Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΜΠΟΡΕΙ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΝΑ «ΠΙΑΣΕΙ ΠΑΤΟ» ΣΕ ΜΙΑ ΣΕΖΟΝ; (Π.Α.Ε. Α.Ε.Κ.: ΟΤΑΝ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΧΑΝΟΥΝ ΤΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥΣ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΜΠΟΡΕΙ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΝΑ «ΠΙΑΣΕΙ ΠΑΤΟ» ΣΕ ΜΙΑ ΣΕΖΟΝ;
(Π.Α.Ε. Α.Ε.Κ.: ΟΤΑΝ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΧΑΝΟΥΝ ΤΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥΣ)

Υπάρχουν μια σειρά φράσεις οι οποίες παρ’ ότι βαρύγδουπες χρησιμοποιούνται, ωστόσο, πολύ συχνά. Τόσο συχνά ώστε να χάνουν τη σημασία τους. Μια τέτοια είναι και η «Έπιασε πάτο». Προφανώς, η σκόπιμη συχνή χρήση τους έχει να κάνει με το επιδιωκόμενο από τον χρήστη αποτέλεσμα μέσω του οποίου επιδιώκεται να ταυτιστεί με το συναίσθημα του αναγνώστη/ακροατή του. Ο χρήστης προεξοφλεί ότι ο δέκτης μηνύματος είναι ήδη εκνευρισμένος με την κατάσταση για την οποία επιλέχτηκε η συγκεκριμένη φράση. Το προεξοφλεί και θέλει, μάλιστα, να τον εξελίξει αυτό τον εκνευρισμό καθοδηγώντας τον εκεί που αυτός θέλει. Δυστυχώς, όμως, η χρήση της συγκεκριμένης φράσης περικλείει τον κίνδυνο της υπερβολής μιας και η πραγματικότητα συχνά «σε πάει καροτσάκι». Γιατί, προφανώς ένα βαρέλι (ακόμα και φανταστικό) δεν γίνεται να έχει παραπάνω από έναν πάτο.

Συνεπώς, η συγκεκριμένη φράση δεν πρέπει να χρησιμοποιείται συχνά. Έλα, όμως, που κάποιες φορές δεν γίνεται αλλιώς. Το ενδιαφέρον σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι τόσο η χρήση της φράσης όσο η αναζήτηση των αιτίων που κάποιος «έπιασε πάτο». Συνήθως, η αναζήτηση των αιτίων σταματά εκεί που επιθυμεί ο κάθε αρθρογράφος. Ακόμη, όμως, και να προσδιοριστούν μ’ ακρίβεια τα αίτια αυτό δεν σημαίνει ότι θα φτιάξει και η κατάσταση.

Τόσο για την περσυνή όσο και για την φετινή Α.Ε.Κ. ότι και να γραφτεί αποδεικνύεται λίγο. Με βάση τις επιλογές της «αφανούς ιδιοκτησίας» η φράση «έπιασε πάτο» αποδεικνύεται πολύ λίγη. Ίσως, γιατί αυτοί που τη χρησιμοποιούν το κάνουν πολύ εύκολα. Το μόνο σίγουρο είναι πως αν δεν διορθωθούν τα μεγάλα και βασικά λάθη στη στελέχωση του ποδοσφαιρικού τμήματος δεν πρόκειται ν’ αλλάξει η κατάσταση.

Μια βδομάδα πριν σχολιάζαμε την κίνηση των οπαδών να διαμαρτύρονται σ’ όλους πλην του ιδιοκτήτη. Ακόμα χειρότερα όταν η διαμαρτυρία περιορίζεται στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και δεν γίνεται δια ζώσης. Έτσι, σήμερα, δεν υπάρχει τίποτα που να πρέπει και να μπορεί να ειπωθεί και να γραφτεί. Τίποτα, εκτός από την διεισδυτική ματιά του Ζωίδη, σκίτσο του οποίου διαλέξαμε για το σημερινό μας κείμενο.

Δεν υπάρχει καλύτερη περιγραφή αυτού που συμβαίνει την τελευταία 6ετία στην ποδοσφαιρική Α.Ε.Κ. Οι αντιστοιχίες είναι και φανερές, αλλά και «υπόγειες»:

  • Ο Μελισσανίδης στον «κύριο Καβούρη».
  • Ο Κωστένογλου στον «Μπόμπ Σφουγγαράκη».
  • Το γήπεδο στον «Τραγανό Κάβουρα».
  • Η εργασιακή σχέση Μελισσανίδη-Κωστένογλου είναι αν όχι απολύτως ίδια τουλάχιστον παρόμοια μ’ αυτή μεταξύ του «κ. Καβούρη» και του «Μπόμπ Σφουγγαράκη».
  • Ο αγωνιστικός «πάτος» στον οποίο έχει φτάσει η Α.Ε.Κ. στον βυθό του Μπικίνι όπου κατοικοεδρεύουν οι πρωταγωνιστές μας. Σημειώνω ότι ο βυθός του Μπικίνι είναι το μέρος της πρώτης υποθαλάσσιας πυρηνικής δοκιμής των Η.Π.Α. Μόλις πριν από λίγα χρόνια παρατηρήθηκε μετά την πυρηνική δοκιμή ζωή ξανά στον βυθό του Μπικίνι.  

Το ηθικό δίδαγμα απ’ αυτό το απίστευτα πετυχημένο σκίτσο είναι πως αν ο «αφανής ιδιοκτήτης» και «Διοικητικός Ηγέτης» δεν αλλάξει επειγόντως μυαλά, η Α.Ε.Κ. θα δίνει για πολύ ακόμα καιρό «πρώτη ύλη» στους σκιτσογράφους και τους οπαδούς των αντίπαλων ομάδων. Ελπίζουμε, τούτη τη φορά οι μέχρι τώρα ανευθυνο-υπεύθυνοι να έχουν πάρει -επιτέλους- το μήνυμα.

27 Νοέμβρη 2019
«πανταχού παρόντες».

Διαβάστηκε 83 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΜΠΟΡΕΙ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΝΑ «ΠΙΑΣΕΙ ΠΑΤΟ» ΣΕ ΜΙΑ ΣΕΖΟΝ; (Π.Α.Ε. Α.Ε.Κ.: ΟΤΑΝ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΧΑΝΟΥΝ ΤΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥΣ)