Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΤΑ «ΓΙΟΥΣΟΥΦΑΚΙΑ» ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΤΡΙΜΩΧΝΟΝΤΑΙ ΠΟΙΟ ΘΑ ΠΡΩΤΟΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΑΓΚΕΛΑ (ΟΥΤΕ Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΑ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΤΑ «ΓΙΟΥΣΟΥΦΑΚΙΑ» ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΤΡΙΜΩΧΝΟΝΤΑΙ ΠΟΙΟ ΘΑ ΠΡΩΤΟΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΑΓΚΕΛΑ
(ΟΥΤΕ Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΑ)

Καθώς αρχίζει να φυλλοροεί ο κυβερνητικός συρφετός, ανησυχία έχει αρχίσει να καταλαμβάνει όσους για τους δικούς τους λόγους θέλουν να βάλουν τα Σκόπια στον πολιτικό χάρτη σαν «κανονικό» (αν και μαριονέτα) κράτος. Αυτή η «ανησυχία» εκφράστηκε μέσω της επίσκεψης της Μέρκελ στην Αθήνα. Μια επίσκεψη που είχε ως σκοπό το «μασάζ» σ’ όσους προορίζονται να υπερψηφίσουν μια συμφωνία που δεν καθορίζει επί της ουσίας τίποτα, αφήνοντας όλα τα ζητήματα ανοικτά στην ερμηνεία κάθε πλευράς. Δυστυχώς, για την Άγκελα ο Πάνος Καμμένος και το ασκέρι του (όσοι του έχουν μείνει ακόμα πιστοί) για λόγους πολιτικής (και οικονομικής επιβίωσης) πρέπει να επιλέξουν ανάμεσα σε δύο ενδεχόμενα. Είτε το παίζουν για τελευταία φορά υπερ-πατριώτες μπας και σωθούν εκλογικά. Η δεύτερη επιλογή είναι να «υπογράψουν» με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. μπας και ξαναβγούν.

Το ίδιο, όμως, δίλημμα αντιμετωπίζουν και αυτοί που διακαώς ποθούσαν από τον Γενάρη του 2015 να βρεθούν μαζί με τον Αλέξη στην Κυβέρνηση (αλλά για κακή τους τύχη δεν το κατάφεραν). Τώρα σαν 40άρες που κινδυνεύουν να μείνουν γεροντοκόρες είναι έτοιμοι ν’ αρπάξουν την τελευταία ευκαιρία να «παντρευτούν» (εξ’ ου και ο χαρακτηρισμός «νυφούλα» του Πάνου). Ανεξάρτητα από την επιλογή που θα κάνουν και οι δύο κατηγορίες βουλευτών το μόνο κοινό τους σημείο είναι η επίκληση του «Εθνικού Συμφέροντος», το οποίο αμφότεροι υπηρετούν με την στάση τους. Ειδικά στους «Ποταμίσιους» έχει ανατεθεί ακόμη ένας ρόλος εκτός απ’ αυτόν της «κυβερνητικής ουράς» του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Τους έχει ανατεθεί ο ρόλος της εκπροσώπησης/υποκατάστασης της «Κεντρο-Αριστεράς» για να δειχθεί πως ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αποτελεί ένα πολιτικό πόλο και όχι ένα συρφετό πεινασμένων για χρήμα και εξουσία που εξαιτίας των συνθηκών την κατέλαβαν μ’ ένα ρεσάλτο.

Αυτά, όμως, είναι πράγματα που καθένας τ’ αντιλαμβάνεται (ή δεν τ’ αντιλαμβάνεται) με το «φτωχό του μυαλουδάκι». Υπάρχει, ωστόσο, κάτι που ΔΕΝ θα έπρεπε να χρειάζεται επεξήγηση. Κάτι που θα έπρεπε να το αντιλαμβάνονται όλοι το ίδιο. Υποτίθεται ότι αφορά τον πυρήνα, την ουσία του αντιπροσωπευτικού συστήματος. Αυτός ο «πυρήνας» είναι η διαρκής αντιστοιχία μεταξύ του εκλογικού σώματος και της Κυβέρνησης του. Μόνον όσο υπάρχει αυτή η αντιστοιχία υπάρχει η αναγκαία νομιμοποίηση για την Κυβέρνηση να κυβερνήσει. Όταν αυτήν ΔΕΝ υφίσταται (όπως τώρα στο ζήτημα της «Συμφωνίας των Πρεσπών») έχουμε να κάνουμε με την περίφημη «αναντιστοιχία» Κυβέρνησης και «λαϊκής βούλησης» (η οποία αποτελεί πηγή της Κυβερνητικής Εξουσίας και ταυτόχρονα την νομιμοποιεί, τουλάχιστον έτσι γράφουν τα βιβλία). Σε μια τέτοια κατάσταση αν δεν οδηγηθούμε σε εκλογές για να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα, μιλάμε για τυραννία. Τόσο απλά.

Εφ’ όσον φτάσουμε στο σημείο αυτό, τότε μιλάμε για προδοσία της «λαϊκής εντολής» (άρα του Λαού) όσο και αν αυτό ακούγεται ακραίο. Γιατί τι άλλο από προδοσία συντελείται όταν ένας πολιτικός «παραβιάζει το καθήκον του»; Στο κάτω-κάτω καμία εντολή/εξουσιοδότηση ΔΕΝ είναι ανέκκλητη. Μπορεί (άλλωστε το έχουμε λύσει θεωρητικά από την εποχή του διαφωτισμού) ο Λαός ν’ ανακαλέσει ακόμη και με την βία το «Κοινωνικό Συμβάλαιο» που έχει συνάψει με τους κυβερνώντες του. Επιπλέον κανείς ΔΕΝ πρέπει να βιάζεται να κάνει αυτό που δεν θέλει.

Έτσι, όταν η Γερμανή Καγκελάριος παραδέχεται ότι η πλειοψηφία είναι αντίθετη με την συμφωνία, στην ουσία παραδέχεται ότι όσοι την υπερψηφίσουν παραβιάζουν την «λαϊκή εντολή». Δηλαδή, προδίδουν τους εντολείς τους, η θέληση των οποίων είναι (ή πρέπει να είναι) απόλυτα σεβαστή (όπως στην περίπτωση του BREXIT). Τελευταίο επιχείρημα των «προσκυνημένων» του Κολοκοτρώνη είναι ότι η πλειοψηφία θα ήταν (ή θα έπρεπε να ήταν) υπέρ της συμφωνίας αν ήταν καλά ενημερωμένη σχετικά μ’ αυτή (αλλά και το παρασκήνιο της). Με τον τρόπο αυτό ΔΕΝ αναγνωρίζουν στον «κυρίαρχο Λαό» το δικαίωμα να «κάνει λάθος», ειδικά όταν οι κυβερνώντες έχουν να κερδίσουν κάνοντας ότι του λένε οι «απέξω». Την ίδια στιγμή αρνούνται την εκδήλωση της λαϊκής δυσαρέσκειας μέσω δημοσκοπήσεων (αφού δεν θέτουν την συμφωνία σε δημοψήφισμα γιατί θα χάσουν με μεγάλη διαφορά), όταν οι ίδιοι του ζήτησαν να εκφραστεί τον Ιούλη του 2015 με δημοψήφισμα). Στην πραγματικότητα είναι σαν να λένε ότι στις εκλογές πρέπει ν’ αποφασίζεις με βάση τ’ αντικειμενικά δεδομένα και όχι το συναίσθημα (ακόμη και αν κάτι τέτοιο δεν ισχύει). Όσοι ψήφισαν «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα του Ιούλη 2015 (αυτό που επισήμως επεδίωκε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.) ήξεραν τι έκαναν και ήταν όντως πλήρως ενήμεροι και -δηλαδή- ΔΕΝ εκτόνωναν μέσω της ψήφου τους την συναισθηματική τους πίεση;

Αλλά, αν οι ψηφοφόροι του «ΟΧΙ» ήξεραν τι έκαναν, τότε ο Αλέξης που γύρισε το «ΟΧΙ» σε «ΝΑΙ» κατ’ ανάγκη δεν ήξερε. Οπότε, τι μας βεβαιώνει ότι τώρα ξέρει; Για να μη το κουράζουμε ο «Λαός» σχεδόν πάντα εκφράζεται συναισθηματικά και όχι λογικά στην κάλπη. Γιατί αν δεν εκφραζόταν έτσι δεν θα υπήρχε καμία πιθανότητα να εκλεγεί ένας ουσιαστικά άχρηστος στην θέση του Πρωθυπουργού.

Σε λίγες μέρες ανάβουν τα φώτα και σηκώνεται η αυλαία της σκηνής για την τελευταία παράσταση των «προσκυνημένων». Αν θα τους χειροκροτήσουν ή θα τους πάρουν με τις πέτρες θα το μάθουμε προσεχώς. Σε κάθε περίπτωση «ο πελάτης έχει πάντα δίκιο).

 

12 Γενάρη 2019
admin.

Διαβάστηκε 27 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γενικά ΤΑ «ΓΙΟΥΣΟΥΦΑΚΙΑ» ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΤΡΙΜΩΧΝΟΝΤΑΙ ΠΟΙΟ ΘΑ ΠΡΩΤΟΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΑΓΚΕΛΑ (ΟΥΤΕ Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΑ)