Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΞΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΤΩΤΑΤΟΥ ΜΙΣΘΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗ ΤΗΣ «ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ».

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΞΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΤΩΤΑΤΟΥ ΜΙΣΘΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗ ΤΗΣ «ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ».

Σε μια πρόσφατη συζήτηση όταν αυτή έφτασε στο ζήτημα επικαιρότητας της αύξησης του κατώτατου μισθού και παρατήρησα πως αυτή ωφελεί μόνο το Δημόσιο Ταμείο, ένας από τους συνομιλητές μου μου ζήτησε «να μην κάνω προπαγάνδα». Στην απορία μου πως γίνεται όταν αναφερόμαστε σε συγκεκριμένους αριθμούς να χωρά στη συζήτηση η «προπαγάνδα» δεν πήρα απάντηση. Άλλωστε, ειδικά όταν αναφερόμαστε σε αριθμούς και μάλιστα σ’ αυτούς που σχετίζονται με το εισόδημα δεν γίνεται να ξεγελάσεις κάποιον, όταν είτε δεν του φτάνουν τα λεφτά για να ζήσει, είτε δεν βλέπει ουσιαστική διαφορά στη τσέπη του. Σε κάθε περίπτωση η «προπαγάνδα» χρησιμοποιήθηκε πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια και σε πολλά ζητήματα όπως π.χ. η «Τράπεζα της Ανατολής» και τα όσα υποστήριζε ο Σώρρας. Το σημερινό κείμενο θα σχολιάσει και τα δύο αυτά ζητήματα.

Η αύξηση του κατώτατου μισθού.

Η αύξηση του κατώτατου μισθού είναι όπως και να το κάνουμε μια άκρως συμβολική ενέργεια. Θα ήταν και ουσιαστική αν γινόταν με το αφορολόγητο στο ύψος που ήταν όταν μειώθηκε. Όμως, η αύξηση του κατώτατου μισθού έγινε με το νέο αφορολόγητο, μ’ αποτέλεσμα το όφελος για τους εργαζόμενους να είναι πρακτικά αμελητέο. Ωστόσο, κάποιος έχει βγει κερδισμένος και σε κάθε περίπτωση έχει αξία να δούμε ποιος κέρδισε από αυτή την ενέργεια.

Κάθε αύξηση του μισθολογικού κόστους επιβαρύνει ισόποσα τους εργοδότες, οι οποίοι είναι υποχρεωμένοι να παρακρατούν και ν’ αποδίδουν τόσο τον Φόρο Μισθωτών όσο και το σύνολο των κρατήσεων των ασφαλιστικών ταμείων (εργοδοτική εισφορά και εργαζόμενου). Η αύξηση, όμως, των εξόδων των εργοδοτών οδηγεί σε μείωση της κερδοφορίας (ή αύξηση των ζημιών).

Δεδομένης της μείωσης του αφορολόγητου (άρα της αύξησης του Φόρου Μισθωτών Υπηρεσιών) τα Κρατικά Έσοδα αυξάνονται όσο αφορά την φορολόγηση των μισθωτών, οι οποίοι καλούνται ν’ αναλάβουν να καλύψουν την χασούρα από τα φορολογικά έσοδα των επιχειρήσεων (εξαιτίας της αυξημένης επιβάρυνσης των επιχειρήσεων λόγω της μισθολογικής αύξησης).

Το χειρότερο είναι ότι οι επιχειρήσεις παραπονούμενες για την αύξηση του κατώτατου μισθού παζαρεύουν με την Κυβέρνηση «ελαφρύνσεις», το κόστος των οποίων -προφανώς- θα επιφορτιστούν οι πολίτες. Βέβαια, η αύξηση του κατώτατου μισθού εκτός της πολιτικής ρητορικής συμπαρασέρνει και μια σειρά επιδομάτων του Ο.Α.Ε.Δ. τα οποία υπολογίζονται με βάση τον κατώτατο μισθό.

Συνυπολογίζοντας ότι η Ελληνική Οικονομία ΔΕΝ έχει μπει ακόμη σε «αναπτυξιακή τροχιά» (η αύξηση του Α.Ε.Π. είναι ακόμα αναιμική) η αύξηση του κατώτατου μισθού θα προκαλέσει περισσότερα προβλήματα απ’ όσα θα λύσει. Γιατί αν η αύξηση ήταν αποτέλεσμα της αύξησης του Α.Ε.Π. θα ήταν ευκολότερα ανεκτή από τις επιχειρήσεις. Στη συγκεκριμένη συγκυρία η αύξηση του κατώτατου μισθού αποσκοπεί σε ψηφοθηρικά και μόνο οφέλη.

Από την άλλη για περισσότερα από δέκα χρόνια το εισόδημα μισθωτών και συνταξιούχων (αλλά και των ελευθέρων επαγγελματιών, εμπόρων) δέχεται συνεχή επίθεση και βαίνει μειούμενο. Οπότε από τη σκοπιά αυτή η αύξηση του κατώτατου μισθού υποτίθεται ότι σε κάποιο βαθμό «θεραπεύει» την κατάσταση αυτή. Ωστόσο, ένα τέτοιο συμπέρασμα όσο λογικό και αν φαίνεται ΔΕΝ είναι κατ’ ανάγκη σωστό. Και αυτό γιατί εκτός της μείωσης του εισοδήματος η αγοραστική δύναμη (άρα και η ποιότητα ζωής) των πολιτών εξαρτάται και από το επίπεδο των τιμών.

Έτσι το ίδιο και καλύτερο αποτέλεσμα θα είχε (και μάλιστα για όλους τους πολίτες) η μείωση των τιμών μιας σειράς προϊόντων και υπηρεσιών. Μια μείωση, η οποία όπως έχει αποδειχθεί ΔΕΝ μπορεί να βασίζεται σε «συμφωνίες κυρίων» αλλά απαιτεί πιο δραστικά και άμεσα μέτρα.

Σχετικά με την «Τράπεζα της Ανατολής».

Τα προηγούμενα χρόνια μετά την εμφάνιση του Αρτέμη Σώρρα στην πολιτική ζωή της Χώρας η τύχη της «Τράπεζας της Ανατολής» ήταν ένα από τ’ αγαπημένα θέματα «προπαγάνδας». Υποτίθεται ότι ο Σώρρας μας «πούλαγε λαγούς με πετραχήλια». Υποτίθεται ότι η «Τράπεζα της Ανατολής» είχε από καιρό εκκαθαριστεί και πως όσα ισχυριζόταν ο Σώρρας ήταν ανάξια λόγου. Έτσι κι αλλιώς ο Σώρρας ήταν ένας ακόμη περίεργος που μίλαγε για «Ισολογισμούς Λήξης Εκκαθάρισης» (που δεν εμφανίζονται) και άλλα παρόμοια.

Το θέμα της «Τράπεζας της Ανατολής» θα είχε ξεχαστεί εντελώς, αν δεν συνέβαινε μια απίστευτη και όμως αληθινή εξέλιξη. Όπως προκύπτει από μια δημοσίευση στο παλαιό «Τεύχος Α.Ε. & Ε.Π.Ε.» της Εφημερίδας της Κυβέρνησης, η Γ.Σ. των μετόχων της «Τράπεζας της Ανατολής» αποφάσισε την αναβίωση της εκκαθαρίσεως καθώς υπάρχουν ακόμα ακίνητα ιδιοκτησίας της τράπεζας σε Ελλάδα και εξωτερικό τα οποία ΔΕΝ έχουν ακόμη ρευστοποιηθεί (βλέπε εδώ & εδώ για όλο το Φ.Ε.Κ.).

Το περίεργο ΔΕΝ είναι η αναβίωση της εκκαθάρισης. Το πραγματικά περίεργο είναι πως από τις 7 Δεκέμβρη 1954 ως σήμερα δεν συνεχιζόταν η εκκαθάριση, αφού σκοπός της είναι η εκκαθάριση-τακτοποίηση τω υποθέσεων της εταιρείας▪ βασικότερη των οποίων είναι η πώληση των ακινήτων της εταιρείας και η διανομή στους μετόχους του αποτελέσματος της εκκαθάρισης (αφού πληρωθούν όλες οι υποχρεώσεις και οι φόροι).

Η τέτοια απόφαση της Γ.Σ. των μετόχων της «Τράπεζας της Ανατολής» εκτός των πρακτικών ζητημάτων που ανακινεί (υποβολή φορολογικών δηλώσεων για τα προηγούμενα χρόνια, πληρωμή ΕΝ.Φ.Ι.Α. κ.α.) μειώνει κατ’ ανάγκη την αξιοπιστία τόσο της Εθνικής Τράπεζας όσο και όλων όσων προσπαθούσαν να διακωμωδήσουν τον Αρτέμη Σώρρα (τουλάχιστον σ’ ότι αφορά το ζήτημα αυτό). Γιατί επέμεναν τόσα χρόνια (και ήθελαν να μας πείσουν κιόλας) ότι η «Τράπεζα της Ανατολής» είχε εκκαθαριστεί τόσο εύκολα και τόσο απλά όσο και μια οποιαδήποτε εταιρεία.

Συνεπώς, όλοι αυτοί φέρουν ακέραια την ευθύνη για την αναζωπύρωση του συγκεκριμένου ζητήματος, αφού αντί να πουν την αλήθεια προσπάθησαν να μας κοροϊδέψουν. Ακόμη χειρότερα έτσι όπως χειρίστηκαν το θέμα καθιστούν αυτόματα (και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια από μέρους του) τον Σώρρα ως «αυθεντία» στα θέματα αυτά. Μια «αυθεντία» στης οποίας τα λόγια θα πρέπει να δίνουμε ιδιαίτερη σημασία, αφού αυτός σ’ αντίθεση με εκείνους ήξερε τι έλεγε.

Έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα κάποιοι ήδη άρχισαν ν’ αναρωτιούνται αν ο Σώρρας είχε επίσης δίκιο για όσα ισχυρίζεται σχετικά με τα ποσά που εμφανίζονται στους ετήσιους Ισολογισμούς και τους Οικονομικούς Απολογισμούς του Ελληνικού Κράτους. Προφανώς και το συγκεκριμένο ζήτημα ΔΕΝ θα κλείσει παρά μόνον όταν δοθούν πειστικές απαντήσεις από το Υπουργείο Οικονομικών. Όταν δε λέω «πειστικές» ΔΕΝ αναφέρομαι στην προσπάθεια εμφάνισης του ως «γραφικού». Προσπάθεια, η οποία από ένα σημείο και μετά έχει τ’ αντίθετα αποτελέσματα.

09 Φλεβάρη 2019
«πανταχού παρών 1».

Διαβάστηκε 400 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΞΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΤΩΤΑΤΟΥ ΜΙΣΘΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗ ΤΗΣ «ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ».