Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

«Μ.Π.Μ.» ΚΑΚΑ & ΝΑΝΙ (ΤΑ «ΑΝΘΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ» ΤΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

«Μ.Π.Μ.» ΚΑΚΑ & ΝΑΝΙ
(ΤΑ «ΑΝΘΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ» ΤΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ)

Με τον Παναγιώτη Αλιατά μπορείς είτε να συμφωνείς είτε να διαφωνείς. Ένα, όμως, είναι σίγουρο: κανένα κείμενο του (όπως και οι συζητήσεις μαζί του) δεν είναι αδιάφορο. Και δεν είναι αδιάφορο γιατί ξεκινώντας από την ιδεολογία του παράγει στιβαρούς και τεκμηριωμένους (με βάση την ιδεολογία του πάντα) συλλογισμούς. Συλλογισμούς με τους οποίους μπορείς ν’ αναμετρηθείς εν αντιθέσει με κείμενα άλλων που δεν έχουν ειρμό και δεν παράγουν κανένα αποτέλεσμα. Ωστόσο, είναι δυνατόν όταν ο αρχικός συλλογισμός δεν είναι τελείως σωστός όλη η υπόλοιπη συλλογιστική από ένα σημείο και μετά να πέφτει σε αντιφάσεις. Ακόμη κι έτσι, όμως, πάντα υπάρχουν χρήσιμα συμπεράσματα που μπορείς ν’ αντλήσεις.

Το κείμενο του Παναγιώτη που θα σχολιάσω σήμερα είναι από τα πλέον σημαντικά (και γι’ αυτό χρήσιμα) που έχουν γραφτεί για ένα θέμα το οποίο αν και φαίνεται να είναι ενδημικό του χώρου του Επαγγελματικού Αθλητισμού, μόνο τέτοιο δεν είναι. Το κείμενο έχει τίτλο «Μονάδες Προστασίας Μεγαλομετόχων». Σ’ αυτό θίγεται το ζήτημα της «αθλητικής βίας»(;) ειδωμένο όμως μέσα από την Μαρξιστική ιδεολογία.

Σύμφωνα με τον Παναγιώτη:

Οι μονάδες προστασίας μεγαλομετόχων αθλητικών ανωνύμων εταιρειών, όπως αυτές έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια, δεν έχουν μακρύ παρελθόν και κατά πάσα πιθανότητα δε θα έχουν και πολύ μέλλον μπροστά τους. Το λέω αυτό εξαιτίας της  φύσης του αντιδραστικού ρόλου ενός τέτοιου μηχανισμού, των σφοδρών εσωτερικών αντιθέσεων στο εσωτερικό κάθε ομάδας με πολύ κόσμο και του συνολικού χαρακτήρα της απεγνωσμένης προσπάθειας του να ορθώσει φράγμα στην οργή που προκαλεί στη μεγάλη πλειοψηφία των οπαδών η επιχειρηματική δράση, αλλά και για το γεγονός ότι η εξουσία του «αθλητισμού» των αφεντικών, έχει ανάγκη αυτούς τους χρήσιμους ηλίθιους όταν βρίσκεται σε κρίση, όταν την ξεπερνάει το πιθανότερο είναι τους πιο αδύναμους κρίκους να τους θυσιάσει σε κάποια καμπάνια καταπολέμησης της βίας και του χουλιγκανισμού.

Ο «αντιδραστικός ρόλος» ενός μηχανισμού δεν είναι από μόνος του αρκετός για να κριθεί η μακροημέρευση του. Εν προκειμένω το κρίσιμο ζήτημα είναι η συγκυρία στην οποία λειτουργεί ένας τέτοιος μηχανισμός και αυτή τη στιγμή η συγκυρία μόνο αρνητική δεν είναι για την δράση του.

Οι σφοδρές εσωτερικές αντιθέσεις στο εσωτερικό κάθε ομάδας με πολύ κόσμο δεν προκύπτουν μέχρι στιγμής. Έτσι αν αυτές υπάρχουν είτε φυτοζωούν γιατί η μια πλευρά είναι πολύ δυνατότερη της άλλης είτε η εντροπία είναι ακόμη χαμηλά. Ακόμη περισσότερο δεν έχει εκδηλωθεί η οργή που προκαλείται στην μεγάλη πλειοψηφία των οπαδών από την επιχειρηματική δράση, φραγμός της οποίας είναι -σύμφωνα με τον Παναγιώτη- οι μονάδες προστασίας μεγαλομετόχων. Στον βαθμό που η «οργή» για τ’ αγωνιστικά χάλια μιας ομάδας (τα οποία προκαλούνται από την επιχειρηματική δράση των ιδιοκτητών στις ομάδες τους) περιορίζεται στην εκτόνωση στο fb και δεν προκύπτει από μετρήσιμες αντιδράσεις (π.χ. αποχή από τους αγώνες) δεν μπορεί να γίνεται λόγος για οργή.

Τέλος η θυσία των «Μ.Π.Μ.» στον βωμό της καταπολέμησης της βίας και του χουλιγκανισμού δεν σημαίνει ότι η λειτουργία που αυτός επιτελεί θα χαθεί. Κάθε άλλο. Όπως γνωρίζουμε και από την δική μας εμπειρία τέτοιοι μηχανισμοί λειτουργούν περισσότερο μέσω του ψυχολογικού εκβιασμού και πολύ λιγότερο μέσω της φυσικής βίας. Για τους περισσότερους αρκεί η επίκληση του τι θα μπορούσε να συμβεί (ή να ξανασυμβεί) στην αγαπημένη ομάδα τους αν αποχωρήσει ο «χαλίφης». Το συγκεκριμένο επιχείρημα είναι για τους περισσότερους ακαταμάχητο αν συνδυαστεί με τα χάλια ενός αντιπάλου του οποίου ο «χαλίφης» δεν είναι τόσο ισχυρός όσο ο δικός του.

Στη συνέχεια ο Παναγιώτης εκφράζει τον φόβο του ότι αν τα «Μ.Π.Μ.» καταφέρουν να πείσουν «την εξουσία του ποδοσφαίρου» για την αναγκαιότητα τους, τότε αυτά θα προσπαθήσουν να δημιουργήσουν όμοιους μ’ αυτά «συνδέσμους οργανωμένων» επηρεάζοντας όσο μπορούν το «αθλητικό» περιβάλλον. Αυτό είναι κάτι που όλοι μας κάνουμε στον βαθμό που μπορούμε, μιας και θεωρούμε ότι η δική μας στάση, γνώμη, το δικό μας γονίδιο αξίζει/πρέπει/είναι σωστό ν’ αναπαραχθεί.

Κατά τη γνώμη μου ο Παναγιώτης κακώς αναρωτιέται για το μέλλον των «Μ.Π.Μ.». Ένα μέλλον που από χρονική διάρκεια δεν θα είναι καθόλου σύντομο. Άλλωστε, λίγο παραπάνω έχει δώσει ο ίδιος την απάντηση που φαίνεται αμέσως μετά ν’ αγνοεί. Αν υπάρχει ένας παρατεταμένος ταξικός πόλεμος στο αθλητικό υποσύνολο της κοινωνίας τότε οι ιδιοκτήτες των ομάδων χρειάζονται τα «Μ.Π.Μ.». Και τα χρειάζονται τόσο περισσότερο όσο κάνουν ότι δεν έχουν καμία σχέση μαζί τους. Άλλωστε, ακόμα και στις ταινίες αυτοί που κάνουν τις «βρώμικες δουλειές» μπαινοβγαίνουν στα μέγαρα από τις «εισόδους υπηρεσίας».

Από κει και πέρα ακριβώς εξ’ αιτίας της σημασίας που αποδίδουν οι Μαρξιστές (λανθασμένα κατά την γνώμη μου) στην «διαλεκτική» που σύμφωνα με τον Παναγιώτη ρέπει προς την διάλυση και τον επαναστατικό ξεσηκωμό του συνόλου της κοινωνίας ο Παναγιώτης δεν μπορεί να δει ότι η «ενότητα» των οπαδών με τους εκμεταλλευτές του έχει ήδη επιτευχθεί. Και μάλιστα έχει επιτευχθεί από χρόνια. Εκτός ίσως από τον Π.Α.Ο. (στον οποίο μόνο επί Βγενόπουλου μπορούμε να πούμε ότι υπήρξε τέτοια «ενότητα»), στον «Γαύρο του Βορρά» δεν γίνεται κάτι αν δεν το εγκρίνει ο Ιβάν. Για να μην αναφερθώ στην «ομάδα του Λιμανιού». Τέλος στην Α.Ε.Κ. ελάχιστοι αντιδράσαμε σε κάθε ανήθικη και παράνομη μεθόδευση της τελευταίας 6ετίας. Η πολύ μεγάλη πλειοψηφία των οπαδών ανεξαρτήτως φανατισμού έχει «ομογενοποιηθεί» με την ιδιοκτησία από την οποία προσδοκά το νέο γήπεδο (το οποίο και φαντασιώνεται ως «απόρθητο» από τους αντιπάλους).

Συμφωνώ απόλυτα στο ότι η «αθλητική βία» δεν αντιμετωπίζεται με νομοσχέδια. Γιατί πολύ απλά ΔΕΝ υπάρχει «αθλητική βία». Υπάρχει απλά κοινωνική βία. Απλά εκδηλώνεται ευκολότερα στα γήπεδα γιατί παιχνίδια γίνονται κάθε βδομάδα (συχνότερα από απεργίες και συλλαλητήρια) και μέσα στην «ανωνυμία της εξέδρας» είναι ευκολότερη η εκτόνωση. Αν υποθέσουμε ότι ο ταξικός πόλεμος βαίνει εντεινόμενος, τότε τα «Μ.Π.Μ.» ήρθαν για να μείνουν. Γιατί, όση περισσότερη η αντίδραση από τους καταπιεζόμενους, τόσο μεγαλύτερη η ανάγκη για «Μ.Π.Μ.» από τους ιδιοκτήτες (και το ανάποδο).

Τελικά, το αποτέλεσμα κάθε αγώνα κρίνεται όχι στο επίπεδο της πίστης σε μια αυτόματη εξελικτική διαδικασία που θα οδηγήσει οπωσδήποτε κάπου (δεν υπάρχει καμία τέτοια) όσο στο ξεπέρασμα του ψυχολογικού εκβιασμού που σκοτώνει την λογική έτσι ώστε όχι μόνο να μην αντιδρούμε σ’ ότι παράλογο βλέπουμε αλλά και να το επικροτούμε (καθένας με τον τρόπο του). Δεδομένου, ότι αυτός ο ψυχολογικός εκβιασμός γίνεται απ’ όλες ανεξαιρέτως τις πλευρές καθεμιά είναι πεπεισμένη ότι αυτή και όχι οι άλλες λειτουργεί «ορθολογικά» (όπως πρέπει) και «επιστημονικά» (ότι η επιστήμη επιβεβαιώνει τις απόψεις της). Σ’ έναν κόσμο ανορθολογικότητας όπου όλοι είναι πεπεισμένοι για το δίκιο τους η νίκη θα στεφανώνει πάντα τα όπλα αυτού που έχει χρήματα και δεν λυπάται να τα χρησιμοποιεί.            

12 Νοέμβρη 2019
«πανταχού παρών 1».

Διαβάστηκε 152 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου «Μ.Π.Μ.» ΚΑΚΑ & ΝΑΝΙ (ΤΑ «ΑΝΘΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ» ΤΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ)