Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΟΤΑΝ ΧΑΝΕΤΑΙ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΤΡΟ («ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ» ΧΩΡΙΣ ΑΘΛΗΤΕΣ ΚΑΙ ΘΕΑΤΕΣ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΟΤΑΝ ΧΑΝΕΤΑΙ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΤΡΟ
(«ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ» ΧΩΡΙΣ ΑΘΛΗΤΕΣ ΚΑΙ ΘΕΑΤΕΣ)

Ο Αριστοτέλης την ονόμαζε «εντελέχεια». Όλοι οι υπόλοιποι αναφερόμαστε στο ίδιο πράγμα ως «επιδιωκόμενο σκοπό». Εκτός από τα μέσα για την επιδίωξη του είναι η πιο σημαντική παράμετρος όσων πράττουμε σε καθημερινή βάση. Από τον Φλεβάρη του 2013 συνεχώς επαναλαμβάνουμε πως ο «αθλητισμός» περιορίζεται στην προσπάθεια που καταβάλει κάποιος μη επαγγελματίας. Όλα τα υπόλοιπα ανήκουν στην «βιομηχανία θεάματος» και ως τέτοια πρέπει ν’ αντιμετωπίζονται. Μετά την παγκόσμια πανδημία του κορονοϊού (για την οποία ευθύνονται ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας και η Κίνα) ο τομέας της «βιομηχανίας θεάματος» που ακούει στ’ όνομα «Επαγγελματικός Αθλητισμός» βρίσκεται στην μεγαλύτερη αμηχανία.

Αμηχανία, η οποία είναι τόσο μεγαλύτερη όσο η διεξαγωγή των αθλητικών διοργανώσεων παραπέμπει σε μια βαρετή κανονικότητα. Θα έπρεπε να είναι ευνόητο ότι από τη στιγμή που τα παγκόσμια μέτρα καραντίνας έχουν διαταράξει την «καθημερινότητα» μας πως η συνέχιση των αθλητικών διοργανώσεων είναι απολύτως παράλογη. Όχι μόνο για την υγεία των ίδιων των αθλητών και όσων θα πήγαιναν να τους δουν. Αλλά πολύ περισσότερο επειδή η λήψη των μέτρων τραυμάτισε (αν δεν «σκότωσε») την οικονομική δραστηριότητα η οποία και είναι η βάση του «Επαγγελματικού Αθλητισμού».

Είναι απολύτως λογικό ότι η διακοπή των αθλητικών διοργανώσεων, η πρόωρη ολοκλήρωση ή/και η ματαίωση τους θα σημάνει απώλεια Εσόδων. Το ίδιο απολύτως λογικό είναι να μην αναμένουν οι Ομοσπονδίες, οι διοργανώτριες αρχές και οι ομάδες την εκπλήρωση των οικονομικών όρων των συμβολαίων που είχαν υπογράψει. Συμβολαίων που ισχύουν σε και για «ομαλές συνθήκες». Οι έκτακτες συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί αντιστοιχούν σ’ αυτό που οι νομικοί ορίζουν ως «ανωτέρα βία» (οπότε και δεν μπορεί να επιβληθεί η υποχρέωση της εκπλήρωσης των όρων των συμβάσεων).

Μέσα στη θολούρα τους και την αγωνία της απώλειας Εσόδων είναι σε θέση να κάνουν αγώνες χωρίς αθλητές (ή με όσους είναι διαθέσιμοι εκείνη τη στιγμή) και φυσικά χωρίς θεατές. Ακόμη και στην περίπτωση αυτή και με την παράλογη υπόθεση ότι οι χορηγοί/διαφημιζόμενοι πλήρωναν τα λεφτά που είχαν συμφωνήσει από οικονομικής άποψης θα υπήρχε μια τεράστια αποτυχία. Αποτυχία, επειδή από την λήξη της έκτακτης κατάστασης θα χρειαστεί τουλάχιστον ένα εξάμηνο (και με την προϋπόθεση ότι δεν έχουν καταστραφεί οι επιχειρήσεις) μέχρι ν’ αρχίσει ψυχολογικά ν’ ανακάμπτει ο κόσμος και να επανέλθει η κατανάλωση στα προηγούμενα επίπεδα.

Κάτι που μας φέρνει στον πυρήνα του ζητήματος:

Όλα γίνονται για ν’ αυξηθούν οι πωλήσεις.

Οπότε, αν όλα γίνονται για ν’ αυξηθεί ο Τζίρος τι μας λέει αυτό για τους ίδιους τους αθλητές;

Η σχέση του οπαδού/θεατή προς τον αθλητή είναι η ίδια μ’ αυτή του «ματάκια» (ηδονοβλεψία) προς το «ζευγαράκι» που παρακολουθεί. Χωρίς το ζευγαράκι δεν μπορεί ν’ αντλήσει ηδονή (ευχαρίστηση). Άρα είναι προς το συμφέρον του «ματάκια» να συνεχίσουν να υπάρχουν οι συνθήκες που οδηγούν τα «ζευγαράκια» στις παράμερες τοποθεσίες. Αν στην εικόνα προσθέσετε και κάποιον που εκμεταλλεύεται την κατάσταση τότε έχουμε τον «Επαγγελματικό Αθλητισμό».

Αν αναρωτηθούμε τι είναι το «ζευγαράκι» (για τα μάτια του οποίου γίνεται όλος ο τζερτζελές) για τον «εκμεταλλευτή», τότε καταλήγουμε σ’ ένα συμπέρασμα που κανονικά θα έπρεπε να μας σοκάρει (αλλά δεν το κάνει).

Το «ζευγαράκι» (διάβαζε «αθλητές») είναι για τον «εκμεταλλευτή» ένας «παραγωγικός συντελεστής» (κάτι σαν ένα μηχάνημα που παράγει πλούτο). Και επειδή του είναι πολύτιμο (γι’ αυτό το χρυσοπληρώνει άλλωστε) οφείλει να το προφυλάξει από φθορές. Αυτό τον σκοπό (εντελέχεια) εξυπηρετεί η καραντίνα των αθλητών από τις πλούσιες (μεγάλες) ομάδες. Γιατί οι Ρονάλντο, Μέσι, Εμπαπέ ΔΕΝ είναι απλά ποδοσφαιριστές, αλλά εμπορικά σήματα και γι’ αυτό πρέπει να προστατευτούν ακόμη και αν οι ίδιοι ΔΕΝ το επιθυμούν. «Πρέπει» γιατί η αντικατάσταση τους από ένα νέο «εμπορικό σήμα» δεν είναι εύκολη και γρήγορη διαδικασία. Απλά, όταν το δούμε έτσι συνειδητοποιούμε ότι δεν είναι πλέον «άνθρωποι», αλλά «πραμάτεια».

Τελικά, αυτό που θα έπρεπε να καταλάβουν οι ιθύνοντες του Επαγγελματικού Αθλητισμού (ακόμα και των «ερασιτεχνικών» Ολυμπιακών Αγώνων) είναι ότι ακόμα και αν οι κάθε λογής αγώνες γίνονταν κανονικά χωρίς την παρουσία θεατών από εμπορικής σκοπιάς θα ήταν μια αποτυχία (αφού κανείς από τους έγκλειστους σε καραντίνα δεν θα είχε την όρεξη να καταναλώσει τίποτα άλλο εκτός από έτοιμο φαγητό). Απλώς, όπως έχει τώρα η κατάσταση και όσο διατηρείται με απόφαση των κυβερνήσεων η καραντίνα οι χορηγοί/διαφημιζόμενοι μπορούν να κρύβονται πίσω απ’ αυτές για την μη εκπλήρωση των υποχρεώσεων τους. Σε διαφορετική περίπτωση θα έπρεπε να επικαλεστούν την «ανωτέρα βία».          

Έτσι, το ζήτημα που απομένει είναι να δούμε πόσος καιρός θα χρειαστεί για να συνειδητοποιήσουν (αν μπορούν) την (οικονομική) ουσία οι ιθύνοντες του κλάδου του θεάματος που ακούει στ’ όνομα «Επαγγελματικός Αθλητισμός».

20 Μάρτη 2020
«πανταχού παρόντες».

Διαβάστηκε 113 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΟΤΑΝ ΧΑΝΕΤΑΙ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΤΡΟ («ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ» ΧΩΡΙΣ ΑΘΛΗΤΕΣ ΚΑΙ ΘΕΑΤΕΣ)