Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ: ΟΤΑΝ Ο ΚΑΥΓΑΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ.

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ: ΟΤΑΝ Ο ΚΑΥΓΑΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ.

Το διαδίκτυο είναι ένα εργαλείο διασύνδεσης και επικοινωνίας. Το ίδιο και τα «κοινωνικά δίκτυα». Και τα δύο είναι σχετικά πρόσφατα επιτεύγματα τα οποία έχουν τροποποιήσει τη σχέση μας με την γραφή και τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τον κόσμο γύρω μας. Από τη μια θεωρούμε πως οτιδήποτε αξίζει να υπάρχει είναι ήδη στο διαδίκτυο. Από την άλλη σπανίως ψάχνουμε κάτι πέρα από το πρώτο επίπεδο (αυτό της πληροφόρησης). Έτσι, αφήνουμε ένα πολύ μεγάλο περιθώριο για τους επαγγελματίες της προπαγάνδας να μας καθοδηγούν. Γιατί στο τέλος καθένας μας πιστεύει αυτό που είναι πιο δεκτικός από την αρχή να πιστέψει, ακόμη και όταν τα στοιχεία υποδεικνύουν το αντίθετο. Όπως εύστοχα έγραφε ο Αριστοτέλης σημασία δεν έχει τι λέγεται, αλλά από ποιόν λέγεται.

Εκεί που χάνεται οποιαδήποτε αίσθηση μέτρου και λογικής είναι όταν εμπλέκεται άτομο με φιλοδοξίες που για να τις ικανοποιήσει αλλάζει συχνά στρατόπεδο. Είναι σε τέτοιες περιπτώσεις που η αντικειμενικότητα είναι ακόμη πιο σημαντική. Προ ημερών σε τηλεοπτική του συνέντευξη ο Υπουργός Ανάπτυξης (πρώην Υπουργός Εμπορίου) Άδωνις Γεωργιάδης ρωτήθηκε για το ύψος του Κοινωνικού Εισοδήματος Αλληλεγγύης, το οποίο ξεκινά από τα 200 Ευρώ για μια «μονογονεϊκή οικογένεια». Ανεξάρτητα από το αν είπε όντως αυτό που του προσάπτεται (για περισσότερα βλέπε εδώ όλο το απόσπασμα) υπάρχει ένα ζήτημα ουσίας με το οποίο οφείλουμε ν’ ασχοληθούμε.

Το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης είναι ένας διεθνής θεσμός μέσω του οποίου το Κράτος προσπαθεί να αμβλύνει τις επιπτώσεις της φτώχειας στον πληθυσμό. Σχετικά με την προϊστορία του τόσο διεθνώς όσο και στην Ελλάδα σας παραπέμπουμε σ’ αυτή την εξόχως ενδιαφέρουσα εργασία. Από άποψη κριτηρίων για την ένταξη στο πρόγραμμα αλλά και για τα ωφελήματα του πατήστε εδώ.

Στην Ελληνική του έκδοση το Κ.Ε.Α. εφαρμόστηκε σε δύο μορφές. Η πρώτη ήταν η πιλοτική του εφαρμογή σε 13 δήμους (που επιλέχτηκαν με ασαφή και σχετικά αδιαφανή κριτήρια) επί της Κυβέρνησης συνασπισμού Σαμαρά-Βενιζέλου. Τότε ονομαζόταν «Εγγυημένο Κοινωνικό Εισόδημα». Μετά την ανάρρηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στην εξουσία έλαβε το σημερινό του όνομα και μορφή. Συνεπώς, τα 200 Ευρώ που δίνονται στην «μονογονεϊκή οικογένεια» θεωρούνταν και από την προηγούμενη Κυβέρνηση ως επαρκή για την επιβίωση της. Άρα, οποιαδήποτε κριτική από στελέχη της απερχόμενης Κυβέρνησης είναι στα όρια της σχιζοφρένειας, μιας και το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης όπως υφίσταται σήμερα είναι «δικό τους παιδί».   

Ακόμα κι έτσι τα παραπάνω αφορούν το «πολιτικό σκέλος» της υπόθεσης. Γιατί, η σύγχρονη διακυβέρνηση θέλει κάθε απόφαση-μέτρο της Κυβέρνησης να είναι επαρκώς τεκμηριωμένη. Στη συγκεκριμένη περίπτωση την τεκμηρίωση των 200 Ευρώ προσέφερε η ΕΛ.ΣΤΑΤ.

Όπως προκύπτει από την 13η σελίδα του pdf της εργασίας στην οποία παραπέμψαμε παραπάνω στην Ελληνική έκδοση του Κ.Ε.Α. για τους υπολογισμούς της η ΕΛ.ΣΤΑΤ. χρησιμοποίησε τα δηλωθέντα στις φορολογικές δηλώσεις εισοδήματα. Για την ακρίβεια χρησιμοποιήθηκε το «διάμεσο εισόδημα» (που δεν έχει καμία σχέση με τον μέσο όρο εισοδήματος όπως π.χ. το Α.Ε.Π., αλλά είναι το εισόδημα που βρίσκεται στην μέση της κατάταξης των δηλωθέντων εισοδημάτων). Βλέπουμε, δηλαδή, πως το τελικό συμπέρασμα επηρεάζεται τόσο από την χρονιά που επιλέγεται (μέσα στην Ύφεση) όσο και από τα σκοπίμως από πολλούς μειωμένα δηλωθέντα εισοδήματα προκειμένου να βρίσκονται μέσα στις επιλεγόμενες κατηγορίες για την παροχή επιδομάτων.

Επιπλέον, στην Ελληνική του εκδοχή το Κ.Ε.Α. ακολουθεί την λογική του «Αρνητικού Φόρου Εισοδήματος» με βάση την οποία κατέθεσε ο τότε «Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου» το 2005 την δική του αντίστοιχη πρόταση. Αυτό σημαίνει ότι το τελικό ποσό της ενίσχυσης είναι η διαφορά που προκύπτει από το εξαπλάσιο του εγγυημένου ποσού με το εξαμηνιαίο δηλωθέν εισόδημα του εντασσόμενου νοικοκυριού. Η Ελληνική προσέγγιση διαφέρει απ’ αυτή άλλων χωρών και σε κάθε περίπτωση διακρίνουμε έστω και αμυδρά την επίδραση του «ηθικού κινδύνου».

Η λογική της παροχής επιδομάτων από το Κράτος είναι να παρέχουν ένα ελάχιστο διαβίωσης (επιβίωσης) χωρίς την ίδια ώρα να δημιουργούν τον κίνδυνο ο δικαιούχος τους να μείνει μόνιμα αγκιστρωμένος σ’ αυτά (ορισμός του «ηθικού κινδύνου»). Το συνολικό ύψος των επιδομάτων πρέπει απ’ αυτή τη σκοπιά να είναι τέτοιο που να οδηγεί τον δικαιούχο να ψάχνει εργασία (ή μια καλύτερα αμειβόμενη). Γι’ αυτό και εκτός από την εισοδηματική ενίσχυση το Κ.Ε.Α. συνδέεται και με άλλες δράσεις όπως η ένταξη στην αγορά εργασίας. Ωστόσο, δεν θα παραβιάζαμε ανοιχτές θύρες αν θεωρούσαμε ότι η μεγάλη πλειοψηφία των δικαιούχων δεν ενδιαφέρεται και τόσο για το μη εισοδηματικό μέρος του Κ.Ε.Α. έχοντας βρει κάποιες «άκρες» για την επιβίωση της (π.χ. «μαύρη εργασία»). Αυτό, όμως, είναι ένα γενικότερο πρόβλημα ψυχολογίας και προσανατολισμού που δεν εξαντλείται στο ζήτημα του Κ.Ε.Α.

Αν το Κ.Ε.Α. δεν λειτουργεί ικανοποιητικά ή στη σωστή βάση αυτό είναι θέμα της πολιτικής τόσο της Κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου που το πρωτοξεκίνησε όσο και των Κυβερνήσεων Τσίπρα που του έδωσαν τη σημερινή του μορφή. Γιατί, είναι θέμα πολιτικής στόχευσης και τελικά επιλογής αν θα χρησιμοποιούμε εισοδηματικά κριτήρια ή τον βασικό μισθό (όπως στο εξωτερικό) ή οποιονδήποτε άλλο τρόπο για τον προσδιορισμό του. Όπως πολιτικό ζήτημα ήταν η επιλογή των Κυβερνήσεων ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να μην εφαρμόσουν την απόφαση του 2015 του ΣτΕ που δικαίωνε τους συνταξιούχους και ν’ αφήσουν την υπόθεση των αναδρομικών τους να χρονίζει μέχρι σήμερα (χθες Παρασκευή γινόταν η «πιλοτική δίκη» στο ΣτΕ για να λυθεί οριστικά το θέμα).

Αυτό, όμως, που δεν είναι θέμα πολιτικής επιλογής αλλά θέμα ευπρέπειας έναντι του συνόλου των πολιτών της Χώρας (ψηφοφόρων τους και μη) είναι να μην χαλκεύουν για την δημιουργία πρόσκαιρων εντυπώσεων και να μη «βγάζουν την ουρά τους απ' έξω» αμέσως μόλις βρεθούν στην Αντιπολίτευση. Γιατί αν δεν το έκαναν θα είχαμε γλυτώσει από κείμενα όπως αυτό.

Υ.Γ. Όσο «Δεξιές» και «Αριστερές» Κυβερνήσεις αποδέχονται τον «διακοσμητικό» τους ρόλο και δεν κάνουν τίποτα επί της ουσίας για να ελέγξουν το επίπεδο, αλλά κυρίως τον μηχανισμό διαμόρφωσης των τιμών (που προσδιορίζει και το «επίπεδο αξιοπρεπούς διαβίωσης» και αφήνουν την «αγορά» μέσω «συμφωνιών κυρίων» να επιλύσει το ζήτημα▪ τόσο «δεν δικαιούνται δια να ομιλούν» όταν βρεθούν στην Αντιπολίτευση. Το «αστείο» είναι πως την «αγορά» και τους «επιχειρηματίες» ΔΕΝ τους εμπιστεύονταν ο καθηγητής Ηθικής Άνταμ Σμιθ. Αλλά για να το μάθει κανείς αυτό έπρεπε είτε να διαβάσει το πρωτότυπο είτε τις μεταφράσεις του εκτός από αυτές στα Γερμανικά (όπου εκεί αποδίδεται το αντίθετο νόημα).

Αλλά ποιος μπορεί να ξεχωρίσει ποιο είναι το πρωτότυπο όταν το σιγονταρισμένο από Δεξιούς και Αριστερούς (για τους δικούς του λόγους καθένας) έχει από καιρό επικρατήσει;

 

11 Γενάρη 2020
«πανταχού παρών 1».

Διαβάστηκε 491 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ: ΟΤΑΝ Ο ΚΑΥΓΑΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ.