Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, Η ΠΟΛΥΠΟΘΗΤΗ «ΑΝΑΠΤΥΞΗ» ΚΑΙ ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΥ.

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, Η ΠΟΛΥΠΟΘΗΤΗ «ΑΝΑΠΤΥΞΗ» ΚΑΙ ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΥ.

Τον Γενάρη του 2015 είχα γράψει για τα όρια της αναμενόμενης οικονομικής πολιτικής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και τα περιθώρια που όντως υπήρχαν (και όχι στην φαντασία τους) για μια καλύτερη συμφωνία με τους δανειστές (βλέπε εδώ & εδώ). Τότε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. τηρώντας τα κοινοβουλευτικά έθιμα είχε τάξει τα πάντα στους πάντες. Φυσικά, κανείς απ’ όσους τους ψήφισαν δεν πίστευε ότι θα πραγματοποιούσε όλες τις «δεσμεύσεις» του. είναι γνωστή άλλωστε η φράση «Και τα 3 από τα 10 να κάνει». Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει πως αφού η Κυβέρνηση θεωρούσε ότι θα τα πραγματοποιούσε (γι’ αυτό και τα υποσχέθηκε) όλοι οι υπόλοιποι δεν έχουμε το δικαίωμα να την κακίσουμε για την διάψευση των οικονομικών προσδοκιών των ψηφοφόρων.

Στη συνέχεια ακολουθεί μια εικοσάδα προεκλογικών οικονομικών υποσχέσεων του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. μόνο και μόνο για να θυμηθούμε κάποιες από τις απογοητεύσεις των ψηφοφόρων του:

  1. Αφορολόγητο 12.000 ευρώ για όλους.
  2. Προοδευτική φορολόγηση με περισσότερα κλιμάκια.
  3. Κατάργηση του ΕΝ.Φ.Ι.Α.
  4. Αναστολή πλειστηριασμών.
  5. Ρύθμιση κόκκινων δανείων.
  6. Καμία φορολόγηση πρώτης κατοικίας.
  7. Μείωση 30% των αντικειμενικών αξιών.
  8. Κατώτατος μισθός στα 751.
  9. Δωρεάν ρεύμα σε 300.000 οικογένειες.
10. Επίδομα σίτισης σε 300.000 άπορες οικογένειες.
11. Δωρεάν ιατρική περίθαλψη για όλους.
12. Δραστική μείωση συμμετοχής στην φαρμακευτική δαπάνη.
13. Επιδότηση στέγασης σε τουλάχιστον 25.000 οικογένειες.
14. Δώρο Χριστουγέννων σε συνταξιούχους με σύνταξη <700 ευρώ.
15. Κάρτα μετακίνησης σε άνεργους και άπορους.
16. Κατάργηση εξίσωσης φόρου πετρελαίου θέρμανσης και κίνησης.
17. Σχέδιο για 300.000 νέες θέσεις εργασίας.
18. Πάταξη λαθρεμπορίου καυσίμων 2 ΔΙΣ ετησίως.
19. Πώληση αυτοκινήτων των βουλευτών.
20. Πώληση κυβερνητικών αεροπλάνων.

Προφανώς, δεν έχει νόημα να χαλάμε υπολογιστική δύναμη ή μελάνι για όσα υποσχέθηκε και δεν έκανε η προηγούμενη Κυβέρνηση. Όπως, επίσης δεν έχει κανένα νόημα να την «υπερασπιζόμαστε» (όπως οι οπαδοί της) λέγοντας ή γράφοντας ότι «Δεν την άφησαν να τα κάνει.». επιπλέον, αυτή η δικαιολογία μόνο να κάνει τα πράγματα χειρότερα μπορεί▪ καθώς οι προηγούμενοι δεν έπεσαν από τα σύννεφα, αλλά ζούσαν ήδη για χρόνια στην Χώρα και ήξεραν (ή θα έπρεπε να ξέρουν) περισσότερα και καλύτερα. Σημαντικότερο είναι να διερευνήσουμε τις δυνατότητες της νέας αυτοδύναμης (μετά από πολύ καιρό) Κυβέρνησης για μια πιο αποδοτική οικονομική πολιτική. Δυστυχώς, όσον αφορά την οικονομική πολιτική κάθε είδους «ποιοτικός» χαρακτηρισμός όπως «κοινωνικά δίκαιη», απλά δεν έχει θέση. Γιατί πολύ απλά απ’ οτιδήποτε εκφράζεται με νούμερα δεν προκύπτει καμία ασφαλής εκτίμηση για την «ποιότητα ζωής» των πολιτών μιας χώρας.

Τα μόνα σίγουρα για την ώρα σχετικά με την οικονομική πολιτική της αυτοδύναμης Ν.Δ. είναι από τη μια η δυνατότητα του Δημοσίου να δανείζεται με πολύ φθηνά επιτόκια (για όσο αυτό το «παράθυρο» μείνει ανοικτό), τα οποία μέχρι και την ήττα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. τον Μάη βρίσκονταν μόνο στη φαντασία κάποιων. Το άλλο σίγουρο είναι μια φορολογική αναμόρφωση της φορολόγησης μισθωτών και συνταξιούχων. Με μόνη σίγουρη την εισαγωγή τουλάχιστον ενός ακόμη κλιμακίου και την διαμόρφωση ποσοστού φορολόγησης στο εισαγωγικό αυτό κλιμάκιο στο 10% μπορούμε να σημειώσουμε τα εξής:

  • Μέχρι και φέτος το εισαγωγικό φορολογικό κλιμάκιο είναι στα 20.000 Ευρώ και ο συντελεστής στο 22%.
  • Το αφορολόγητο μέχρι τα 20.000 Ευρώ για εργαζόμενο χωρίς ανήλικο παιδί είναι 1.900 Ευρώ.
  • Συνεπώς, ο Φόρος Εισοδήματος στα 10.000 Ευρώ είναι 300 Ευρώ (2.200 – 1.900).
  • Από το 2020 με τα άρθρα του Ν. 4472/2017 που κατήργησε προεκλογικά ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. μειώνονταν το αφορολόγητο, η «Εισφορά Αλληλεγγύης» για εισοδήματα πάνω από 30.000 Ευρώ (μέχρι τα 30.000 καταργούνταν), αλλά και ταυτόχρονα μειωνόταν ο συντελεστής του εισαγωγικού κλιμακίου από 22% στο 20% (βλέπε εδώ).
  • Σε σχέση με τα ψηφισθέντα (που τελικά καταργήθηκαν προεκλογικά) η υπόσχεση της Ν.Δ. για μείωση του συντελεστή του εισαγωγικού κλιμακίου (που θ’ αφορά πλέον τα εισοδήματα μέχρι 10.000 Ευρώ) στο μισό (10%) απ’ ότι θα ίσχυε σημαίνει ότι μειώνεται πολύ και το αφορολόγητο για εισοδήματα μέχρι 10.000 Ευρώ. Γιατί αν δεν μειωθεί ΔΕΝ έχει νόημα η μείωση αφού το ισχύον αφορολόγητο (1.900 χωρίς ανήλικο παιδί) υπερβαίνει τον Φ.Ε.
  • Μπορούμε να θεωρήσουμε με ασφάλεια ότι το αφορολόγητο (αν η Ν.Δ. παραμείνει πιστή στο συγκεκριμένο σύστημα και δεν προχωρήσει και σε αναθεώρηση όλης της φορολογικής φιλοσοφίας) θα μειωθεί τόσο για τα χαμηλά εισοδήματα όσο και για τα υψηλότερα. Βέβαια, από πολιτικής άποψης θα πρέπει στο τέλος να προκύπτει για τα οικογενειακά εισοδήματα μέχρι 30-40.000 Ευρώ κάποια φορολογική ελάφρυνση (προκειμένου ν’ αποκατασταθεί οικονομικά η πληγείσα οικονομικά «μεσαία τάξη»). Οι κατηργημένες διατάξεις του Ν. 4472/2017 ευνοούσαν φορολογικά τα εισοδήματα άνω των 21.500 Ευρώ ελαφρύνοντας τα φορολογικά τους βάρη, επιβαρύνοντας την ίδια στιγμή τα εισοδήματα κάτω των 21.500 Ευρώ. Συνεπώς, συνολικά οι διατάξεις του ήταν «φορομπηχτικές» για τους «πολλούς».

Δεδομένου ότι προεκλογικά τα «κόμματα εξουσίας» τάζουν στους ψηφοφόρους μόνο τα «ψηφοθηρικά» μέτρα ΔΕΝ υπάρχει λόγος να διακινδυνεύσουμε οποιαδήποτε πρόβλεψη ούτε για την φιλοσοφία ούτε για την μορφή και την δομή του νέου φορολογικού συστήματος. Το μόνο σίγουρο είναι πως για την ώρα αφορολόγητο ύψους 12.000 ΔΕΝ υπάρχει στον ορίζοντα. Ωστόσο, ίσως είναι καιρός να εξετάσουμε και την Κυπριακή φορολογική προσέγγιση. Έτσι, θ’ αυξάνονταν και ο τζίρος των επιχειρήσεων αποφέροντας μεγαλύτερα εταιρικά κέρδη και αυξημένα έσοδα από τον Φ.Π.Α. (γιατί τίποτα δεν είναι αφορολόγητο). Περισσότερα, όμως, γι’ αυτά όταν έχουμε δεδομένη την πρόταση της Κυβέρνησης.

Από κει και πέρα μέτρα όπως η μείωση του Φ.Ε. στα Νομικά Πρόσωπα και η προκαταβολή του Φ.Ε. είναι οπωσδήποτε θετικά κατ’ αρχήν, αλλά ΔΕΝ επαρκούν αν ταυτόχρονα ΔΕΝ αυξηθεί σημαντικά η «ενεργός ζήτηση» που λένε οι οικονομολόγοι. Μόνον τότε θα παρατηρηθεί αξιόλογη αύξηση του Α.Ε.Π. (η «Ανάπτυξη» των πολιτικών) και θ’ αυξηθούν σε απόλυτα νούμερα τα Κρατικά Έσοδα. Φυσικά, όλη αυτή η διαδικασία είναι πληθωριστική, αλλά αυτή είναι μια άλλη συζήτηση (και σίγουρα ο κίνδυνος πληθωρισμού είναι πολύ μακρινός για μια οικονομία σε Ύφεση).

Δυστυχώς ή ευτυχώς στην Οικονομία (όπως και αλλού) καμία πρόταση και καμία λύση δεν είναι πρωτότυπες. Όλα (όσα έχουν νόημα και αξία) έχουν γραφτεί και όλα έχουν ειπωθεί. Από το σημείο αυτό ως το να κοροϊδεύουμε τις προτάσεις κάποιου υπάρχει μεγάλη διαφορά. Ο δάσκαλος Αριστοτέλης στην «Ρητορική» του (η πρώτη πραγματεία για το marketing) σημείωνε πως σημασία δεν έχει τι λέει κάποιος, αλλά ποιος είναι αυτός που το λέει. Μπορεί όσοι δημοσιογραφούν να μην έχουν διαβάσει την «Ρητορική», αλλά αυτό δεν τους εμποδίζει (ίσα-ίσα τους διευκολύνει) να διαπομπεύουν τις απόψεις άλλων επειδή τους θεωρούν «γραφικούς». Τέτοιου είδους αντιμετώπιση υπέστησαν οι οικονομικές προτάσεις του νέου προσωποπαγούς κόμματος «Ελληνική Λύση» του Κυριάκου Βελόπουλου. Κάποιοι που νομίζουν ότι -ως επαγγελματίες δημοσιογράφοι- έχουν το δικαίωμα να κοροϊδεύουν νομίζοντας ότι κάνουν «λειτούργημα» προσπάθησαν να λοιδορήσουν το «οικονομικό πρόγραμμα» του Βελόπουλου.

Οι παλαιότεροι αναγνώστες της στήλης θυμούνται ότι εν’ όψη των Εκλογών του Σεπτέμβρη του 2015 παρουσιάστηκαν τα «οικονομικά προγράμματα» των Κ.Κ.Ε., ΛΑ.Ε. και «Χρυσής Αυγής» (βλέπε εδώ). Ο λόγος ήταν απλός: καθένας ανεξαρτήτως του μεγέθους και της πολιτικής τοποθέτησης του (μπορεί να) έχει κάτι χρήσιμο να καταθέσει ως άποψη. Σήμερα, θα επιχειρηθεί μια πρώτη καταγραφή και ένας πρώτος σχολιασμός στα όσα προτείνει ο Κυριάκος Βελόπουλος, χωρίς την προκατάληψη των κατ’ επάγγελμα δημοσιογράφων.

Επίδομα παιδιών: για τα παιδιά γονέων με Ελληνική Ιθαγένεια μέχρι τα 18 ή τα 21 έτη κατά περίπτωση. Το επίδομα θα είναι μηνιαίο και θα είναι 150 Ευρώ για το πρώτο προσαυξημένο κατά 20 Ευρώ για κάθε επόμενο μέχρι και το 4ο παιδί (150-210) και για κάθε επόμενο. Το επίδομα θα δίνεται είτε ταμειακά, είτε ως αφορολόγητο αναλόγως τι ευνοεί περισσότερο τον φορολογούμενο.

Καθόλου άσχημη οικονομική προσέγγιση. Αναλόγως και των φορολογικών κλιμακίων και των συντελεστών τους είναι λογικό τα χαμηλά εισοδήματα να προτιμήσουν την ταμειακή καταβολή του και τα υψηλότερα την πρόσθεση του στο αφορολόγητο.

Φορολόγηση Νομικών Προσώπων: μείωση του Φ.Ε.Ν.Π. στο 15% και της προκαταβολής στο 50%. Φόρος Μερισμάτων στο 10% και κατάργηση του «Τέλους Επιτηδεύματος» και της «Εισφοράς Αλληλεγγύης». Έκπτωση 10% στην εφάπαξ εξόφληση του Φ.Ε. με αυτόματο συμψηφισμό οφειλών με τις επιστροφές. Μη πληρωμή Φ.Ε. για 5 χρόνια από τις νέες και καινοτόμες επιχειρήσεις, υψηλότερες αποσβέσεις στις καινούριες επενδύσεις παγίων στο μισό χρονικό διάστημα και ηλεκτρονική διασύνδεση όλων των συναλλαγών.

Ανεξαρτήτως του ύψους των φορολογικών συντελεστών διακρίνεται και εδώ η αναγκαιότητα μεγάλης μείωσης τους. Το «Τέλος Επιτηδεύματος» είχε θεσμοθετηθεί για τις περιπτώσεις που το Ν.Π. δήλωνε Ζημιές. Ωστόσο, επιβάλλεται και όταν δηλώνονται Κέρδη και οφείλεται Φ.Ε.! Όσο για την «Εισφορά Αλληλεγγύης» αυτή όταν θεσπίστηκε είχε «έκτακτο» χαρακτήρα. Η έκπτωση εφάπαξ καταβολής πιθανόν να είναι υπερβολική. Καλύτερα θα ήταν να είναι κλιμακωτή αναλόγως του βεβαιούμενου ποσού. Ο αυτόματος συμψηφισμός οφειλών-επιστροφών θα μείωνε τα «φέσια» στο Κράτος αυξάνοντας την ίδια στιγμή την ρευστότητα των επιχειρήσεων. Η μη πληρωμή για μια 5ετία Φ.Ε. από τις νέες και καινοτόμες επιχειρήσεις είναι ριζοσπαστική σε σχέση με τον μειωμένο κατά 50% Φ.Ε. που ισχύει σήμερα. Οι υψηλότερες αποσβέσεις είναι ένα μέτρο που όλοι συμφωνούν σ’ αυτό. Τέλος, η ηλεκτρονική διασύνδεση όλων των συναλλαγών είναι μια διαρκής (υποτίθεται) επιδίωξη όλων των μετα-Μνημονιακών Κυβερνήσεων.

Φορολόγηση Φυσικών Προσώπων: αφορολόγητο 12.000 Ευρώ. Επιβολή Φ.Ε. 15% για τα πρώτα 20.000 Ευρώ, 25% από τα 20.001-50.000 Ευρώ και 35% για το υπερβάλλον. Κατάργηση τεκμηρίων και έκπτωση 10% στην εφάπαξ εξόφληση του Φ.Ε. Κλείσιμο των εταιρειών μετά από 2 χρόνια μη λειτουργίας τους.

Προκειμένου να υπάρξει ένα μέτρο σύγκρισης ας δούμε την φορολογική επιβάρυνση κάποιου με εισόδημα 20.000 Ευρώ χωρίς ανήλικο παιδί. Σήμερα, αυτός πληρώνει 2.500 Ευρώ Φ.Ε. (20.000 Χ 22% = 4.400 – 1.900 αφορολόγητο). Με τις διατάξεις του Ν. 4472/2017 που κατήργησε προεκλογικά ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. θα πλήρωνε 2.750 Ευρώ (20.000 Χ 20% = 4.000 – 1250 αφορολόγητο). Με την πρόταση Βελόπουλου θα πλήρωνε 1.250 Ευρώ (20.000 – 12.000 αφορολόγητο = 8.000 Χ 15%). Στους μισθωτούς ο Φ.Ε. κατά το πολύ μεγαλύτερο ποσοστό του έχει προκαταβληθεί μέσω της παρακράτησης από τον μισθό. Μόνον όταν υπάρχουν και άλλες πηγές εισοδημάτων προκύπτει Φ.Ε. για καταβολή στον οποίο θα εφαρμοστεί η έκπτωση του 10%, η οποία ενδεχομένως να είναι υπερβολική και να έπρεπε να είναι κλιμακωτή. Η κατάργηση των τεκμηρίων είναι ίσως από τα πλέον πρωτοποριακά μέτρα και θα ήταν απολύτως θετική μιας και σε συνθήκες Ύφεσης εκλείπει κατά το μεγαλύτερο ποσοστό του ο λόγος θεσμοθέτησης τους. Το κλείσιμο των (προσωπικών μόνο;) εταιρειών μετά από 2 χρόνια μη λειτουργίας τους σηκώνει συζήτηση για την σκοπιμότητα του.

Φ.Π.Α.: άμεση μείωση του στο 20% και σταδιακά στο 15% με ειδικό καθεστώς για τρόφιμα και φάρμακα και τον Φ.Π.Α. της δικηγορικής αμοιβής στο 50% του συντελεστή. Στα νησιά και τις παραμεθόριες περιοχές ο Φ.Π.Α. θα είναι στο 7%. Αύξηση του ορίου υπαγωγής στον Φ.Π.Α. στα 30.000 από το 10.000 Ευρώ και κατάργηση του στις νέες οικοδομικές δραστηριότητες για 5 χρόνια.

Δεν ξέρω αν είναι από επιλογή ή από λάθος, αλλά ο Βελόπουλος κάνει λόγο για έναν μόνο συντελεστή Φ.Π.Α.! Συνεπώς η σημαντικότερη αλλαγή είναι ότι εκτός των τροφίμων και των φαρμάκων όλα τα υπόλοιπα (προϊόντα και υπηρεσίες) θα βρίσκονται στον ίδιο συντελεστή. Προφανώς το «ειδικό καθεστώς» των νησιών και της παραμεθορίου θ’ αφορά για οτιδήποτε παράγεται και καταναλώνεται εντός των ορίων τους. Η αύξηση του ορίου υπαγωγής στον Φ.Π.Α. θα ήταν μια καλή λύση για τους μικρο-επαγγελματίες. Δυστυχώς ή ευτυχώς και ο Βελόπουλος φαίνεται να συμμερίζεται την ανάγκη φορολογικής επιδότησης της οικοδομικής δραστηριότητας.

ΕΝ.Φ.Ι.Α.: μείωση του συντελεστή κατά 40% και έκπτωση φόρου 40% για την ενεργειακή και 20% για την αισθητική ανακαίνιση τους. Αναστολή του για κτίρια που δεν είναι νοικιασμένα, ανάλογα με το χρονικό διάστημα. Μηδενισμός των οφειλών του παρελθόντος για τα κτίρια χωρίς ηλεκτρική σύνδεση (άρα ήταν ανοίκιαστα).

Η μείωση του ΕΝ.Φ.Ι.Α. κατά τουλάχιστον 30% είναι «κοινός τόπος». Ωστόσο, η πρόταση για μείωση του φόρου κατά 40% για επισκευές που θ’ αναβάθμιζαν το κτίριο ενεργειακά και οι οποίες χρηματοδοτούνται ήδη (π.χ. «εξοικονομώ κατ’ οίκον») και βάψιμο (αισθητική ανακαίνιση) είναι καλή. Οι υπόλοιπες δύο προτάσεις είναι τουλάχιστον εύλογες.

Ασφαλιστικές εισφορές: περιορισμός κατά 2% ετησίως μέχρι του 10% για όλους. Συμμετοχή των ασφαλισμένων στα φάρμακα 10%. Κατάργηση του «Νόμου Κατρούγκαλου» επαναφορά των συντάξεων χηρείας στα προηγούμενα επίπεδα και εξασφάλιση αξιοπρεπών και πλήρως ανταποδοτικών συντάξεων.

Ειδικά για το «Ασφαλιστικό» δεν μπορεί να υπάρξει σύντομο σχόλιο. Επηρεάζει και επηρεάζεται από την οικονομική δραστηριότητα σε τέτοιο βαθμό που θυμίζει το κλασικό ερώτημα του αν η κότα έκανε το αβγό ή το αβγό την κότα. Εκτός της οποιασδήποτε «αναλογιστικής μελέτης» πρέπει να υπάρχει κατασταλαγμένη άποψη για την εν γένει οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, η οποία και να έχει εφαρμοστεί για 2-3 χρόνια προκειμένου να έχει αποδώσει καρπούς.

«Κόκκινα δάνεια τραπεζών»: μηδενισμός του δανείου, εφόσον ο ιδιοκτήτης παραδίδει το σπίτι του στην τράπεζα. Ριζική επίλυση του προβλήματος των «κόκκινων δανείων πρώτης κατοικίας» (περί τα 12 δις) με τη δημιουργία μιας κρατικής τράπεζας διαχείρισης τους που θα τα εξαγοράσει από τις τράπεζες στην τιμή που θα διαμορφωθεί μετά την αφαίρεση των προβλέψεων τους (κάτω από το 48% της αξίας). Για τα υπόλοιπα, θεσμική κατοχύρωση των προτάσεων των τραπεζών.

Ο Βελόπουλος προτείνει για τα «κόκκινα στεγαστικά δάνεια» την αγορά και διαχείριση τους (άρα και των ακινήτων που αφορούν) από το Κράτος. Το ενδιαφέρον βρίσκεται στην τιμή εξαγοράς τους. Αυτή θα είναι το υπόλοιπο του ποσού του δανείου μειωμένου κατά το ποσό της πρόβλεψης που έχει κάνει η τράπεζα. Πρόβλεψη είναι η λογιστική δέσμευση ενός ποσού (μέχρι το 48% της αξίας του δανείου στην περίπτωση μας) το οποίο επιβαρύνει τα «Αποτελέσματα» της περιόδου που γίνεται και αφορά το μέλλον. Η πρόβλεψη μπορεί είτε να χρησιμοποιηθεί, οπότε μιλάμε για διαγραφή της απαίτησης που αυτή αφορά είτε ν’ ανακτηθεί (δηλαδή να μην χρησιμοποιηθεί). Ο μηδενισμός του δανείου εφόσον ο ιδιοκτήτης παραχωρούσε στην τράπεζα το ακίνητο είναι κάτι εύλογο, όμως πιο αποδοτική θα ήταν η απαγόρευση του ανατοκισμού του δανείου (ξεκινώντας από την περίοδο της αδυναμίας του οφειλέτη).

Ληξιπρόθεσμες οφειλές στο Δημόσιο, στους Οργανισμούς του και στα Ασφαλιστικά Ταμεία: αφαίρεση όλων των προσαυξήσεων και των υπερβολικών τόκων. Ρύθμιση τους με μηνιαίες δόσεις με εισοδηματικά κριτήρια και με επιτόκιο ίσο μ’ αυτό που δανείζεται το Δημόσιο.

Χωρίς σχόλιο. Η ρύθμιση αυτού του ζητήματος θ’ αυξήσει τόσο τα έσοδα του Δημοσίου εν γένει όσο και θα μειώσει το άγχος (και θ’ αυξήσει την ρευστότητα) εταιρειών και «ελευθέρων επαγγελματιών».

Ασφαλισμένοι-ανασφάλιστοι ελεύθεροι επαγγελματίες: διαγραφή του 50% των ανεξόφλητων εισφορών τους μετά το 2010, επανυπολογισμός των εισφορών με βάση τα ετήσια εισοδήματα τους, αφαίρεση της ιατροφαρμακευτικής εισφοράς επειδή ο επαγγελματίας ήταν ανασφάλιστος, αφαίρεση των παράνομων τόκων και προσαυξήσεων αφού οι εισφορές του επαγγελματία είναι ατομικές και όχι εργοδοτικές, ρύθμιση του ποσού που θα προκύψει για να μπορεί να πληρώνει τις τρέχουσες εισφορές και να είναι σε θέση να το εξοφλήσει έως ότου βγει σε σύνταξη.

Πιθανόν, να μπορεί να γίνει συζήτηση για το ποσοστό των ανεξόφλητων μετά το 2010 εισφορών που θα διαγραφούν, αλλά όλα τα υπόλοιπα είναι εντελώς εύλογα. Βεβαίως, ισχύουν και εδώ όσα αναφέρθηκαν παραπάνω για το «Ασφαλιστικό».

Κατώτατος μισθός: αύξηση κατά 100 Ευρώ και στη συνέχεια ετήσια αναπροσαρμογή, ελαφρά χαμηλότερη από την παραγωγικότητα των εργαζομένων και τον πληθωρισμό, για να βελτιώνεται συνεχώς η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Μείωση των μισθών και συντάξεων των Βουλευτών κατά 30%, όσο όλων των υπολοίπων.

Με βάση τον «κατώτατο μισθό» διαμορφώνονται μια σειρά επιδομάτων (π.χ. ανεργίας). Αν θεωρήσουμε ότι η παραγωγικότητα μιας οικονομίας μετράται με την αύξηση του Α.Ε.Π. (αν και αύξηση του Α.Ε.Π. μπορεί επίσης να προκαλείται επειδή κάποιος δεν κάνει την δουλειά του με την πρώτη), τότε η αύξηση των μισθών γενικά (και όχι μόνο του «κατώτατου») με ρυθμό μικρότερο της ανόδου του Α.Ε.Π. έχει από την άποψη της ανταγωνιστικότητας λογική. Ωστόσο, η αύξηση κάτω από τον ετήσιο πληθωρισμό θεωρητικά μειώνει την κατανάλωση «πιέζοντας» (μόνο θεωρητικά και όχι στην πράξη) αντίστοιχα τις τιμές αγαθών και υπηρεσιών. Σε κάθε περίπτωση σημαντικό ρόλο στην εξίσωση αυτή παίζει και το επίπεδο τιμών των αναγκαίων για μια αξιοπρεπή διαβίωση αγαθών και υπηρεσιών. Προφανώς η αύξηση του Α.Ε.Π. είναι από θεωρητική άποψη είτε ίση με τον Πληθωρισμό είτε μεγαλύτερη του. Και αυτό το ζήτημα πρέπει να εξεταστεί συνολικά με την οικονομική πολιτική και το «Ασφαλιστικό».

Ειδικές περιπτώσεις:

  • Επιστροφή ειδικού φόρου κατανάλωσης στους αγρότες.
  • Επαναφορά του επιδόματος θέρμανσης στα προηγούμενα επίπεδα, πριν την αλλαγή των κριτηρίων.
  • Κεντρικός σχεδιασμός του πρωτογενούς τομέα και στήριξη των επενδύσεων στη μεταποίηση, καθώς επίσης και στη βιομηχανία, με την προώθηση τους από τον τουρισμό με φορολογικά κίνητρα για την κάλυψη όλων των αναγκών του με Ελληνικά προϊόντα.
  • Φορολογικά κίνητρα για την προώθηση της έρευνας και ανάπτυξης, ειδικά στα φάρμακα, στα τρόφιμα και στην υψηλή τεχνολογία.
  • Κίνητρα για την Ναυτιλία, όπως τη δημιουργία μιας ειδικής περιοχής πλήρους ασφάλειας, υποδομών και ειδικού φορολογικού καθεστώτος, κατά το παράδειγμα του Μονακό.

Από τις «ειδικές περιπτώσεις» δύο χρειάζονται κάποιο σχολιασμό. Η τρίτη είναι κακώς διατυπωμένη και χρειάζεται δυο και τρείς αναγνώσεις για να γίνει κατανοητή. Ο Βελόπουλος με επίκεντρο τον Τουρισμό θέτει ως προτεραιότητα τον επανασχεδιασμό του Πρωτογενούς Τομέα Παραγωγής, της Μεταποίησης και της Βιομηχανίας προκειμένου ο Τουριστικός Τομέας να καλύπτει πλήρως τις ανάγκες του με Ελληνικά προϊόντα. Εκτός του «κεντρικού σχεδιασμού» αυτό θα επιδιωχθεί και με «φορολογικά κίνητρα».

Η τελευταία «ειδική περίπτωση» αναφέρεται στην Ελληνική Ναυτιλία και την φορολόγηση της. Τα τελευταία χρόνια εντείνονται οι πιέσεις από την Γενική Διεύθυνση Ανταγωνισμού της Ε.Ε. για αύξηση της φορολογίας προκειμένου και η Ελλάδα να συμμορφωθεί με τις κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με τις «Κρατικές ενισχύσεις». Επιπλέον μετά την απόφαση για BREXIT, αλλά και τις φορολογικές αλλαγές για τους «μη κάτοικους» στην Αγγλία μετά το 2017 αρκετοί Έλληνες εφοπλιστές μετεγκαταστάθηκαν σε άλλες περιοχές όπως το Μονακό.

Προφανώς τα δυο σημεία που σχολιάστηκαν πρέπει να τύχουν μεγαλύτερης ανάλυσης και μελέτης. Ο Βελόπουλος διαπραγματεύτηκε χωριστά την «Νομισματική Πολιτική» του. Εκεί αναφέρεται σε δύο δοκιμασμένες ιστορικά λύσεις.

Η μια αφορά το «παράλληλο νόμισμα». Η λύση αυτή έχει επιλεγεί στο παρελθόν από χώρες όπως η Γαλλία και η Γερμανία κατά την διάρκεια του Α’ Π.Π. και μετά τη λήξη του. Τα εμπορικά επιμελητήρια της Γαλλίας έκοβαν νομίσματα και κερματικά γραμμάτια (χαρτονομίσματα αντί νομισμάτων) για αξίες μέχρι και 2 Φράγκα. Στην Γερμανία είχαμε την αθρόα (λόγω του υψηλότατου μεταπολεμικού πληθωρισμού) κοπή τοπικών χαρτονομισμάτων που η αξία τους ποίκιλλε από τα 25 πφένιχ μέχρι εκατομμύρια (ή και περισσότερο) Μάρκα. Σε περιπτώσεις απόλυτης οικονομικής καταστροφής και εξαχρείωσης (όπως στην Γερμανία μετά τον Α’ Π.Π.) η κυκλοφορία τοπικά αυτών των χωρίς κάλυψη χαρτονομισμάτων ήταν η μόνη λύση.

Προφανώς, αν σήμερα επιλεγόταν αυτή η λύση θα μπορούσε να γίνει με κάποιο αρχικό κεφάλαιο (όπως πρότεινε και ο Βαρουφάκης) το οποίο θα λειτουργούσε ως κάλυμμα για την έκδοση και κυκλοφορία τους. Ένα τέτοιο νόμισμα θα είχε λογική να κυκλοφορεί μόνο τοπικά ή να γίνεται αποκλειστικά δεκτό μόνο σε συγκεκριμένες συναλλαγές (π.χ. με το Δημόσιο, τους Δήμους και τ’ Ασφαλιστικά Ταμεία). Σε καμία, όμως, περίπτωση ΔΕΝ θα πρέπει αυτό το νόμισμα ν’ ανταλλάσσεται με το «κανονικό» σε οποιαδήποτε ισοτιμία▪ γιατί έτσι θα δημιουργούνταν «μαύρη αγορά».    

Η λύση της εκάστοτε «νομισματικής πολιτικής» δεν είναι καθόλου εύκολη ούτε και δεδομένη εξ’ αιτίας των περιορισμών που η ίδια η νομισματική πολιτική θέτει. Το ζήτημα δεν θα μπορούσε να το θέσει κανένας καλύτερα από τον Ουμπέρτο Έκο. Ο Έκο, λοιπόν, είχε γράψει μια ιστορία για ένα έθνος χαρτογράφων οι οποίοι ήθελαν να φτιάξουν όσο γίνεται πιο αναλυτικούς χάρτες. Σκόπευαν να φτιάξουν χάρτες ακόμη και με κλίμακα 1:10 ή και μικρότερη ακόμα μέχρι να φτάσουν στο 1:1. Εδώ, όμως, αρχίζουν τα προβλήματα. Αν έφτιαχναν έναν χάρτη 1:1 αυτός θα ήταν άχρηστος αφού θα έπρεπε για παράδειγμα να τον κρεμάνε από πάνω τους και θα τους έδειχνε πάντα το σημείο στο οποίο βρίσκονταν. Έτσι δεν θα μπορούσαν ν’ αντλήσουν καμία πρακτική πληροφορία απ’ αυτόν. Επιπλέον ακόμη και αν τον κρέμαγαν και μπορούσαν να τον περιστρέψουν για να τον χρησιμοποιήσουν αυτό θα μπορούσε να γίνει μόνο αν το σχήμα της χώρας που απεικόνιζε ήταν κυκλικό και όχι ακανόνιστο. Κάπως έτσι συμβαίνει και με την νομισματική πολιτική.

Αν η νομισματική πολιτική μιας χώρας διαθέτει επαρκές κάλυμμα σε πολύτιμα μέταλλα, τότε δεν χρειαζόμαστε τα χαρτονομίσματα και τις επιταγές. Αν όχι, τότε οι δημιουργημένες απαιτήσεις σε χρήμα δεν θα μπορούν να καλυφθούν όταν προκύψει τέτοια ανάγκη. Η κατάσταση χειροτερεύει επειδή το πόσο γρήγορα ξοδεύουμε τα λεφτά μας (ταχύτητα κυκλοφορίας) καθορίζει το ύψος των απαιτήσεων σε χρήμα που είναι κατατεθειμένα σε τίτλους και σε τράπεζες οι περισσότερες από τις οποίες θα μείνουν ακάλυπτες όταν εκδηλωθεί οικονομική κρίση. Σε κάθε περίπτωση ΔΕΝ πρέπει να ξεχνάμε ότι το χρήμα το ίδιο Δεν είναι ένα παθητικό μέσο συναλλαγών, αλλά στην ουσία ΕΙΝΑΙ και αυτό ένα εμπόρευμα. Και σαν εμπόρευμα έχει εκτός της ονομαστικής και μια εμπορευματική αξία. Αυτές οι δύο αξίες σπανίως συμπίπτουν μιας και η εμπορευματική αξία του χρήματος καθορίζεται από τον Πληθωρισμό.

Η καλύτερη λύση είναι η δημιουργία και παράλληλη λειτουργία «ιδιωτικού νομίσματος». Ενός «ιδιωτικού νομίσματος» το οποίο είτε κυκλοφορεί με την μορφή χαρτονομίσματος, είτε με την μορφή επιταγής, συναλλαγματικής, υποσχετικής θα καλύπτεται από μια αρχική ποσότητα χρήματος. Μ’ αυτό θα συναλλάσσονται τα μέλη της ιδιωτικής τράπεζας που θα το εκδώσει χωρίς επί της ουσίας να χρησιμοποιούν μετρητά. Άλλωστε όταν μια εταιρεία πληρώνει μια άλλη εκχωρώντας της μια επιταγή οι εκατέρωθεν συναλλαγές πραγματοποιούνται συμψηφιστικά χωρίς να εκταμιευτούν χρήματα. Εφόσον αυτός που προκάλεσε την έκδοση της επιταγής κατέθεσε στην ιδιωτική τράπεζα λεφτά όλες οι συναλλαγές έχουν αντίκρισμα. Από κει και πέρα αναλαμβάνει η ίδια η ζωή να εξομαλύνει τα πράγματα. Είναι γνωστό (αν και δεν κατάφερα να το βρω) το video με ένα ζευγάρι παραθεριστών που αφήνουν ως καπάρο 100 Ευρώ στη ρεσεψιόν και πάνε να δουν αν τους κάνει το δωμάτιο. Μέσα στα 5’ του video τα 100 Ευρώ έχουν αλλάξει 4-5 χέρια μηδενίζοντας αντίστοιχα ισόποσα χρέη μέχρι να ξαναφτάσουν στα χέρια του ξενοδόχου, ο οποίος τελικά τα επιστρέφει στο ζευγάρι που δεν έμεινε ικανοποιημένο από το δωμάτιο και πάνε αλλού. Έτσι χωρίς να υπάρξει ουσιαστικά καμία συναλλαγή (οι πελάτες δεν έμειναν στο ξενοδοχείο) ξεπληρώθηκαν τόσα χρέη όσα χέρια άλλαξαν τα 100 Ευρώ.  

Κλείνοντας το θέμα εδώ (μέχρι να δοθεί εκ νέου η αφορμή να επανέλθω) πρέπει να έχουμε πάντα υπ’ όψη μας ότι στο μεγαλύτερο ποσοστό της η «επιτυχία» μιας νομισματικής πολιτικής καθορίζεται από τις προσδοκίες των συναλλασσομένων για το οικονομικό μέλλον (μακρινό και κοντινό) της χώρας. Όταν το μέλλον δεν φαίνεται «ρόδινο» (υποσχόμενο) τότε και τ’ αποτελέσματα υπολείπονται των προσδοκιών της κυβέρνησης καθιστώντας την «νομισματική πολιτική» ανεπαρκή.  

Για περισσότερα σχετικά με τις συγκεκριμένες προτάσεις Βελόπουλου βλέπε τις σελίδες 21-27 του pdf (πατήστε εδώ). Μετά το κείμενο συνεχίζει αναπτύσσοντας τα σημεία που ήδη αναφέρθηκαν. Σίγουρα κάποιοι έχουν ξοδέψει χρόνο και ενέργεια για να καταγράψουν όσο αναλυτικά γίνεται στα πλαίσια ενός κομματικού προγράμματος τόσο την υπάρχουσα κατάσταση όσο και τις προτάσεις τους. Προφανώς και αξίζει να αφιερώσουμε στο υπόλοιπο κομμάτι τον χρόνο που απαιτείται πριν βγάλουμε οποιαδήποτε απόφαση.   

20 Ιούλη 2019
«πανταχού παρών 1».

Διαβάστηκε 72 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, Η ΠΟΛΥΠΟΘΗΤΗ «ΑΝΑΠΤΥΞΗ» ΚΑΙ ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΥ.