Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΠΕΡΙ «ΡΟΥΦΙΑΝΙΑΣ», «ΑΣΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ», ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΡΤΗΣΕΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ ΤΗΣ Ε.Ρ.Τ. (ΟΤΑΝ ΞΕΦΕΥΓΕΙ ΤΟ ΞΕΧΑΡΜΑΝΙΑΣΜΑ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΠΕΡΙ «ΡΟΥΦΙΑΝΙΑΣ», «ΑΣΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ», ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΡΤΗΣΕΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ ΤΗΣ Ε.Ρ.Τ.
(ΟΤΑΝ ΞΕΦΕΥΓΕΙ ΤΟ ΞΕΧΑΡΜΑΝΙΑΣΜΑ)

Μαζί με τα πρωτοβρόχια ξεκίνησαν και οι πρώτες κινητοποιήσεις εναντίον των μέτρων της νέας κυβέρνησης. Μέτρων, τα οποία κάθε άλλο παρά εισάγουν «καινά δαιμόνια». Στο κάτω-κάτω από τη στιγμή που «βγήκαμε από τα Μνημόνια» (δηλαδή, την χρηματοδότηση από την Τρόικα και όχι από τις υποχρεώσεις μας) η κατάσταση ΔΕΝ άλλαξε ουσιωδώς. Δεν είναι να πεις ότι καλυτέρευσε τόσο η Οικονομία που μπορούμε να επαναφέρουμε τις «συλλογικές διαπραγματεύσεις» (ότι κι αν σήμαιναν τα τελευταία χρόνια) ή ν’ αυξήσουμε τους μισθούς στα προηγούμενα ύψη τους. Γιατί στο τέλος της ημέρας τις δυνατότητες τις καθορίζει η πραγματική κατάσταση της Οικονομίας και όχι η πολιτική ρητορεία. Δυστυχώς, μαζί με τα πρωτοβρόχια του Φθινοπώρου μας ήρθε και ο Αμερικανός Υπουργός Άμυνας και μας θύμισε τα «παλιά καλά αντι-Αμερικανικά χρόνια». Τότε που ακόμα και ο Αλέξης ήταν αντι-Αμερικανός.

Το καλό με μερικά πράγματα στην Ελλάδα είναι πως τηρούμε τις παραδόσεις (εκτός και αν βρεθεί κανένας Δήμαρχος του Κ.Κ.Ε. να τις καταργήσει όπως στην Πάτρα). Μια από αυτές αποτελεί ο βανδαλισμός με μπογιά του αγάλματος του Χάρυ Τρούμαν. Το άγαλμα του πλήρωσαν οι ΑΧΕΠΑΝΣ (ομογενείς της Αμερικής) και εγκαταστάθηκε στο «Πάρκο Ελευθερίας» (άλλωστε υπέρμαχοι της δεν είναι οι Αμερικανοί;). Ο μόνος λόγος για μια τέτοια κίνηση ήταν οι «δημόσιες σχέσεις» μέσω της επίδειξης της πλέον καθαρής δουλικότητας από ένα μικρό κράτος προς μια υπερ-δύναμη.

Ο βανδαλισμός με χρώμα του ακίνητου από την κατασκευή του αγάλματος είναι μια προφανής ηλιθιότητα. Μια ηλιθιότητα η οποία είναι συγκρίσιμη μόνο με την εκτόνωση που προσφέρουν το σεξ και ο αυνανισμός (διαλέξτε ότι νομίζετε). Το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος τύπος βανδαλισμού γίνεται για δεκαετίες δεν σημαίνει ότι μπορεί να συνεχίζετε στο διηνεκές. Είναι μια από τις παραδόσεις που αν το καλοσκεφτόταν ο Πελετίδης θα την καταργούσε. Πάντως, αν στο Κ.Κ.Ε. θεωρούν ότι είναι δικαίωμα τους να ρίχνουν κόκκινη μπογιά στο άγαλμα, γιατί δεν το αγοράζουν (σε συμβολική τιμή) και να το εγκαταστήσουν σε χώρο της επιλογής τους και να το χρησιμοποιούν ως στόχο;

Η τελετουργία στο «άγαλμα του Τρούμαν» εντάσσεται πάντα στα πλαίσια μιας πορείας. Σε μια πορεία συμβαίνουν όμως και συμπλοκές μεταξύ αστυνομικών δυνάμεων (υπαλλήλων του «συστήματος») και διαδηλωτών. Όπως και με το άγαλμα έτσι και με την διαδήλωση εκεί στο Κ.Κ.Ε. (και όχι μόνο) φαίνεται πως θεωρούν μια ακόμη τελετουργία την συμπλοκή με τα Μ.Α.Τ. Δυστυχώς, στις μέρες μας η ύπαρξη του fb και του διαδικτύου γενικότερα ωφελεί και ταυτόχρονα ζημιώνει όσους αγωνίζονται για να «ανατρέψουν το σύστημα». Από τη μια «διαφημίζουν» την δράση τους και από την άλλη διευκολύνουν την αναγνώριση και τον εντοπισμό τους.

Κάθε τόσο «σκάει» ένα συμβάν που τραβά πάνω του μεγαλύτερη προσοχή από τα υπόλοιπα. Κάθε τόσο υπάρχει κάποιος «περίεργος» που παίρνει στα σοβαρά αυτά που βλέπει και θεωρεί πως είναι «καθήκον» του να βοηθήσει στον εντοπισμό των υπευθύνων. Αυτός ο «περίεργος», λοιπόν, δημοσιοποιεί τα στοιχεία κάποιου έτσι ώστε να μπορέσει η Αστυνομία να τον «τσιμπήσει» για τα περαιτέρω. Φυσικά, η τέτοια του ενέργεια δεν έμεινε ασχολίαστη από το «Κόμμα του Λαού». Επί της ουσίας, όμως, η δημοσιοποίηση των στοιχείων ενός διαδηλωτή που «ξέφυγε» όταν ο ίδιος δεν κρύβεται είναι «ρουφιανιά»;

Ο χαρακτηρισμός «ρουφιανιά» ανάγεται στο επίπεδο λειτουργίας της «Αστικής Δημοκρατίας» (προκειμένου ν’ αντιδιαστέλλεται από αυτή που θα εγκαθιδρύσουν οι εργαζόμενοι όταν επαναστατήσουν). Αυτή η «Αστική Δημοκρατία» την οποία οι «Αριστεροί» ανέχονται μέχρι να την καταλύσουν, τους δίνει ένα ελάχιστο δικαιωμάτων. Ένα από αυτά είναι και η «προστασία των προσωπικών δεδομένων». Ως πού όμως εκτείνεται μια τέτοια προστασία; Έναντι ποιων ισχύει και για ποιο σκοπό; Μπορεί να καλυφθεί πίσω από την επίκληση της «προστασίας των προσωπικών δεδομένων» η παράνομη δράση κάποιου, ο οποίος μακρόπροθεσμα δραστηριοποιείται για την ανατροπή του συγκεκριμένου πολιτικού συστήματος; Επιπρόσθετα, μπορεί ένα κόμμα και τα στελέχη του να επικαλούνται τους νόμους της «Αστικής Δημοκρατίας» όταν (θεωρητικά τουλάχιστον) επιχειρούν να την ανατρέψουν;       

Από την άλλη δικαιώματα όπως στην διαδήλωση, στην πολιτική και συνδικαλιστική οργάνωση είναι «τέκνα» της «Αστικής Δημοκρατίας». Είναι δικαιώματα που δεν υπάρχουν σε μια «Σοσιαλιστική Δημοκρατία», στην οποία ο Λαός έχει καταλάβει (για λογαριασμό του μόνου κόμματος που υπάρχει) την Εξουσία και γι’ αυτό δεν χρειάζεται αυτά τα «δικαιώματα» για να διαμαρτυρηθεί και ν’ αγωνιστεί εναντίον του «συστήματος». Είναι προφανές ότι μόνο στα πλαίσια της «Αστικής Δημοκρατίας» μπορεί η πολιτική δράση να «ανθίσει». Γιατί παρά τα «στραβά» της η «Αστική Δημοκρατία» παρέχει πλέον τα πολιτικά δικαιώματα σ’ όλους τους πολίτες της ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης.

Μόνο στα πλαίσια της «Αστικής Δημοκρατίας» μπορεί κάποιος ν’ αγωνιστεί για την προστασία του περιβάλλοντος. Γιατί στα πλαίσια της Σοβιετικής Ένωσης και παρά το γεγονός ότι και εκεί το Κράτος προστατεύει το περιβάλλον (πως θα μπορούσε να είναι αλλιώς άλλωστε;) δεν υπήρχε τρόπος να προστατευθεί η λίμνη Βαϊκάλη από το όραμα του Γ.Γ. να καλλιεργηθεί στην έρημο (και να ποτίζεται από την λίμνη) βαμβάκι. Κανείς δεν βρέθηκε να υπερασπιστεί το περιβάλλον και έτσι κατέληξαν όλα τα φυτοφάρμακα στην λίμνη, της οποίας τα 2/3 έχουν πλέον εξαφανιστεί. Ακόμη χειρότερα όταν εξαφανίστηκε η λίμνη (έχει απομείνει το 1/3) ο αέρας παρέσυρε το χώμα με τα χημικά σκορπίζοντας στην γύρω περιοχή και μέχρι την Κίνα τον καρκίνο. Στην ευρύτερη περιοχή τα παιδιά γεννιούνται με όγκους στον εγκέφαλο και πεθαίνουν σε μικρή ηλικία. Μόνον όταν συγκριθεί αυτή η περίπτωση με την αντίστοιχη της «εκτροπής του Αχελώου» και τους πολύχρονους δικαστικούς αγώνες γίνεται κατανοητή η διαφορά.

Εκτός, όμως, απ’ όσους αγωνίζονται για την ανατροπή του «συστήματος» το διαδίκτυο έχει κάνει ζημιά και στους υποστηρικτές του. Μπορεί να σχολιάζουμε την επικαιρότητα κατά πως μας αρέσει στον «τοίχο μας» στο fb, αλλά αυτό ΔΕΝ σημαίνει ότι το κάνουμε ιδιωτικά. Κάθε άλλο. Από κει και πέρα υπάρχει ένα ζήτημα σχετικά με τους «δημοσιογράφους» πολλοί από τους οποίους αισθάνονται την «υποχρέωση» να δώσουν τον δικό τους αγώνα στο διαδίκτυο. Στον βαθμό που καθένας τους εργάζεται σε ιδιωτικό Μ.Μ.Εξημέρωσης αυτό δεν αποτελεί ιδιαίτερο πρόβλημα. Όταν, όμως, εργάζεται στην Δημόσια Τηλεόραση τότε τα πράγματα αλλάζουν.

Γιατί το επίθετο «Δημόσια» όσον αφορά την Τηλεόραση δεν σημαίνει τίποτα παραπάνω πως αυτή είναι «δημόσιο (κοινό) αγαθό» για τους πολίτες. Όσον αφορά τη λειτουργία της συνεχίζει να είναι άλλη μια εταιρεία (με προφανείς ιδιαιτερότητες). Όταν δε επιχορηγείται από τους πολίτες μέσω της εισφοράς τους, τότε οι μέτοχοι της εταιρείας ΔΕΝ είναι το Υπουργείο Οικονομικών αλλά όλοι οι πολίτες που πληρώνουν το συγκεκριμένο τέλος. Συνεπώς, κάθε δημοσιογράφος της «Δημόσιας Τηλεόρασης» οφείλει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός στο τι λέει και τι γράφει. Γιατί αν μη τι άλλο εκπροσωπεί την εταιρεία που εργάζεται.

Στην περίπτωση του δημοσιογράφου της Ε.Ρ.Τ. που με δύο αναρτήσεις του στο fb πήρε θέση (έστω και κάνοντας πλάκα κατά την κρίση του) υπέρ του διαδηλωτή που κλωτσά στην πλάτη τον άνδρα των Μ.Α.Τ. υπάρχει μια σύγχυση σχετικά με το τι σημαίνει «Δημόσια Τηλεόραση». Με τις δύο αναρτήσεις του εξέθεσε την εταιρεία, η οποία στη συνέχεια τον αποδοκίμασε με ανακοίνωση της (βλέπε εδώ). Στη συνέχεια τα πράγματα έγιναν χειρότερα με την γενικόλογη και «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε» ανακοίνωση της Ε.Σ.Η.Ε.Α. (βλέπε εδώ). Χειρότερη και από την «ήξεις-αφήξεις» ανακοίνωση είναι η ευκολία χρήσης της λέξης «στοχοποίηση». Πως είναι δυνατόν η Ε.Ρ.Τ. μέσω της ανακοίνωσης της να στοχοποιεί τον δημοσιογράφο και να μην στοχοποιείται ο ίδιος από τις αναρτήσεις του, οι οποίες ακριβώς λόγω της επαγγελματικής του σχέσης με την Ε.Ρ.Τ. παίρνουν έκταση. Αν δεν δούλευε στην Ε.Ρ.Τ. ελάχιστοι θ’ ασχολούνταν μαζί του. Άρα, η στοχοποίηση δεν προήλθε από την Ε.Ρ.Τ. Επίσης η Ε.Ρ.Τ. ως εργοδότης έχει κάθε δικαίωμα να τον ανακαλέσει στην τάξη καθώς δεν γίνεται οτιδήποτε λέει κάποιος δημοσιογράφος να καλύπτεται κάτω από την «ελευθερία της έκφρασης», η οποία σαν άλλη «κολυμπήθρα του Σιλωάμ» ξεπλένει τα πάντα (μόνον η «Βουλευτική Ασυλία» συγκρίνεται μαζί της). Τέλος, στις εταιρείες δημόσιες και ιδιωτικές ο μόνος κριτής του εργαζόμενου είναι η Διοίκηση με τα κριτήρια (καλά ή κακά, δίκαια ή άδικα) που αυτή εφαρμόζει. Κανείς άλλος. Έτσι φράσεις του τύπου «κρίνομαι από τον κόσμο» και άλλες τέτοιες είναι για να 'χουμε να λέμε. Καλό θα είναι όλοι να το έχουμε αυτό υπόψη μας.

Δεδομένου, ότι όσα έγραψε στο fb δεν έγιναν στα πλαίσια της άσκησης των καθηκόντων του δεν υπάρχει κάποιο ζήτημα «λογοκρισίας». Κι αν τώρα η Ε.Ρ.Τ.-εταιρεία θελήσει να τον τιμωρήσει πειθαρχικά (με την προϋπόθεση ότι κάτι τέτοιο προβλέπεται) τι θα ‘χουμε να λέμε; Θα ‘χουμε να λέμε ότι πρόκειται περί «εκδίκησης». Ακόμα περισσότερο επειδή αυτός ο δημοσιογράφος αγωνίστηκε για να μην κλείσει -επί Σαμαρά- η Ε.Ρ.Τ. Κάποιος σημείωσε αυτή την αντίφαση: ότι, δηλαδή, στρέφεται με ανακοίνωση εναντίον του η Ε.Ρ.Τ. για την οποία ο ίδιος αγωνίστηκε. Ωστόσο, η «αντίφαση» αυτή είναι μόνον τυπική. Γιατί ουσιαστικά η σημερινή Ε.Ρ.Τ. μετά την νίκη της Ν.Δ. είναι μια βελτιωμένη εκδοχή της Ν.Ε.Ρ.Ι.Τ. του Σαμαρά και όχι της επανασυσταθείσας Ε.Ρ.Τ. του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Άρα…

Τελικά, το όλο ζήτημα καταλήγει στο εξής:

Υπάρχει, όντως, στα πλαίσια της «Αστικής Δημοκρατίας» μια «κανονική» πάλη η οποία αποσκοπεί στην ανατροπή της; Ή μήπως πρόκειται περί ενός «στημένου παιχνιδιού» στο οποίο ο ένας υποκρίνεται ότι θέλει ν’ ανατρέψει το «σύστημα» και ο άλλος ότι τον κυνηγά;

Γιατί μόνο στη δεύτερη περίπτωση μπορούν να έχουν βάση οι κατηγορίες (διάβαζε «παράπονα») περί «ρουφιανιάς». Σ’ αυτή την περίπτωση ο κάθε «Μπογδάνος» είναι «θύμα» και όχι «θύτης» καθώς πήρε στα σοβαρά αυτό το «θέατρο του παραλόγου».

Στην πρώτη, όμως, περίπτωση (δηλαδή, αν υπάρχει όντως μια «κανονική» πάλη που αποσκοπεί στην ανατροπή του «συστήματος») ο κάθε «Μπογδάνος» είναι ένας «νομοταγής πολίτης» που απλά κάνει το «καθήκον» του (όπως απαιτεί απ’ αυτόν η «Αστική Δημοκρατία») και γι’ αυτό στοχοποιείται αδίκως.

Συνεπώς, προτού ρίξουμε το «ανάθεμα» σε μια από τις δύο πλευρές (όποια αγαπά να μισεί καθένας μας) οφείλουμε ν’ απαντήσουμε στα παραπάνω ερωτήματα. Εκτός, αν γνωρίζουμε ήδη την απάντηση και δεν μπαίνουμε καν στον κόπο. Τότε, το μόνο που μας μένει είναι να ξεκατινιαζόμαστε διαδικτυακά.

Απορία: Αν ο διαδηλωτής που κλωτσά στην πλάτη άνδρα των Μ.Α.Τ. κινδυνεύει να βρεθεί κατηγορούμενος, την ίδια τύχη δεν πρέπει να έχει και η Βουλευτής του Κ.Κ.Ε. (και στέλεχος της Δεξιάς στα νιάτα της) Λιάνα Κανέλη για όσα είπε στην τηλεόραση;

11 Οκτώβρη 2019
«πανταχού παρόντες».

Διαβάστηκε 124 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΠΕΡΙ «ΡΟΥΦΙΑΝΙΑΣ», «ΑΣΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ», ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΡΤΗΣΕΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ ΤΗΣ Ε.Ρ.Τ. (ΟΤΑΝ ΞΕΦΕΥΓΕΙ ΤΟ ΞΕΧΑΡΜΑΝΙΑΣΜΑ)