Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΟΙ «ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΑΡΟΝΤΕΣ» ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΓΑΒΡΑ, ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΤΗΣ NOVA ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΡΙΝΑΚΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ «ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ» (ΤΡΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΑ «ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ»)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΟΙ «ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΑΡΟΝΤΕΣ» ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΓΑΒΡΑ, ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΤΗΣ NOVA ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΡΙΝΑΚΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ «ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ»
(ΤΡΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΑ «ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ»)

Την προηγούμενη δεκαετία έκανε θραύση μια στατιστική βάσει της οποίας καθένας μας απέχει 5-6 άτομα από οποιονδήποτε άλλο στον πλανήτη. Έτσι, όλοι μας είμαστε μέσω ενός «αόρατου νήματος» συνδεδεμένοι. Προφανώς, αυτό ισχύει και για τα τρία θέματα που επέλεξα να σχολιάσω. Η πρώτη προφανής τους σύνδεση είναι ότι βρίσκονται στην επικαιρότητα. Η δεύτερη έχει να κάνει με την οικονομική τους διάσταση. Η τρίτη με τις υπέρ και κατά απόψεις για καθένα από τα ζητήματα αυτά, οι οποίες είναι εν πολλοίς προβολή του τι προκαταβολικά πιστεύουμε γι’ αυτά (σωστότερα του τι θα θέλαμε να ισχύει). Ειδικά η τρίτη σύνδεση τους (αυτό που θα θέλαμε να ισχύει) κρύβει και τους μεγαλύτερους κινδύνους αφού σε περίπτωση διάψευσης μάς προκαλεί απογοήτευση. Ακόμη, όμως, κι αν η πραγματικότητα μας διαψεύδει πολλοί από εμάς δεν μεταβάλλουμε την αρχική μας άποψη.

Η ταινία του Γαβρά με βάση το σενάριο Βαρουφάκη.

Μια ταινία κρίνεται από τρείς απόψεις:

  • Την καλλιτεχνική (αν είναι καλή για την κατηγορία της).
  • Την οικονομική (αν κάλυψε το κόστος και έβγαλε κέρδη).
  • Την σκοπιμότητα της (αν χρειαζόταν να γίνει).

Για την καλλιτεχνική της αξία περισσότερα μετά την επίσημη κυκλοφορία της. Σε κάθε, όμως, περίπτωση αυτό που μπορεί να σημειωθεί είναι πως η ταινία βασίζει τις όποιες πιθανότητες καλλιτεχνικής της αξίας βασικά στο όνομα του σκηνοθέτη της. Ο Γαβράς είναι το βασικό (αν όχι το μοναδικό) κεφάλαιο (asset) της ταινίας. Επιπρόσθετα ο Γαβράς «στρατεύεται» ως δημιουργός με τα θέματα που επιλέγει να γυρίσει. Και αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα προσόντα ενός δημιουργού.

Σχετικά με την οικονομική είναι ακόμη πολύ νωρίς να ειπωθεί οτιδήποτε. Το μόνο σίγουρο είναι πως ο προϋπολογισμός της ήταν 1.798.747 Ευρώ από τα οποία έλαβε επιχορήγηση από το Δημόσιο ύψους 629.561,45 Ευρώ (το 35%) όπως προκύπτει από την σχετική απόφαση (βλέπε εδώ). Μέχρι να έχουμε εικόνα σχετικά με τα έσοδα της το μόνο που έχει αξία να σημειωθεί είναι ότι με βάση την νομοθεσία (οι διατάξεις αναφέρονται στην απόφαση χρηματοδότησης της) προβλέπεται μια διαδικασία ελέγχου μέσω της οποίας θα προκύψει και το τελικό ποσό των εξόδων της. Δεδομένου του θορύβου που προκάλεσε θεωρώ ότι όλα τα σχετικά ποσά (τα έξοδα ανά κατηγορία) θα πρέπει να δημοσιοποιηθούν.

Προφανώς, ούτε η καλλιτεχνική αξία αλλά ούτε και η οικονομική της διάσταση θα μας απασχολούσε αν το θέμα της δεν ήταν το βιβλίο-σενάριο του Γιάνη Βαρουφάκη και αν δεν χρηματοδοτούνταν από την Κυβέρνηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. τις μέρες της οποίας αφορά. Από την άποψη της σκοπιμότητας της συγκεκριμένης ταινίας πρέπει να παραδεχτούμε πως η ταινία είναι προπαγανδιστική αφού βασίζεται μόνο στο βιβλίο του Γιάνη. Επιπλέον, αν οι εκλογές γίνονταν στο τέλος της 4ετίας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. η προβολή της στις αίθουσες θα συνέπιπτε με την προεκλογική περίοδο. Αν βασικός σκοπός της ταινίας ήταν να μας αποκαλύψει τον τρόπο σκέψης και λειτουργίας των «ισχυρών της Ευρώπης» και των «δορυφόρων» τους ΔΕΝ υπήρχε κανένας λόγος να γυριστεί, αφού αυτός (ο τρόπος σκέψης και λειτουργίας των «ισχυρών») είναι γνωστός από καιρό μέσω των ρεπορτάζ των Μ.Μ.Ε. Από την άποψη αυτή ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΟΡΤΑΡΙΣΜΑ μας έμαθε περισσότερα σχετικά με το πως λειτουργούν τα μεγάλα συμφέροντα.

Το χειρότερο σε σχέση με την σκοπιμότητα της συγκεκριμένης ταινίας είναι πως αφού δεν μαθαίνουμε κάτι που δεν ξέραμε (και αν υποθέσουμε ότι δεν ήταν προπαγανδιστική-προεκλογική), τότε το μόνο που απομένει είναι η διήγηση της ιστορίας δύο ατόμων (Βαρουφάκη-Τσίπρα) καθένα από τα οποία είχε την δική του «ατζέντα». Δεδομένου ότι ο Βαρουφάκης έγραψε το σενάριο της η ταινία είναι είτε η διήγηση μιας δονκιχωτικής από μέρους του αναζήτησης, είτε η σκόπιμη προσπάθεια σαμποταρίσματος της Ευρωζώνης από κάποιον που εκτελούσε εντολές.  

Η αγορά της NOVA από τον Μαρινάκη.

Ανέκαθεν είχαμε ανάγκη από «μπαμπούλες» προκειμένου να αυτο-προσδιοριζόματε. Το ζήτημα με τους «μπαμπούλες» είναι η πολλαπλή χρησιμότητα τους. Ο εκφοβισμός είναι μια πανάρχαια τακτική των πολιτικών, η οποία για τους αποφέρει τις ψήφους όσων «τσιμπάνε». Για να λειτουργήσει ο «μπαμπούλας» είναι απολύτως απαραίτητη μια (μικρή ή μεγάλη αναλόγως των συνθηκών) δόση υπερβολής. Επιπλέον, η παρουσίαση του «μπαμπούλα» πρέπει να γίνεται με τέτοιο τρόπο ώστε ο ψηφοφόρος να σκέφτεται «Είναι προφανές. Πως δεν το σκέφτηκα μέχρι τώρα;». Έτσι, ο δέκτης του μηνύματος σπανίως εκ των υστέρων θα κάτσει να σκεφτεί τι μόλις άκουσε.

Κατά περίπτωση ο «μπαμπούλας» μπορεί να είναι ένα ξένο Κράτος, ένα άλλο κόμμα ή ένας οικονομικά ισχυρός. Στην τελευταία κατηγορία οι υποψήφιοι «μπαμπούλες» είναι πολλοί και αναλόγως της πολιτικής κατάστασης είτε είναι σταθεροί, είτε εναλλάσσονται. Τώρα τελευταία ο «επιχειρηματίας» που έχει αναδειχθεί σε «μπαμπούλα» είναι ο Βαγγέλης Μαρινάκης. Το γεγονός ότι η οικογένεια του ανήκει στην Ν.Δ. υποτίθεται ότι είναι η ιδανική απόδειξη για όποιον τολμούσε ν’ αμφιβάλλει. Ακόμα χειρότερα το γεγονός ότι είναι και ιδιοκτήτης του ποδοσφαιρικού Γαύρου δημιουργεί ένα «εκρηκτικό μείγμα» ποδοσφαίρου και πολιτικής (με πρώτο διδάξαντα τον Σωκράτη Κόκκαλη) που προσφέρεται για κάθε πιθανό σενάριο. Προσθέστε και τις δικαστικές του εκκρεμότητες και τα έχετε όλα.

Είναι λογικό ότι πίσω από κάθε επιχειρηματική του κίνηση οι «απέναντι» (που τον αναγορεύουν σε «μπαμπούλα») ψάχνουν να βρουν τα βαθύτερα αίτια της (δηλαδή τις επιδιώξεις του). Εσχάτως μάθαμε πως ο Μαρινάκης έκανε προσφορά για την εξαγορά της NOVA. Τι ήταν ν’ ακουστεί; Αμέσως ξεκίνησαν τα σενάρια συνομωσίας, τόσο επειδή είναι κάτοχος καναλιού Εθνικής εμβέλειας όσο και εξ’ αιτίας της ιδιοκτησίας του ποδοσφαιρικού Γαύρου. Διαβάσαμε αντιδράσεις, δηλώσεις και απειλές από πολιτικούς και ομάδες αν και εφ’ όσον ευοδωθεί η εξαγορά.

Στις μικρές χώρες (αγορές) κάθε επιχειρηματική συμφωνία προκαλεί μεγάλη εντύπωση. Πολλές φορές οι εντυπώσεις είναι μεγαλύτερες από τον επιχειρηματικό και οικονομικό αντίκτυπο. Μια τέτοια περίπτωση είναι και αυτή, που μόνο στο άκουσμα της ξεσηκώθηκε τόσος κόσμος. Κατ’ αρχάς μια τέτοια συναλλαγή τελεί υπό την έγκριση της Επιτροπής Ανταγωνισμού, η οποία είτε θα εκδώσει μια απόφαση (θετική ή αρνητική). Η Επιτροπή θα εξετάσει αν μετά την επιχειρούμενη εξαγορά της NOVA ο Μαρινάκης κατέχοντας ήδη ένα Εθνικής εμβέλειας κανάλι αποκτά κάποιο (αθέμιτο) πλεονέκτημα έναντι των υπολοίπων καναλιών. Ειλικρινά, δεν βλέπω να υπάρχει τέτοιο ενδεχόμενο μιας και η NOVA είναι συνδρομητικό κανάλι. Είναι πολύ πιθανότερο να υπάρχει πρόβλημα στην εξαγορά του ALPHA από τον Βαρδινογιάννη (που έχει και το STAR) παρά στην περίπτωση Μαρινάκη.     

Από την άλλη η NOVA είναι μια ζημιογόνα επιχείρηση που βαρύνεται με δανεισμό 300+ εκ. Ευρώ. Εκτός από το αθλητικό της περιεχόμενο η NOVA πουλά στους συνδρομητές της υπηρεσίες τηλεφωνίας και κινηματογραφικές ταινίες. Άρα ο Μαρινάκης μαζί με το κανάλι (εξ)αγοράζει και τα Χρέη της. Οπότε, από επιχειρηματική άποψη το εγχείρημα είναι σχετικά αβέβαιο. Συνεπώς, η μόνη πλευρά που φαίνεται «ύποπτη» είναι η ταυτόχρονη κατοχή της NOVA και του Γαύρου.

Υποτίθεται πως μέσω των συμβολαίων που θα συνάπτει το (συνδρομητικό) κανάλι με τις ομάδες ότι ο Μαρινάκης θα είναι σε θέση να κερδίσει κάποιο (αθέμιτο) πλεονέκτημα σε βάρος των υπολοίπων ανταγωνιστών του για τον τίτλο. Μέχρι τώρα που δεν είχε κανάλι ο Βαγγέλης (και πριν απ’ αυτόν ο Σωκράτης) χρησιμοποιούσαν την διαιτησία και την Ε.Π.Ο. όπως και τους «δανεικούς» για να ελέγχουν κάποιες ομάδες. Βέβαια, τα τελευταία χρόνια κάτι ο έλεγχος της Ε.Π.Ο. (και της διαιτησίας) που χάθηκε κάτι οι «δανεικοί» που μειώθηκαν πολύ η κατάσταση άλλαξε. Τώρα η «υπεροχή» του Γαύρου οφείλεται στα οικονομικά του μεγέθη τα οποία προς στιγμήν του επιτρέπουν να μην ανησυχεί για το FFP.

Όπως λειτουργεί το Ελληνικό Επαγγελματικό Ποδόσφαιρο και με βάση την εμπειρία των προηγούμενων ετών ο έλεγχος της NOVA από τον Μαρινάκη ΔΕΝ θα έδινε κάποιο σημαντικό πλεονέκτημα στον Γαύρο▪ όχι τουλάχιστον κάποιο που δεν έχει σήμερα. Άρα, προς τι τόσος θόρυβος; Βασικά -κατά τη γνώμη μου- υπάρχουν δύο λόγοι. Ο ένας είναι να πουλήσουν εκδούλευση στον τοποτηρητή του Πούτιν. Ο άλλος είναι ο φόβος να μην χαθούν τα κεκτημένα (που τόσο κόστισαν) των τελευταίων 3 ετών. Φόβος, όχι εξ’ αιτίας της πιθανής απόκτησης της NOVA από τον Μαρινάκη, αλλά από τη δυναμική (όπως φαίνεται ως τώρα) «επιστροφή» του Γαύρου. Αυτό, όμως, τη στιγμή αυτή είναι ένα ενδεχόμενο και όχι ένα δεδομένο (τουλάχιστον μέχρι το τέλος του Α’ Γύρου). Το μέλλον θα δείξει αν υπήρχε λόγος να γίνει όλη αυτή η συζήτηση ή αν απλά ήταν η προσπάθεια κάποιων να σπεκουλάρουν δρέποντας ψηφουλάκια (και όχι μόνο).

Το μέλλον της «Χρυσής Αυγής».

Με την έλευση του fb όλοι πλέον έχουν την δυνατότητα να βρουν ένα δημόσιο βήμα για ν’ απευθυνθούν σε κόσμο που ούτε καν γνωρίζουν προσωπικά. Αυτό σε συνδυασμό με την πληθώρα των ηλεκτρονικών Μ.Μ.Ε. πολλαπλασίασε σε πολύ μεγάλο βαθμό όσους διεκδικούν το δικαίωμα να «κατευθύνουν» (ή έτσι νομίζουν) την «κοινή γνώμη». Γέμισε το διαδίκτυο με «στρατευμένους» που υπερασπίζονται τα ανώτατα ιδανικά όπως η Δημοκρατία, η Ελευθεροτυπία και τα λοιπά. Το κακό μ’ αυτούς είναι ότι βιάζονται να πανηγυρίσουν ή να φέρουν την καταστροφή.

Πιο σωστά βιάζονται να εκμεταλλευτούν την «σωστή στιγμή» για να πουλήσουν όσο καλύτερα μπορούν το κείμενο τους. Είναι λογικό εξ’ αιτίας της βιασύνης μετά από λίγο καιρό είτε να εκτίθενται είτε να πρέπει ν’ ανασκευάσουν μόνο και μόνο για να προσπαθήσουν εκ νέου να πλασάρουν το ίδιο κείμενο. Ένα τέτοιο ζήτημα είναι και το μέλλον της «Χρυσής Αυγής». Είναι στην επικαιρότητα τόσο λόγω της δίκης όσο και του εκλογικού αποτελέσματος που δεν της επέτρεψε να εκπροσωπηθεί στο Κοινοβούλιο.

Και τι δεν διαβάσαμε το προηγούμενο διάστημα. Στην αρχή υπήρξαν κείμενα χαράς και αγαλλίασης για την «τιμωρία» που επέβαλε το «εκλογικό σώμα» στους «Φασίστες». Μετά την πρώτη αγαλλίαση κάποιοι άρχισαν να σκέφτονται πως ίσως δεν είναι τόσο απλό να ξεμπερδέψεις μ’ ένα κόμμα όσο και να το επιθυμείς. Το γεγονός ότι η «Χρυσή Αυγή» του Μιχαλολιάκου δεν μπήκε στην Βουλή δεν σημαίνει ότι οι ιδέες που εκπροσωπεί ηττήθηκαν. Όπως δεν ηττήθηκε ο Κομμουνισμός μετά την κατάρρευση της Σ. Ένωσης και των δορυφόρων της. Οι ιδέες (ακόμα και οι ηλίθιες) άπαξ και γεννηθούν είναι αήττητες. Έτσι στο πέρασμα του χρόνου όλο και κάποιος της ανακαλύπτει ξανά και τις πλασάρει εκ νέου.

Έτσι εσχάτως άρχισαν να κυκλοφορούν κείμενα στα οποία διατυπωνόταν αρχικά ο φόβος και πλέον η σιγουριά ότι η υποτιθέμενη διάσπαση της (με την αποχώρηση του Ευρωβουλευτή Λαγού) ήταν «στημένη». Σύμφωνα μ’ αυτό το σενάριο η ανασύσταση της είναι δεδομένη και θέμα λιγότερο των δύο μηνών. Και τώρα τι θα γίνει μ’ όσους είχαν προεξοφλήσει το οριστικό τέλος της; Προφανώς τίποτα. Άλλωστε χρειαζόμαστε κόμματα τύπου «Χρυσής Αυγής» (ή της άλλης πλευράς) έτσι ώστε να έχουμε ένα κριτήριο αυτοπροσδιορισμού. Αλλιώς δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν «Αριστεροί», «Κεντρώοι» ή «Δεξιοί». Αυτούς που δεν χρειαζόμαστε είναι όλους αυτούς τους αυτό-διοριζόμενους «προστάτες» των «υψηλών ιδανικών» οι οποίοι πανηγυρίζουν ή φέρνουν την καταστροφή κατά περίπτωση νομίζοντας ότι εξυπηρετούν το «γενικό συμφέρον». Στην ουσία το μόνο που καταφέρνουν είναι να προκαλούν σύγχυση.    

Δεδομένου ότι κάθε μια από τις προηγούμενες ιστορίες έχει και την οικονομική της διάσταση, αυτή δεν θα μπορούσε να λείπει και από την περίπτωση της «Χρυσής Αυγής». Σύμφωνα, λοιπόν, μ’ όσα γράφτηκαν ο πρώτος στόχος όλης αυτής της σκηνοθεσίας αποσκοπεί στην «αθώωση» της Χ.Α. στην δίκη έτσι ώστε να εισπραχθεί τελικά η παγωμένη χρηματοδότηση της ύψους 8 εκ. Από κει και πέρα όσο υπάρχουν Ακρο-δεξιοί τόσο θα υπάρχουν πιθανότητες η Χ.Α. (ή ο διάδοχος της) να μπει στην Βουλή και να πιάσει εκ νέου «επαφή» με την Κρατική χρηματοδότηση. Άλλωστε, όλα για τα λεφτά δεν γίνονται;

Ένα κοινό σημείο (εκτός από την οικονομική τους διάσταση και το γεγονός ότι είναι στην επικαιρότητα) των τριών παραπάνω ιστοριών είναι η βιασύνη με την οποία εκφράστηκαν κάποιοι. Ενδέχεται να υπάρχουν και άλλες συνδέσεις μεταξύ τους, κάποιες προφανείς και άλλες λιγότερο. Ο εντοπισμός τους έχει να κάνει τόσο με τις γνώσεις όσο και με την φαντασία, αλλά και την οπτική σας. Άλλωστε, πολλά πράγματα που τα θεωρούσαμε «φανταστικά» έχουν γίνει πραγματικότητα. Ενώ εγώ σταματώ εδώ εσείς μπορείτε εν είδει άσκησης να προσπαθήσετε να εντοπίσετε και άλλες.

14 Σεπτέμβρη 2019
«πανταχού παρών 1».

Διαβάστηκε 119 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΟΙ «ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΑΡΟΝΤΕΣ» ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΓΑΒΡΑ, ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΤΗΣ NOVA ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΡΙΝΑΚΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ «ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ» (ΤΡΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΑ «ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ»)