Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΜΟΝΟΜΑΧΙΕΣ ΣΕ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΙ ΜΑΥΡΟ ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ («Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ) ΣΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ»)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΜΟΝΟΜΑΧΙΕΣ ΣΕ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΙ ΜΑΥΡΟ ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ
(«Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ) ΣΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ»)

Εδώ και μιά δεκαετία τουλάχιστον έχει μεταφερθεί το κέντρο βάρους της ενημέρωσης από τα παραδοσιακά μέσα (εφημερίδα, ραδιόφωνο, τηλεόραση) στο ίντερνετ. Η εξέλιξη αυτή είναι πλέον μη αντιστρέψιμη και κρύβει μιά βαθιά ειρωνεία. Η ειρωνεία έγκειται στο γεγονός ότι παρότι τόσο το ραδιόφωνο όσο και η τηλεόραση είναι πιό ευέλικτα μέσα (καθότι ηλεκτρονικά) σε σχέση με την εφημερίδα, μοιράζονται ωστόσο την ίδια τύχη αφού έχουν χάσει τη μάχη από το ίντερνετ.

Η κατάσταση όμως εντός του ίδιου του ίντερνετ είναι χαοτική. Καθένας μας είναι υπεύθυνος για τον βαθμό στον οποίο έχει ενδώσει στα αποκαλούμενα «μέσα κοινωνικής δικτύωσης», η χρήση των οποίων σε κάποιους έχει δημιουργήσει εθισμό και εξελίσσεται σε σύγχρονη μάστιγα.

Μέσα από τα «μέσα κοινωνικής δικτύωσης» συντελείται καθημερινά η νέου τύπου προπαγάνδα είτε μέσω αναρτήσεων σε αυτά, είτε μέσω αντιπαράθεσης πάνω σε υπάρχουσες αναρτήσεις. Την προκηρύξη, το φυλλάδιο και το τρικάκι τα έχει αντικαταστήσει το «χρονολόγιο» του facebook. Μόνο που με την προλήρυξη, το φυλλάδιο και το τρικάκι μπορούσες να κρατήσεις αρχείο για να το επικαλεστείς κάποτε, ενώ με το «χρονολόγιο» μπορείς να διαγράψεις την ανάρτηση (αν το επιθυμείς). Τουλάχιστον με τα ηλεκτρονικά «μέσα κοινωνικής δικτύωσης» γλυτώνεις το χαρτί και το μελάνι. Κάτι είναι κι’ αυτό...

Δεδομένου ότι πλέον το «σκέφτομαι άρα υπάρχω» αντικαθίσταται από την ύπαρξη τουλάχιστον ενός λογαριασμού στο facebook, οι συνεχείς αναρτήσεις σ’ αυτό δίνουν νόημα και προοπτική στη ζωή κάποιων. Χωρίς να χρειαστεί να μετακινηθεί, ο χρήστης μπορεί να εξαπολύσει μύδρους εναντίον ατόμων τα οποία είτε είναι μακρυά του, είτε ακόμα δεν τα γνωρίζει προσωπικά και πάντως σε κάθε περίπτωση χωρίς να χρειάζεται να υποστεί το βάσανο της κατά πρόσωπο αντιπαράθεσης. Είναι σαν το πυροβολικό που μπορεί να βάλλει από χιλιόμετρα μακρυά και που τις περισσότερες φορές δεν βλέπει τ’ αποτελέσματα του βομβαρδισμού του, άσε που σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να μην έχουν καν επαφή με τον εχθρό!

Έτσι λοιπόν μέσω των «μέσων κοινωνικής δικτύωσης» ξεκινούν επιθέσεις, δίνονται απαντήσεις δημοσιεύονται προκλήσεις σε μιά απομίμηση του γνωστού μας αντάρτικου. Βέβαια ακόμη και σ’ αυτή του τη μορφή το «παιχνίδι» δεν είναι ακίνδυνο γι’ αυτό και είναι ευρέως διαδεδομένη η τακτική να περιγράφεις (φωτογραφίζεις) κάποιον αντί να τον κατονομάσεις για να γλυτώσεις την μήνυση. Εκεί όμως που τα πράγματα ξεφεύγουν είναι όταν κάποιος (από την καλή του την καρδιά) υπερασπίζεται τα δίκαια κάποιου ο οποίος είτε δεν έχει χρόνο είτε δεν μπορεί να το κάνει ο ίδιος.

Στην περίπτωση της Α.Ε.Κ. ειδικά το τελευταίο διάστημα δημοσιογράφοι με και χωρίς εισαγωγικά έχουν αναδειχθεί σ’ έναν αγώνα εκφοβισμού οποιουδήποτε γράφει κάτι που θεωρούν ότι ενδέχεται να μην αρέσει στον Δ. Μελισσανίδη, ακόμα και αν τα γραφόμενα είναι τεκμηριομένα. Με τον τρόπο αυτό η Α.Ε.Κ. η οποία όπως δηλώνει ο Μελισσανίδης δεν ανήκει σε κανέναν (άρα ανήκει σε όλους μας) γίνεται προσπάθεια στην ουσία να μετατραπεί σε «τσιφλίκι» στο οποίο μόνο ο «τσιφλικάς» θα κάνει κουμάντο του στύλ «Έτσι είναι και οποιανού του αρέσει». Όμως κάθε άλλο παρά αυτή είναι η επιδίωξη του Μελισσανίδη ή μήπως λαθεύουμε; Συνεπώς αν αυτά έχουν όντως έτσι, βλέπουμε ότι υπάρχει μια ομάδα ατόμων οι οποίοι αναλαμβάνουν την κατάπνιξη κάθε διαφορετικής φωνής, μη τυχόν και τσαντιστεί ο «Τίγρης» τα μαζέψει και φύγει.

Στην προσπάθεια τους όμως να μας κάνουν να σωπάσουμε (όσοι έχουμε διαφορετική άποψη από τη «δική» τους) πέφτουν σε σοβαρά λάθη τα οποία όμως είναι αδύνατο να διορθώσουν, γιατί αν το κάνουν καταρρέει η συλλογιστική τους. Το βασικότερο όλων είναι όταν αντιδρούν (κοινώς τα χώνουν) σε όποιον γράφει για παράδειγμα για τους απλήρωτους υπαλλήλους, είτε γράφοντας για ρυθμούς κανονοκότητας, είτε εκτοξεύοντας κακεντρεχή σχόλια. Δεν μπορούν να καταλάβουν ότι όταν γράφουν κάτι από τα παραπάνω στην ουσία αποδεικνύουν ότι σκόπιμα η διοίκηση αφήνει επιλεκτικά κάποια τμήματα και κάποιες λειτουργίες της να φυτοζωούν είτε γιατί έχει προσωπικά με τούς εφόρους, είτε γιατί θέλει να αλλάξει το προσωπικό; Τι στην ευχή υπερασπίζονται και ποιά υποτιθέμενα ιδανικά (που υποτίθεται ότι πρεσβεύει η Α.Ε.Κ.) διαφυλάσσουν;

Δεν είναι μυστικό ότι η Ερασιτεχνική λειτουργεί εδώ και καιρό (όπως λειτουργεί) χωρίς λεφτά. Δεν είναι μυστικό ότι σιγά-σιγά τα τμήματα (όσα έχουν σκοπίμως μείνει ξεκρέμαστα από τη διοίκηση) αυτονομούνται και αυτο-οργανώνονται όπως μπορεί το καθένα. Ούτε είναι μυστικό ότι οι υπάλληλοι της Ερασιτεχνικής είναι απλήρωτοι εδώ και καιρό. Βέβαια προτάσσεται η δικαιολογία της αθέτησης των υποσχέσεων από κάποιους που είχαν αναλάβει συγκεκριμένες δεσμεύσεις. Αυτό όμως συνέβαινε παντού και πάντα και σε κάθε περίπτωση την υποχρέωση την έχει κάθε φορά η διοίκηση του Σωματείου, η οποία διοίκηση την ανέλαβε (την ευθύνη) οικειοθελώς όταν παρέλαβε (μετά από εκλογές) στη θέση της προηγούμενης παίρνοντας μέρος σε αυτή την ιδιάζουσα σκυταλοδρομία όπου ο ένας περνά την σκυτάλη στον επόμενο. Όμως η παρούσα διοίκηση φάνηκε κατώτερη των περιστάσεων και είναι η πρώτη που (από λάθος ή σκόπιμα;) της έπεσε η σκυτάλη με αποτέλεσμα την ακύρωση της. Γιατί δεν είναι τίποτα άλλο από «ακύρωση» της παρούσας διοίκησης όταν το σκάκι κατεβαίνει στο Πρωτάθλημα πληρώνοντας το παράβολο συμμετοχής με έρανο ή όταν το χάντμπολ χρηματοδοτείται από τον κόσμο της ομάδας (κυρίως την ORIGINAL). Αυτή τη στιγμή ουσιαστικά δεν υφίσταται διοίκηση στην Ερασιτεχνική, η οποία (Ερασιτεχνική) κατήντησε πλέον να είναι μιά σφραγίδα. Μια σφραγίδα την οποία όμως χρειάζεται να κατέχουν για να επικυρώνουν (όταν τολμούν) τις αποφάσεις που εξυπηρετούν τον σχεδιασμό τους.

Δεν έχουμε τίποτα εναντίον του γηπέδου, αλλά αρνούμαστε να καταλάβουμε γιατί σε επίπεδο Ερασιτεχνικής-«Δικέφαλος 1924 Α.Ε.» πρέπει να υπάρχει τέτοια «συνομωτική μυστικότητα» που δεν χαρακτήριζε ακόμη και το Κ.Κ.Ε. στα χρόνια της παρανομίας του. Προσπαθούμε να καταλάβουμε πότε θα γίνει εκείνη η πανηγυρική Γ.Σ. της Ερασιτεχνικής η οποία θ’ αποφάσιζε την έγκριση της σύμβασης εκχώρησης του οικοπέδου στην «Δικέφαλος 1924 Α.Ε.». Απαιτούμε να μας ενημερώσουν αν τελικά θα γίνει αυτή η Γ.Σ. και αν δεν γίνει να μας εξηγήσουν το «γιατί».

Όποιος όμως μιλάει ή/και γράφει για τα παραπάνω πρέπει να στιγματιστεί από κάποιους (οι οποίοι τις περισσότερες φορές αντλούν την αξιοπιστία τους μόνο από το πόσο καλοί γλύφτες είναι) που η σχέση τους με τα νέα ελληνικά είναι τουλάχιστον προβληματική. Έτσι ακόμη και όταν αυτός που μικλάει ή/και γράφει σχετικά με τις ανοιχτές πληγές του Σωματείου βασίζεται σε στοιχεία, μόνο και μόνο αν βρίσκεται τ’ όνομα του στη «μαύρη λίστα» μπαίνε στο στόχαστρο τους.

Αυτή την περίοδο οι επιθέσεις μέσω των «μέσων κοινωνικής δικτύωσης» (άμεσες ή έμμεσες) που δεχόμαστε όσοι δεν πιπιλίζουμε την ίδια καραμέλα με τους άλλους αποδεικνύουν ότι η ευαισθησία, η κοινή λογική και εν τέλει η ανθρωπιά (απλήρωτοι υπάλληλοι και αθλητές) έχουν «πάει περίπατο» και έχουν αντικατασταθεί από την αναισχυντία και την αδιαντροπιά (ελπίζουμε να μη χρειάζεται λεξικό για να καταλάβουν κάποιοι τι εννοούμε). Μαζί με τα παραπάνω πήγε και «Η Δημοκρατία στο απόσπασμα» όπως έγραφε και ο Α. Παπανδρέου κάποτε. Γιατί με κάθε τους επίθεση εναντίον μας αποδεικνύουν δύο πράγματα:

α) Πώς έχουν χάσει την ψυχραιμία τους και ενδεχομένως φοβούνται ότι ίσως χάσουν και την νομιμοποίηση τους να κάνουν ότι κάνουν όσο κάποιοι συνεχίζουν ν’ αντιδρούν και

β) Αποδεικνύουν και στον πλέον ρομαντικό ότι η «Δημοκρατία» (όπως την βιώνουμε σήμερα) είναι για τους ισχυρούς και τους υπηρέτες τους ͘ οι οποίοι μπορούν να χρησιμοποιούν ακόμη και καταχρηστικά τις δυνατότητες που τούς δίνει, την ίδια στιγμή που αρνούνται τα ίδια δικαιώματα στους άλλους.

Το κόκκινο χρώμα από την αρχαιότητα έχει χρησιμοποιηθεί για να χρωματίσει τα έντονα αισθήματα και για να εξάπτει την προσοχή του θεατή. Η οργή, ο έρωτας, ο πόθος και η ελπίδα έχουν βαφτεί με κόκκινο χρώμα. Από το φόντο που περιβάλλει το κίτρινο σφυροδρέπανο των κομμουνιστών ως το φόντο στο οποίο είναι τοποθετημένη η κατάμαυρη σβάστιγκα του Αδόλφου. Κάποιοι (αναρχικοί, αντιεξουσιαστές) το χρησιμοποιούν σε σύνθεση με το μαύρο χρώμα δημιουργώντας τουλάχιστον οπτικά έναν δυνατό συνδυασμό. Υπάρχουν λοιπόν περιπτώσεις όπως αυτή με αφορμή την οποία γράφτηκε το κείμενο αυτό, που στους «κακούς κόκκινους» απαντάνε είτε άχρωμοι και άγευστοι δημοσιογράφοι είτε κάποιοι από αυτούς που χρησιμοποιούν το κόκκινο για φόντο των μαύρων συμβόλων τους. Σε κάθε περίπτωση όμως και οι μεν (άχρωμοι και άγευστοι σαν τη σόγια δημοσιογράφοι) και οι δε (αυτοί που χρησιμοποιούν το κόκκινο ως φόντο για τα μαύρα σύμβολα τους) έχουν μαύρη ψυχή και αυτό δεν αλλάζει με τίποτα. Δεν φεύγει αυτή η μαυρίλα.         

Υ.Γ.1. Όλη αυτή η κατάσταση μας θυμίζει τον πλέον κατάλληλο για να χαρακτηρίσει όλα τα παραπάνω τον τίτλο μιάς παληάς κρατικής τηλεοπτικής σειράς της δεκαετίας του ’80, ο οποίος με μιά μικρή παράφραση είναι ότι πρέπει για την περίσταση. Η σειρά είχε τίτλο: «Σιγά... η πατρίδα κοιμάται».

Υ.Γ.2. Σε όλους μας αρέσει ένα καλοψημένο μπιφτέκι. Μόνο που μερικοί από εμάς ενδιαφερόμαστε και για την προέλευση της πρώτης ύλης που μέσω της κρεατομηχανής γίνεται κιμάς. Για τον λόγο αυτό ενδιαφερόμαστε και για την τύχη των απλήρωτων εργαζομένων της Ερασιτεχνικής (όπως θα ενδιαφερθούμε και για σας αν προκύψει ανάγκη), οι οποίοι προορίζονται να ριχτούν στην κρεατομηχανή του οικονομικού συστήματος σήμερα για ν’ αποτελέσουν το υλικό (κιμά για τα μπιφτέκια) της «οικονομικής ανάκαμψης» του αύριο (ανεξάρτητα αν στην περίπτωση αυτή μιλάμε για την ανάκαμψη του Σωματείου μας). Εμείς δεν είμαστε ανθρωποφάγοι. Δεν ξέρουμε αν εσείς που αντιδράτε μ’ αυτόν τον τρόπο είστε ή αν απλά κάνετε τη δουλειά σας... Το μεγαλείο (Κράτους, Έθνους, Αυτοκρατορίας) κατορθώνεται εξαιτίας ακριβώς της θυσίας (οικειοθελούς και μη) πολλών ανωνύμων στο σύνολο ατόμων. Μόνο που καμιά φορά τυχαίνει να γνωρίζουμε προσωπικά κάποιους από αυτούς που θυσιάζονται και έτσι να νοιαζόμαστε λίγο παραπάνω για την τύχη τους. Καλό θα ήταν το μεγαλείο της Α.Ε.Κ. να θεμελιωθεί στην αλληλεγγύη και την έγνοια για όποιον βρίσκεται σ’ ανάγκη και όχι στη δυστυχία, τον πόνο και την μιζέρια.

Υ.Γ.3. Υπάρχουν κάποιοι που γράφουν κομπλεξικά, χαζά και μηνύσιμα σχόλια στα «μέσα κοινωνικής δικτύωσης». Καλό θα ήταν ν’ ανοίγουν και κανένα βιβλίο. Αν το έκαναν θα γνώριζαν ότι ο σοδομισμός είναι πάντα παρά φύσην, αφού υποτίθεται ότι ο σκοπός της σεξουαλικής πράξης είναι η αναπαραγωγή και δεν μπορείς ν’ αφήσεις έγκυο μια γυναίκα «από πίσω».

Υ.Γ.4. Ο τίτλος παρέπεμπε στο φόντο στο οποίο λαμβάνουν χώρα όλα αυτά. Θα μπορούσε όμως να σηματοδοτεί το μεν μαύρο την απελπισία όσων είναι σ’ αυτήν την κατάσταση (απλήρωτοι ή χωρίς δουλειά) και το κόκκινο την ελπίδα (που πεθαίνει πάντα τελευταία) ότι θ’ αλλάξει κάτι. Σπάνια όμως αλλάζει κάτι. Γι’ αυτό και βγήκε η παροιμία: «Άμα δεν έχεις νύχια να ξυστείς».

 

16 Σεπτέμβρη 2014.
παρατηρητήριο.

Διαβάστηκε 4929 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΜΟΝΟΜΑΧΙΕΣ ΣΕ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΙ ΜΑΥΡΟ ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ («Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ) ΣΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ»)