Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ.

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ.

Η Οικονομία (οικονομική δραστηριότητα) βασίζεται στην καλή διάθεση των συμμετεχόντων και την προσμονή τους για ένα καλύτερο μέλλον. Από γενετική προδιάθεση τείνουμε να εστιάζουμε στις θετικές μελλοντικές προοπτικές υποτιμώντας τους πιθανούς κινδύνους βασιζόμενοι γι’ αυτό στην Στατιστική. Η Στατιστική αφ’ ενός εξ’ αιτίας της χρήσης των δεδομένων του παρελθόντος και αφ’ ετέρου της χρήσης των Μαθηματικών της προσέδωσαν πολύ μεγάλο κύρος. Στο κάτω-κάτω οι αριθμοί (και κατ’ επέκταση τα Μαθηματκά) δεν ψεύδονται. Αν, όμως, δεν ψεύδονται είναι ωστόσο δέσμια των δεδομένων με τα οποία τροφοδοτούνται. Η Στατιστική συνεπικουρούμενη από τη Θεωρία των Πιθανοτήτων εργαλειοποιήθηκαν από την Οικονομία για να λύσουν το πλέον βασικό της γρίφο: την κατανομή των πόρων.

Δεδομένου ότι οι φυσικοί, αλλά κυρίως οι ανθρώπινοι πόροι δεν είναι αστείρευτοι το πιο βασικό οικονομικό ζήτημα είναι πόσοι, για πόσο και για ποιο κάθε φορά σκοπό πρέπει να διατίθενται. Η λύση του συγκεκριμένου γρίφου ποτέ δεν είναι ούτε τελείως ικανοποιητική αλλά πολύ περισσότερο οριστική, αφού η πραγματικότητα συνεχώς αλλάζει τα δεδομένα. Στις μη ολοκληρωτικά διευθυνόμενες οικονομίες (αυτές που αποκαλούμε μεικτές) μέρος της λύσης του γρίφου δίνει η ίδια η «αγορά» μέσω της προσαρμογής της στις αλλαγές προσφοράς και ζήτησης αγαθών και υπηρεσιών. Η προσαρμογή αυτή παίρνει χρόνο και δεν γίνεται πάντα πρόθυμα. Επιπλέον γίνεται στην βάση της σχέσης κόστους-ποσοστού κέρδους. Αυτός, άλλωστε, είναι ο λόγος που πολλές υπηρεσίες (αλλά και η παραγωγή κάποιων αγαθών) επιδοτούνται από το Κράτος.

Από την άλλη ο τομέας της Οικονομικής Δραστηριότητας που ελέγχεται και διευθύνεται από το Κράτος υποτίθεται ότι είναι δυσκίνητο και σπάταλο. Ωστόσο, διαθέτει πολύ μεγάλες δυνατότητες, οι οποίες σε περιπτώσεις κρίσης όπως η σημερινή είναι τόσο σημαντικές που καθιστούν το Κράτος το ιδανικό καταφύγιο για τον Ιδιωτικό Τομέα.

«Σημείο κλειδί» στην κατανόηση της Οικονομικής Δραστηριότητας και των οικονομικών αποφάσεων που λαμβάνουν αγοραστές και πωλητές είναι οι «κανονικές συνθήκες». Τις «κανονικές συνθήκες» τις αγαπούν οι ασφαλιστές οι οποίοι πουλούν ασφάλειες για κάθε πιθανό κίνδυνο με αιχμή την προστασία της περιουσίας και την ιατρική περίθαλψη. Με τον ίδιο τρόπο που δημιουργήθηκε το πρώτο συνταξιοδοτικό ταμείο οι μαθηματικοί για λογαριασμό των ασφαλιστικών εταιρειών δημιουργούν πακέτα καλύψεων τα οποία με τη σειρά τους συνδέονται με τον Ιδιωτικό Τομέα Υγείας με σκοπό την αμοιβαία συνεργασία για δημιουργία Κερδών. Ωστόσο, αυτό το γαϊτανάκι λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο που λειτουργεί και το Τραπεζικό Σύστημα. Λειτουργεί (και παράγει Κέρδη) μόνο όσο δεν προκύπτει μια γενικευμένη κρίση (πόλεμος, πανδημία) αποτέλεσμα της οποίας είναι όλοι να τρέχουν στα ιδιωτικά νοσοκομεία (για τα οποία πληρώνουν) ή στις τράπεζες (στις οποίες έχουν καταθέσεις). Όταν τελικά ξεσπάσει η κρίση όλοι στρέφονται στο Κράτος.

Το οποίο Κράτος (σε «κανονικές συνθήκες») έχει πολλούς πόρους (κυρίως χρηματικούς), ενώ σ’ αντίθεση με τον Ιδιωτικό Τομέα μπορεί να επιστρατεύσει και τους πολίτες και να επιτάξει τις ιδιοκτησίες τους αν το κρίνει απαραίτητο. Σε καιρούς, όμως, εκτάκτων καταστάσεων τα λεφτά ενδέχεται να μην είναι αρκετά, η φοροδοτική ικανότητα των πολιτών μηδενική και τα δανεικά πολύ ακριβά. Σε τέτοιες περιπτώσεις η έκβαση της κατάστασης κρίνεται από το πόσο γρήγορα και αποφασιστικά θα κινηθεί ο Κρατικός Μηχανισμός.

Για παράδειγμα πόσο γρήγορα θα χρησιμοποιήσει τον Στρατό είτε για να διατηρήσει την τάξη, είτε χρησιμοποιώντας εγκαταστάσεις του για την παραγωγή φαρμάκων. Η ταχύτητα με την οποία το Κράτος επιβάλλει σε εταιρείες ν’ αλλάξουν αντικείμενο παράγοντας ότι χρειάζεται για την αντιμετώπιση της κρίσης είναι ουσιώδης. Σε κάθε περίπτωση την στιγμή της κορύφωσης της κρίσης το πλέον πιθανό είναι να μην επαρκούν οι πόροι (ανθρώπινοι και υλικοί) που θα διατεθούν.

Τη στιγμή της κρίσης αναδεικνύονται τ’ αποτελέσματα των οικονομικών επιλογών που έγιναν όλο το προηγούμενο διάστημα. Αυτό, όμως, ισχύει μόνο κατά ένα μέρος. Έτσι, η αύξηση των Μ.Ε.Θ. απαιτεί: εγκαταστάσεις, μηχανήματα, εκπαιδευμένο προσωπικό. Εκτός του εκπαιδευμένου προσωπικού για το οποίο απαιτείται αρκετός χρόνος, οι εγκαταστάσεις και τα μηχανήματα είναι τα πιο «εύκολα». Στο σημείο αυτό τίθεται το ερώτημα του «Πόσες Μ.Ε.Θ. σε δημόσια νοσοκομεία χρειάζονται;». Δυστυχώς, η απάντηση δεν είναι ούτε μια ούτε δεδομένη.

Αν ρωτήσετε είτε τους «Νεο-Φιλελεύθερους» είτε τους «Κομμουνιστές» θα πάρετε διαφορετικές μεν ως προς τον αριθμό απαντήσεις (αν τις δώσουν και δεν αοριστολογούν), όμως και οι μεν και οι δε θα βασιστούν σε κάποια προγενέστερη στατιστική που τους βολεύει. Είναι λογικό να περιμένουμε πως οι απαντήσεις τους θα είναι ανάλογες των ιδεολογιών τους. Η συζήτηση σχετικά με τον αριθμό των δημόσιων Μ.Ε.Θ. είναι άσκοπη όπως προκύπτει και από μια αλληγορία του Ουμπέρτο Έκο με τίτλο «Αχ αυτές οι κλίμακες!» από τη συλλογή «Δεύτερο Ελάχιστο Ημερολόγιο».

Αυτό, όμως, που έχει μεγαλύτερη και πρακτικότερη σημασία είναι η προσέγγιση τους όσον αφορά την αντιμετώπιση μιας κρίσης.

Για τους «Κομμουνιστές» ως πλέον πειθαρχημένους το ζήτημα είναι πως αν το Κράτος είναι στα χέρια τους, τότε είναι «καλό» και το εμπιστεύονται▪ αλλιώς δεν του έχουν εμπιστοσύνη. Αυτό, όμως, κάθε άλλο σημαίνει ότι συμπεριφέρονται παράλογα. Φυσικά, εκμεταλλεύονται την ευκαιρία (όπως κάνουν όλοι άλλωστε) για να προπαγανδίσουν υπέρ ενός μεγαλύτερου και καλύτερου δημοσίου συστήματος υγείας.

Από την άλλη οι «Νεο-Φιλελεύθεροι» θέτουν ζήτημα «ατομικών ελευθεριών» στους περιορισμούς που επιβάλλει το Κράτος. Δεδομένου ότι θεωρητικά είναι αντίθετοι στο «μεγάλο Κράτος» και «εμπιστεύονται την αγορά» αυτό αντανακλάται και στην αντιμετώπιση της πανδημίας. Αν αντικαταστήσουμε την «αγορά» με την «αγέλη» τότε είναι εύκολο να καταλάβουμε γιατί η «ανοσία της αγέλης» επιλέχθηκε σαν στρατηγική αντιμετώπισης της πανδημίας σε Κράτη που διαπνέονται από πολιτικό και οικονομικό «Νεο-Φιλελεύθερισμό». Μόνον όταν οι νεκροί άρχισαν να αυξάνονται αλματωδώς και το «πολιτικό κόστος» αυξήθηκε επικίνδυνα άλλαξαν τακτική. (Η περίπτωση της Σουηδίας και γενικά των Σκανδιναβών είναι διαφορετική εξ’ αιτίας της αυξημένης ατομικής ευθύνης και της εμπιστοσύνης που δείχνουν στους πολίτες τους).

Το βασικό «όπλο» αντιμετώπισης μιας οποιαδήποτε κρίσης είναι η «νοοτροπία» των πολιτών και αν και πόσο αυτή χρειάζεται ν’ αλλάξει για να ταιριάξει με τις έκτακτες ανάγκες που δημιουργούνται. Σύμφωνα με μια έρευνα στ’ Αγγλικά στο διαδίκτυο οι χώρες με τα λιγότερα θύματα είναι αυτές στις οποίες υπάρχει ήδη νοοτροπία γενικευμένης χρήσης μασκών. Όλες οι χώρες εντοπίζονται γεωγραφικά στην Ασία.

Πιο ενδιαφέρον και από το εύρημα της έρευνας είναι ο εντοπισμός της αιτίας που οδήγησε στην δημιουργία της γενικευμένης χρήσης μασκών. Γιατί για παράδειγμα οι κάτοικοι του Πεκίνου (14,5 εκ) και του Τόκιο (9,3 εκ.) χρησιμοποιούν τόσο συχνά (ώστε ανέπτυξαν την «νοοτροπία») μάσκες; Τι κοινό έχουν η πρωτεύουσα της Κίνας (1,5 φορά τον πληθυσμό της Ελλάδας) και αυτή της Ιαπωνίας (1 φορά τον πληθυσμό μας); Μήπως την κακή ποιότητα της ατμόσφαιρας τους;

Ώστε, για να σωθούμε από τον κορονοϊό πρέπει να φοράμε μάσκες =>

=> κάτι που θα ήταν πιο εύκολο αν είχαμε την νοοτροπία γενικευμένης χρήσης τους =>

=> η οποία δημιουργείται από την ανάγκη προστασίας από την αυξημένη ατμοσφαιρική ρύπανση.

Αντί άλλου επιλόγου σκεφτείτε πόσο εύκολα θα προσταευόσαστε αν κινδυνεύατε τόσο από τον αέρα που αναπνέετε ώστε να έπρεπε να κυκλοφορείτε συνεχώς με μάσκα. Κάτι που ούτε την δεκαετία του ’80 με το «νέφος» κάναμε. Μέχρι την επόμενη φορά σκεφτείτε το λίγο.

04 Απρίλη 2020
«πανταχού παρών 1».

Διαβάστηκε 347 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ.