Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΤΙ (ΞΕΔΙΑΝΤΡΟΠΑ) ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΑΝ ΞΑΝΘΗ & «ΓΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ» ΣΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗ (ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΤΗΝ ΓΛΥΤΩΣΟΥΝ ΜΕ ΜΠΟΥΡΔΕΣ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΤΙ (ΞΕΔΙΑΝΤΡΟΠΑ) ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΑΝ ΞΑΝΘΗ & «ΓΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ» ΣΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗ
(ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΤΗΝ ΓΛΥΤΩΣΟΥΝ ΜΕ ΜΠΟΥΡΔΕΣ)

Εκδικάστηκε την Δευτέρα που μας πέρασε η υπόθεση πολυ-ιδιοκτησίας Ξάνθης και «Γαύρου του Βορρά». Ενώπιον του αθλητικού δικαστή της Λίγκας εκτός όσων είχαν ήδη υποστηρίξει και στην Ε.Ε.Α. οι δύο Π.Α.Ε. (δηλαδή, ο «Γαύρος του Βορρά») υποστήριξαν ότι ΔΕΝ πρέπει να τιμωρηθούν γιατί πλέον δεν προβλέπεται τιμωρία μετά την κατάργηση του άρθρου 30 του Πειθαρχικού Κώδικα της Ε.Π.Ο.! Πάντως εκτός του συγκεκριμένου ξεδιάντροπου επιχειρήματος (το οποίο ως ένοχοι που απειλούνται με βαριά τιμωρία είχαν κάθε δικαίωμα να χρησιμοποιήσουν) οι παρευρισκόμενοι διασκέδασαν με τις αναλογίες-επιχειρήματα (τρομάρα του) του δικηγόρου της ομάδας του Ιβάν Σαββίδη κου Μπαλτάκου.

Προκειμένου, όμως, να γίνει κατανοητή η ξεδιαντροπιά και ξεκάθαρος ο παραλογισμός της υπερασπιστικής γραμμής της ομάδας του Ιβάν Σαββίδη πρέπει να σημειώσουμε-υπενθυμίσουμε τα εξής:

  • Τον Ιούλη 2019 η Εκτελεστική Επιτροπή της Ε.Π.Ο. αποφάσισε όπως προκύπτει και από το Δελτίο Τύπου ν’ απαλείψει όλο το άρθρο 30 που αφορά την πολυ-ιδιοκτησία γιατί όπως σημειώνεται:

«Απαλείφεται εν συνόλω από τον Κανονισμό Αγώνων Ποδοσφαίρου το άρθρο 30 που αφορά σε ζητήματα πολυιδιοκτησίας Π.Α.Ε., δεδομένου ότι το θέμα άπτεται των αρμοδιοτήτων της Επιτροπής Επαγγελματικού Αθλητισμού, ενώ υπάρχει σχετική ρητή διάταξη και στο Ν.2725/99.»

Τώρα, αν κάποιοι πονηροί σήμερα θεωρούν ότι αυτό έγινε για να μην μπορούν να τιμωρηθούν η Ξάνθη και ο «Γαύρος του Βορρά» αυτό ουδόλως μας απασχολεί. Εμείς (όπως και η πολύ μεγάλη πλειοψηφία) μένουμε στην αιτιολόγηση που οι ίδιοι έδωσαν. Έτσι, αποδέχτηκαν την ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΑ της Ε.Ε.Α. και την σχετική διάταξη του Νόμου όπως ισχύει, οπότ το ίδιο είναι αναγκασμένος να κάνει και ο αθλητικός δικαστής.

  • Αυτό, όμως, μας πάει σ’ ένα άλλο ζήτημα. Μπορεί μετά την κατάργηση του άρθρου 30 να επιβληθεί ποινή για την παράβαση της πολυ-ιδιοκτησίας;

Σύμφωνα με τον Πειθαρχικό Κώδικα της Ε.Π.Ο. στον οποίο παραπέμπει ο Κυριάκος Θωμαΐδης (βλέπε εδώ) ΟΧΙ πλέον. Ωστόσο, λίγο παρακάτω στην ίδια ανάρτηση δίνεται η οριστική απάντηση. Αμέσως μετά παραπέμπει στην παρ. 2 του άρθρου 15 του Ν. 4326/2015 (έργο Κοντονή).

Η διατύπωση της παραγράφου είναι σκοπίμως γενική και αόριστη. Όμως, τα πράγματα χειροτερεύουν όταν ο κος Θωμαΐδης αυθαίρετα υπογραμμίζει το και στην παρακάτω φράση:

«Θέματα του ποδοσφαίρου και της οργάνωσης και λειτουργίας της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, ρυθμίζονται από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (Ε.Π.Ο.), στο πλαίσιο της αυτοδιοικητικής λειτουργίας της σύμφωνα με το καταστατικό και τους κανονισμούς της, τα οποία πρέπει να είναι εναρμονισμένα με το Σύνταγμα, την κείμενη νομοθεσία, με δεδομένο ότι η Ε.Π.Ο. διαχειρίζεται τις υποθέσεις της, ανεξάρτητα και χωρίς επιρροή από τρίτους, και σύμφωνα με τους κανονισμούς της Παγκόσμιας και Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, μέλος των οποίων αποτελεί η Ε.Π.Ο.».

Το «αυθαίρετα» συνίσταται στο γεγονός ότι εστιάζει στο «ανεξάρτητα και χωρίς επιρροή από τρίτους, και σύμφωνα με τους κανονισμούς της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου…» και όχι στο πολλαπλώς άβολο και ενοχλητικό που έχουμε υπογραμμίσει με έντονα γράμματα και κίτρινο πλαίσιο (έτσι για να χτυπά στο μάτι).

Έτσι κι αλλιώς η υποχρέωση της Ε.Π.Ο. ειδικά σε μη καθαρώς ποδοσφαιρικά ζητήματα να εναρμονίζεται με το Σύνταγμα (που αναγνωρίζει την πρωτοκαθεδρία της Βουλής και των νόμων της έναντι ΟΛΩΝ) και την κείμενη νομοθεσία (Ν. 2725/1999) είναι αναγνωρισμένη και από την ίδια. Γιατί, η διατύπωση του άρθρου 30 του Πειθαρχικού Κώδικα αποτελούσε αντιγραφή της αντίστοιχης διάταξης του «Αθλητικού Νόμου». Σε τέτοια ζητήματα ούτε οι Διεθνείς Ομοσπονδίες ΔΕΝ έχουν δικιά τους άποψη. Ενσωματώνουν την νομοθεσία της Ε.Ε. και άλλων Διεθνών Οργανισμών. Άλλωστε σε καμία χώρα της Ε.Ε. δεν μπορεί να εφαρμοστεί για το ζήτημα αυτό άλλο δίκαιο απ’ αυτό της Ε.Ε.

Συνεπώς, και με βάση την διατύπωση που ίσχυε μέχρι τον Ιούλη του 2019 και η οποία είναι η ίδια με του «Αθλητικού Νόμου», ο αθλητικός δικαστής μπορεί και πρέπει να επιβάλλει την ποινή που τότε προβλεπόταν (τόσο από τον Πειθαρχικό Κώδικα της Ε.Π.Ο. όσο και από τον Ν. 2725/1999 όπως ισχύει).

Επειδή, όμως, με όσα αναφέρει στην παραπάνω ανάρτηση του δεν λύνεται οριστικά το ζήτημα ρίχνει στην μάχη το «βαρύ πυροβολικό». Επικαλείται τον κ. Ν. Λαγαρία (βλέπε εδώ) για να κάμψει κάθε αμφιβολία. Από την απομαγνητοφώνηση μιας συνέντευξης του στο Mettropolis επιλέγουμε το πιο ενδιαφέρων απόσπασμα (οι υπογραμμίσεις δικές μας):

«Αποτελούν πηγή δικαίου κατά παραπομπή. Δηλαδή, όταν ο ελληνικός νόμος λέει ότι η ΕΠΟ αυτοδιοικείται με βάση τους κανονισμούς της, τότε αποδέχεσαι ως πολιτεία ότι οι κανονισμοί της ΕΠΟ είναι και «νόμος» που εφαρμόζεται, και από την ΕΠΟ, αλλά τελικά και στα Δικαστήρια. Είναι δηλαδή, το επαναλαμβάνω, πηγή δικαίου κατά παραπομπή. Πάντως, δεν μπορεί ο νόμος να λέει άλλο πράγμα, και άλλο πράγμα ο κανονισμός.»

«Πηγή δικαίου κατά παραπομπή». Όμως, και η ίδια η Ε.Π.Ο. (εφόσον περιέλαβε στο Καταστατικό της την παρ. 2 του άρθρου 15 του «Νόμου Κοντονή» που είδαμε παραπάνω) η Ε.Π.Ο. αναλαμβάνει την υποχρέωση να εναρμονίζεται με την κείμενη νομοθεσία. Γι’ αυτό και η επόμενη φράση του κου Λαγαρία είναι αυτή που βάλαμε σε κίτρινο πλαίσιο και με έντονα γράμματα.

Ο κος Λαγαρίας λέει ότι δεν γίνεται άλλα να λέει ο νόμος και άλλα ο κανονισμός. Γιατί δεν γίνεται; Γιατί ο Νόμος υπερισχύει του κανονισμού ή του καταστατικού οποιουδήποτε νομικού προσώπου. Γι’ αυτό το λέει. Ούτε για λόγους «εντυπώσεων», ούτε για λόγους «ευταξίας».

Πάντως, όσον αφορά ότι οι Κανονισμοί της Ε.Π.Ο είναι «πηγή δικαίου κατά παραπομπή» έχουμε να σημειώσουμε ότι όπως προκύπτει και από το παρακάτω μια από τις πηγές του Δικαίου είναι η κοινή λογική, η οποία στη συγκεκριμένη υπόθεση έχει πολλαπλώς κακοπάθει:

«Ανάλογα με τον τρόπο κατάρτισης των κανόνων του δικαίου και του δεσμευτικού τύπου με τον οποίο εκφράζονται, διακρίνονται συνήθως οι ακόλουθες κατηγορίες πηγών του δικαίου:

  • εθιμικοί κανόνες,
  • νομικά προηγούμενα (νομολογία),
  • κανονιστικές νομικές πράξεις,
  • κανονιστικές συμβάσεις,
  • γενικές αρχές του δικαίου,
  • κοινή λογική,
  • σύγχρονες εκδόσεις, νομικά συγγράμματα και εκθέσεις εμπειρογνωμόνων,
  • διεθνείς συμφωνίες, εφόσον μεταφερθούν καταλλήλως στην έννομη τάξη.»

Ακόμη κι έτσι ο αναγνώστης του κου Θωμαΐδη μπορεί να συνεχίσει να διαφωνεί. Γι’ αυτό και ως ύστατη προσπάθεια να πεισθεί ο (γνήσιος) Κυριάκος κάνει μια ανάρτηση (η οποία παραπέμπει σε άλλη μια) στη οποία περιέχονται δύο αποφάσεις του CAS και μια της Ε.Ε. για δύο υποθέσεις πολυ-ιδιοκτησίας (βλέπε εδώ & εδώ).

Η μια περίπτωση αφορά την κοινή ιδιοκτησία της Α.Ε.Κ. με την Τσέχικη Σλάβια Πράγας επί των ημερών της ENIC. Η δεύτερη την υπόθεση της Αυστριακής Σάλσμπουργκ με την Γερμανική Λειψία υπό την ιδιοκτησία της RED BULL.

Δυστυχώς, και οι δύο περιπτώσεις είναι άσχετες με την υπόθεση μας. Είναι άσχετες γιατί αφορούν ομάδες που συμμετέχουν σε διαφορετικά πρωταθλήματα και μόνον στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις μπορούν να βρεθούν αντιμέτωπες.

Για ομάδες με κοινή ιδιοκτησία στην ίδια χώρα το ίδιο το ποδόσφαιρο έχει δώσει τη λύση. Στην Ισπανία που υπάρχουν και Β’ ομάδες απαγορεύεται να παίζουν ταυτόχρονα στην ίδια κατηγορία. Αν για παράδειγμα η Ρεάλ ή η Μπαρτσελόνα πέσουν στην Β’ Κατηγορία, τότε οι Β’ ομάδες τους αν είναι στην ίδια κατηγορία θα πρέπει να υποβιβαστούν στην Γ’ κ.ο.κ.

Από κει και πέρα οι ατάκες του κου Μπαλτάκου είναι χειρότερες και απ’ αυτές του Σεφερλή. Καλύτερα ν’ αναμασούσε όσα στο σκεπτικό της υποστήριξε η κα Μαρούπα. Καλύτερα θα ήταν. Τώρα γιατί αναρωτήθηκε για το αν οι πατάτες ασκούν επιρροή στον μανάβη και δεν αναρωτήθηκε για την επιρροή που ασκεί ο πατατοπαραγωγός (ή ο πατατέμπορας) στον μανάβη, αυτό θα μείνει αναπάντητο.

Αυτό, όμως, που ΔΕΝ πρέπει να μείνει αναπάντητο είναι το αν έχει παραγραφεί η παράβαση. Με βάση το ρεπορτάζ (βλέπε εδώ) ο κος Μπίρδας για λογαριασμό της ομάδας του Ιβάν Σαββίδη υποστήριξε μεταξύ άλλων:

«Το χρονικό σημείο της παράβασης έχει παρέλθει και δεν υφίσταται καν παράβαση…»

Είναι αλητεία να υποστηρίζεται σοβαρά κάτι τέτοιο. Γιατί, εφόσον από τη στιγμή που έλαβαν χώρα τα περιστατικά που η Ε.Ε.Α. περιγράφει και ΔΕΝ έχει αλλάξει κάτι, τότε η παράβαση συνεχίζει να υφίσταται. Είναι διαρκής και όχι στιγμιαία.

Υπάρχουν, τέλος, και άλλα δύο σημεία που πρέπει να σχολιαστούν:

Το πρώτο έχει να κάνει με το αν οι αθλητικοί δικαστές έχουν το δικαίωμα να κρίνουν τις αποφάσεις-πορίσματα-εισηγήσεις μιας Κρατικής Αρχής, η οποία αντλεί την ύπαρξη της από τον Νόμο που της έχει εκχωρήσει και τις αρμοδιότητες της. Το δικαίωμα αυτό ΔΕΝ το έχουν ότι και αν γράφει ένα Παράρτημα κάποιου Κανονισμού (που δεν είναι ανώτερο από την διατύπωση του Νόμου). Γι’ αυτό και οι δύο «ομόσταβλες» Π.Α.Ε. προσέφυγαν στο Διοικητικό Πρωτοδικείο κατά της Ε.Ε.Α. ως Κρατικής Αρχής.

Το δεύτερο και τελευταίο αφορά την «ουσία» της υπόθεσης όπως την βλέπουμε εμείς. Οι περιπτώσεις πολυ-ιδιοκτησίας σκόπιμα ΔΕΝ εξετάζονται στη βάση παράβασης συγκεκριμένων απαγορεύσεων. Γιατί, αν γινόταν αυτό τότε η παραβίαση των απαγορεύσεων αυτών θα ήτα εύκολη και θα καταστρατηγούνταν η θέληση του νομοθέτη. Γι’ αυτό και στην αντίστοιχη νομοθεσία ενδεικτικά αναφέρονται κάποιες περιπτώσεις που συνιστούν πολυ-ιδιοκτησία. Αυτό έγινε σκόπιμα προκειμένου η διάγνωση της παράβασης να γίνεται μετά την συνεκτίμηση όλων των διαθέσιμων στοιχείων. Να βασίζεται, δηλαδή, στην εντύπωση που σχηματίζει αυτός που εξετάζει τα στοιχεία και όχι στην παράβαση κάποιων συγκεκριμένων απαγορεύσεων (τις οποίες εύκολα κάποιος ξεπερνά).

Αν θα θέλαμε να είμαστε δίκαιοι στη συγκεκριμένη περίπτωση πρέπει ν’ αναγνωρίσουμε ότι αν καθένα ξεχωριστά απ’ αυτά που περιγράφονται στην απόφαση-πόρισμα-εισήγηση της Ε.Ε.Α. δεν συνιστά απόδειξη πολυ-ιδιοκτησίας, ωστόσο ΟΛΑ μαζί την αποδεικνύουν περίτρανα. Αυτή η παραδοχή σε συνδυασμό με το γεγονός ότι οι Πόντιοι επιχειρηματίες παλαιάς κοπής πρώτα πράττουν και μετά ρωτούν-συμβουλεύονται τα στελέχη τους είναι αρκετά για να εξηγήσουν την δεινή θέση του «Γαύρου του Βορρά».

Για επίλογο ΔΕΝ θα μπορούσαμε να βρούμε πιο ταιριαστό σε σχέση και με τον τίτλο (ξεδιάντροπα) από την προσπάθεια του «γνήσιου Γαύρου» ν’ αποδομήσει τα στοιχεία που έλαβε υπόψη της η Επιτροπή (για περισσότερα βλέπε εδώ). Είναι ξετσιπωσιά (ξεδιαντροπιά) να ισχυρίζονται ότι ένας ανακριτής (όπως είναι η Ε.Ε.Α. με βάση το άρθρο 77Α) δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τραπεζικά εξτρέ και έγγραφα δημοσιευμένα στα Γ.Ε.ΜΗ. Ελλάδας και Κύπρου. Έγγραφα που οι ίδιες οι εταιρείες δημοσίευσαν. Έγγραφα που στο κάτω-κάτω της γραφής είναι ΓΝΗΣΙΑ (γιατί αν δεν ήταν δεν θα ήταν «παρανόμως κτηθέντα»).

Με τον τρόπο αυτό ο «πρώην Π.Α.Ο.Κ.» κάνει την μεγαλύτερη δυνατή ζημιά στον εαυτό του. Γιατί μπροστά στην προσπάθεια αποδόμησης των δικών τους εγγράφων, η ζημιά από την ίδια την παραβίαση της απαγόρευσης πολυ-ιδιοκτησίας είναι πολύ μικρότερη.

Εμείς πάντως επαναφέρουμε την πρόταση μας:

Οι Π.Α.Ε. είναι Ανώνυμες Εταιρείες Ειδικού Σκοπού. Σε κάθε, όμως, περίπτωση σε ζητήματα ανταγωνισμού και συγκέντρωσης εταιρειών ΔΕΝ διαφέρουν από τις υπόλοιπες Α.Ε. Με αυτά υπόψη στείλτε την υπόθεση για οριστική και δεσμευτική κρίση στην Επιτροπή Ανταγωνισμού.

26 Φλεβάρη 2020
«πανταχού παρόντες».

Διαβάστηκε 146 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΤΙ (ΞΕΔΙΑΝΤΡΟΠΑ) ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΑΝ ΞΑΝΘΗ & «ΓΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ» ΣΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗ (ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΤΗΝ ΓΛΥΤΩΣΟΥΝ ΜΕ ΜΠΟΥΡΔΕΣ)