αποκαλυφθεί οι πιστώσεις «πάνε περίπατο». Το χειρότερο σε τέτοιες περιπτώσεις είναι η κουτοπονηριά κάποιων «επιχειρηματιών». Η κουτοπονηριά συνίσταται στο γεγονός ότι συνεχίζουν να συμπεριφέρονται σαν να είναι ακόμη δικές τους οι επιχειρήσεις. Θέλουν ν’ αγνοούν (κάποιοι πράγματι το αγνοούν) ότι από τη στιγμή που μπαίνει μια εταιρεία στο Χρηματιστήριο παύει ν’ ανήκει κατ’ αποκλειστικότητα στους παλαιούς ιδιοκτήτες/ιδρυτές της και πως αποκτούν μερίδιο στην Διοίκηση της και οι νέοι της μέτοχοι.

Οι κουτοπόνηροι, που λέτε, «επιχειρηματίες» (οι οποίοι θεωρούν τους εαυτούς τους «σαΐνια») θεωρούν πως έννοιες και διαδικασίες όπως η «Εταιρική Διακυβέρνηση» είναι κενές περιεχομένου και πως υπάρχουν μόνο για διακόσμηση. Δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι η «Εταιρική Διακυβέρνηση» είναι ένα σύνολο δεσμευτικών κανόνων και πρακτικών που έχει καθιερώσει η επιχειρηματική παράδοση σε Αγγλία και Η.Π.Α. και πως παρ’ ότι δεν επιβάλλονται από κανένα νόμο έχουν όμως καθολική ισχύ.

Μέσω της «Εταιρικής Διακυβέρνησης» ρυθμίζονται οι σχέσεις τόσο των μετόχων όσο και των στελεχών της εταιρείας μεταξύ τους αλλά και με την ίδια ως Νομικό Πρόσωπο. Ο σεβασμός αυτών των κανόνων και πρακτικών αποτελεί στην ουσία σεβασμό στους μετόχους και τα λεφτά που αυτοί έχουν δανείσει στην εταιρεία. Είναι, τελικά, το αποκούμπι τους όταν αυτοί (οι μέτοχοι) νοιώσουν ότι αδικούνται και ότι δεν προστατεύονται τα συμφέροντα τους. Έτσι μπορεί να βρεθούν 2-3 μικρομέτοχοι («πουθενάδες») οι οποίοι να συνασπιστούν και όλοι μαζί να ζητήσουν μερτικό από την Διοίκηση. Να πάνε στα Δικαστήρια και μ’ ασφαλιστικά μέτρα να μπλοκάρουν ακόμη και την πιο καλοσχεδιασμένη εξαγορά.

Σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι διόλου δύσκολο να δικαιωθούν και από «πουθενάδες» να βρεθούν στα κέντρα λήψης των αποφάσεων. Και τότε «αρχίζει το πανηγύρι». Τότε τα Διοικητικά Στελέχη αναγκάζονται αρχικά να λογοδοτήσουν και στη συνέχεια να συνεργαστούν μαζί τους προκειμένου να γλυτώσουν τα τομάρια τους από πιθανές δικαστικές περιπέτειες. Τότε αρχίζουν οι οικονομικοί και διαχειριστικοί έλεγχοι, οι οποίοι σχεδόν όλες τις φορές καταλήγουν στο σπάσιμο του «σπυριού». Και τότε μαζί με το πύον (οικονομικές και διαχειριστικές ατασθαλίες) ξεχύνεται στην ατμόσφαιρα η δυσωδία που προσπαθούσαν τόσο καιρό να καμουφλάρουν με φουσκωμένους Τζίρους και φανταστικά Κέρδη.

Το άμεσο αποτέλεσμα είναι τουλάχιστον η εταιρεία να κλυδωνιστεί (δοκιμαστεί) τόσο όσον αφορά την «κεφαλαιοποίηση» της (αξία της στο Χρηματιστηριακό ταμπλό) όσο και σε σχέση με το μέλλον της. Κάποιες εταιρείες δεν επιβιώνουν. Γι’ αυτό, όμως, ΔΕΝ φταίνε οι μικρομέτοχοι («πουθενάδες») που διεκδικούν τα δικαιώματα τους (με κυρίαρχο να μην τους κλέβουν), αλλά αυτοί που κακοδιαχειρίζονται τις εταιρείες τους γιατί τις νομίζουν (αποκλειστικά) δικές τους.

Όλα τα προηγούμενα δεν είναι -δυστυχώς- θεωρία. Είναι κατασταλάγματα της εμπειρίας από πλήθος σχετικών περιπτώσεων, όπου τα Διοικητικά Στελέχη θεώρησαν λόγω της νευραλγικής τους θέσης τους εαυτούς τους πολύ σημαντικότερους από τους ιδιοκτήτες (μετόχους) των εταιρειών που τους πληρώνουν. Οικειοποιήθηκαν έτσι την δύναμη που έχουν εξαιτίας του διορισμού τους από τους μετόχους σε θέσεις μεγάλης ευθύνης και έχασαν, τελικά, τον έλεγχο. Το συγκεκριμένο πρόβλημα παρατηρείται στις Η.Π.Α. ήδη από την δεκαετία του ’20. Για τον λόγο αυτό τα Δικαστήρια στις Η.Π.Α. είναι ευαίσθητα σε περιπτώσεις κακοδιοίκησης και καταστρατήγησης της «Εταιρικής Διακυβέρνησης».

Υπάρχει, όμως, και η πιο «πεζή» αν και η πλέον ενδιαφέρουσα όψη∙ αυτή της Λογιστικής, η οποία αν συνεκτιμηθεί σωστά μπορεί να οδηγήσει σε σημαντικά συμπεράσματα. Ακολουθεί ένα τυπικό παράδειγμα Λογιστικής απεικόνισης μιας κακοδιοικημένης εταιρείας.

Μια εταιρεία χρειάζεται «κεφάλαια κίνησςη», τα οποία υπολογίζονται ως ποσοστό επί των Πωλήσεων (Τζίρου). Συνεπώς πρέπει να παρουσιάζει πάση θυσία μεγάλους Τζίρους, ενώ την ίδια ώρα να εισπράττει όσο μπορεί περισσότερες από τις Απαιτήσεις της και όσο γίνεται γρηγορότερα. Από την άλλη έχει όφελος να εξοφλεί τις Υποχρεώσεις της όσο γίνεται αργότερα, ακόμα και όταν σε μερικές περιπτώσεις πρόκειται να πληρώσει τόκους υπερημερίας. Είναι αυτό που μ’ άλλα λόγια διδάσκουν στις οικονομικές σχολές: «Το Παθητικό (Υποχρεώσεις) χρηματοδοτεί το Ενεργητικό (Αγορές Εμπορευμάτων-λειτουργία επιχείρησης)».

Αν η εταιρεία «πειράζει» τις Πωλήσεις (Τζίρο) αυτό σημαίνει ότι αυξάνει τα Κέρδη (ή μειώνει τις Ζημιές, που είναι το ίδιο πράγμα). Οφείλει, συνεπώς, Φόρο Εισοδήματος και μερίσματα για Πωλήσεις (Τζίρο) που ΔΕΝ έχει πραγματοποιήσει. Αυτή η πρακτική όσο κι αν «ωφελεί» την εταιρεία που «φουσκώνει» τις Πωλήσεις της είναι, ωστόσο, ζημιογόνος για την άλλη πλευρά. Η τέτοια ζημιά συνήθως εξισορροπείται με συναλλαγές «αντίστροφου» τύπου, έτσι ώστε τελικά σ’ επίπεδο Αποτελεσμάτων να μην αλλάζει κάτι. Ενδέχεται, όμως, και αναλόγως των «απαιτήσεων» άλλες φορές να ενισχύονται τα Κέρδη (και άρα οι Απαιτήσεις) και άλλες είτε να μειώνονται είτε να προκύπτουν Ζημιές (και άρα ν’ αυξάνονται οι Υποχρεώσεις).

Έτσι όταν ένας έλεγχος αποκαλύψει «φουσκωμένες» Απαιτήσεις, τότε πρέπει οπωσδήποτε να ελεγχθούν και οι Υποχρεώσεις∙ ειδικά αυτές που αφορούν συναλλαγές με επιχειρήσεις που εμφανίζονται και ως Πελάτες ή ανήκουν σε πρόσωπα που είτε σχετίζονται με την εταιρεία (π.χ. μέτοχοι της), είτε είναι ιδιοκτήτες εταιρειών που συναλλάσσονται με την εταιρεία ως Πελάτες. Με λίγα λόγια πρέπει να ξεψαχνιστούν όλες οι συναλλαγές με Πελατες και Προμηθευτές οι οποίοι είναι γνωστό (ή υπάρχει υποψία) ότι ανήκουν στο ίδιο πρόσωπο.

Μια τράπεζα προκειμένου ν’ αποφασίσει αν πρέπει να συνεχίσει να δανείζει μια εταιρεία πρέπει μεταξύ άλλων να συνυπολογίσει την αξία των Παγίων της εταιρείας τα οποία σε περίπτωση ανάγκης μπορούν να πουληθούν και τις Απαιτήσεις της. Προφανώς το άθροισμα τους θα πρέπει να υπερκαλύπτει το δανειζόμενο ποσό. Τα Πάγια περιλαμβάνουν τόσο τις εγκαταστάσεις της εταιρείας, όσο και τυχόν δικαιώματα ευρεσιτεχνίας ή αποκλειστικής αντιπροσώπευσης, αλλά και κάθε τύπου οχήματα-μεταφορικά μέσα. Για παράδειγμα τα ιδιόκτητα πλοία μιας ναυτιλιακής εταιρείας είναι Πάγια. Πρέπει, λοιπόν, να εκτιμηθεί αν η Λογιστικήα αξία των Παγίων ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα ή είναι «φουσκωμένη». Λάβετε υπ’ όψη σας ότι στην περίπτωση μαζικών και υπό πίεση πωλήσεων Παγίων η τιμή μπορεί να είναι μικρότερη της Λογιστικής τους αξίας, οπότε και η τράπεζα (ή ο Πιστωτής) να έχει τελικά Ζημιά.

Όταν, λοιπόν, μια εταιρεία μετά από εσωτερικό έλεγχο καταλήσει στο συμπέρασμα ότι οι Πωλήσεις της και τα Έξοδα/Αγορές της ήταν «φουσκωμένα», τότε παραδέχεται ότι τα οικονομικά της Αποτελέματα των προηγούμενων Χρήσεων είναι αναληθή. Εκτός από τις επιπτώσεις που μια τέτοια ανακοίνωση αναμένεται να έχει στην ίδια (ειδικά από τις Εποπτικές Αρχές) την καθιστά ανάξια εμπιστοσύνης από τις τράπεζες και τους Πιστωτές της. Το χειρότερο, όμως, είναι ότι θ’ αναγκαστεί ν’ αναθεωρήσει τις Οικονομικές Καταστάσεις της προκειμένου αυτές ν’ ανταποκρίνονται με τα ευρήματα του ελέγχου.

Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι στην περίπτωση που είχε επιλεγεί η μέθοδος του «φουσκώματος» των Πωλήσεων αυτές θα πρέπει να μειωθούν κατά το ποσό του «φουσκώματος» εγγράφοντας ισόποσες Ζημιές. Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση του «φουσκώματος» της αξίας των Παγίων. Από την άλλη κάθε διαγραφή Υποχρέωσης δημιουργεί ισόποσα Κέρδη.

Σε κάθε περίπτωση και ανεξάρτητα από «Εταιρικές Διακυβερνήσεις» και «Λογιστικά» που για τους περισσότερους είναι «ψιλά γράμματα» όλα τα πααραπάνω έχουν απο νομικής άποψης όνομα που αποτελείται από πέντε γράμματα. Γι’ αυτό και ειδικά στο εξωτερικό (Η.Π.Α.) οι εισηγμένες όταν μετά από έλεγχο βρούν τέτοιες ατασθαλίες ενημερώνουν εκτός του Χρηματιστηρίου και το Υπουργείο Δικαιοσύνης.

Τελικά, αυτό που πρέπει να μας μείνει από τέτοιες περιπτώσεις είναι πως αν αδιαφορείς για τα δικαιώματα των μικρομετόχων και τις υποχρεώσεις σου προς αυτούς (ειδικά όταν δραστηριοποιείσαι στο εξωτερικό που υπάρχει διαφορετική εταιρική κουλτούρα) πάντα τιμωρείσαι. Και η τιμωρία είναι τόσο μεγαλύτερη όσο νομίζεις ότι μπορείς να κάνεις ότι, όποτε και όπως σου γουστάρει. Γιατί τελικά οι ξένοι δεν είναι «χτεσινοί» στο επιχειρείν. Άλλωστε είναι αυτοί που έθεσαν τους κανόνες των Χρηματαγορών. Το κακό είναι όταν δεν ακούς και έτσι όταν σε βρίσκει η Νέμεση είναι αργά για ν’ αλλάξεις. Το χειρότερο, όμως, είναι η μοίρα των εργαζομένων και των οικογενειών τους σε τέτοιες επιχειρήσεις όπως και των στελεχών (κάποιοι τους λένε «κουστουμάτους») που ενώ εκτελούσαν «άνωθεν εντολές» βρίσκουν αυτοί τον μπελά τους μόνο και μόνο γιατί δεν βρήκαν την δύναμη να πουν «ΟΧΙ».

 

Υ.Γ. Κάθε προσπάθεια να συνδεθούν τα παραπάνω με μια συγκεκριμένη εταιρεία είναι απλώς ηλίθια. Τα παραπάνω ισχύουν για πάμπολες περιπτώσεις εταιρικής κακοδιαχείρισης διεθνώς ανεξαρτήτως εθνικότητας. Το (λυπηρό) γεγονός ότι αυτές οι περιπτώσεις επαναλαμβάνονται απλώς αποδεικνύει πως κάποιοι ΔΕΝ διδάσκονται από το παρελθόν. Μοιάζουν στους εγκληματίες που νομίζουν ότι αυτοί (σ’ αντίθεση μ’ όσους πιάστηκαν στο παρελθόν) έχουν κάνει το «τέλειο έγκλημα» και γι’ αυτό δεν θα τους πιάσουν ποτέ. Παρ’ ότι έχουμε πολλές φορές γράψει ανάλογα κείμενα, ωστόσο, είμαστε σίγουροι πως οι πιο «πονηροί» θα το συνδέσουν με την επικαιρότητα. Μια επικαιρότητα που απλώς αποδεικνύει και επικυρώνει όσα ισχυριζόμαστε παραπάνω. Φαίνεται, τελικά, πως ο Πιραντέλλο είχε μεγαλύτερη επίδραση απ’ όση μπορούσε ποτέ να πιστέψει και ο ίδιος.

(Σημείωση: Η φωτογραφία προέρχεται από την ιστοσελιδα www.iefimerida.gr).

 

07 Ιούνη 2018
παρατηρητήριο.

Διαβάστηκε 56 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΟΙ ΛΟΓΙΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ ΤΩΝ «ΠΟΥΘΕΝΑΔΩΝ» (ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΑ «ΘΑΥΜΑΤΑ» ΤΩΝ «ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΩΝ»)