Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ «ΚΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΚΟΡΟΝΟΪΟΥ» (ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΟΛΥΜΒΗΣΗ, ΑΤΟΜΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, ΜΑΖΙΚΟΙ ΕΛΕΓΧΟΙ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ «ΚΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΚΟΡΟΝΟΪΟΥ»
(ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΟΛΥΜΒΗΣΗ, ΑΤΟΜΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, ΜΑΖΙΚΟΙ ΕΛΕΓΧΟΙ)

Μια επιτυχημένη διαχείριση κρίσης συνίσταται στο αρχικό της στάδιο στην έγκαιρη διάγνωση του προβλήματος και την μη υποτίμηση του. Το επόμενο στάδιο είναι η έγκαιρη λήψη των αναγκαίων μέτρων τα οποία περιορίζονται από τους ανθρώπινους και υλικούς πόρους που είναι ήδη διαθέσιμοι ή/και μπορούν σε σύντομο χρονικό διάστημα να διατεθούν για την αντιμετώπιση της. Οι αποφάσεις σχετικά με την διαχείριση της κρίσης επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό (ή και υπαγορεύονται) από τις ιδεολογικές αντιλήψεις της εκάστοτε Αρχής. Ακόμα περισσότερο αν η εφαρμογή τους επηρεάζει έστω και πρόσκαιρα ατομικά και συλλογικά συνταγματικώς κατοχυρωμένα δικαιώματα. Ωστόσο, η μέγιστη υποχρέωση του Κράτους έναντι των υπηκόων του είναι η προστασία της ζωής και της περιουσίας τους, οπότε…

Η παγίδα γι’ αυτόν που λαμβάνει την τελική απόφαση έγκειται στο αν θ’ αφήσει την ιδεολογία του να επηρεάσει την απόφαση ειδικά αν αυτή (η ιδεολογία) είναι αντίθετη στις «εισηγήσεις των ειδικών» ή/και την ίδια την «κοινή λογική». Στις μεγάλες και διαρκούσες κρίσεις πάντα εμφανίζονται ελλείψεις υλικών και ανθρώπινων πόρων, οι οποίες εκτός των προβλημάτων που προκαλούν κάποιες φορές ενδέχεται να βοηθούν στην αντιμετώπιση της όπως θα υποστηρίξω στο τελευταίο μέρος του κειμένου.

Μέχρι στιγμής η «Νέο-Φιλελεύθερη» Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει (λαμβάνοντας υπ’ όψη και την κληρονομιά δεκαετιών) σχεδόν αριστεύσει. Και έχει σχεδόν αριστεύσει για δύο πολύ συγκεκριμένους λόγους:

  • Γιατί, ως προς την αντιμετώπιση της «κρίσης του κορονοϊού» δεν σκέφτηκε ούτε και έδρασε «Νέο-Φιλελεύθερα» στερώντας έτσι απ’ όσους την «περίμεναν στη γωνία» τη δυνατότητα αντιπολίτευσης εν μέσω της κρίσης. Ακόμα και όσα έχουν ακουστεί επί της ουσίας δεν αμφισβητούν την ίδια την στρατηγική αντιμετώπισης της κρίσης, αλλά διακηρυγμένες ιδεολογικές θέσεις του παρελθόντος.
  • Γιατί, ο Μητσοτάκης δεν ταύτισε τον εαυτό του με το Κράτος και ως τεχνοκράτης-πολιτικός άφησε χώρο στους συμβούλους του.

Από κει και πέρα η διαχείριση της κρίσης ήρθε να συγκρουστεί με τις αντιλήψεις και τις ιδεοληψίες του καθενός μας.

Ιδεοληψία 1η: Ο κορονοϊός δεν κολλά με την Θεία Κοινωνία.

Και μόνο που βρέθηκαν κάποιοι ν’ αντιταχθούν στο μέτρο της απαγόρευσης του εκκλησιασμού και κατά συνέπεια και της Θείας Κοινωνίας καταδεικνύει το μέτρο του παραλογισμού που υπάρχει. Γιατί μόνο ως παραλογισμός μπορεί να θεωρηθεί μιας και αν το σκεφτούμε δυο λεπτά καταλαβαίνουμε τη σκοπιμότητα του.

Επί της ουσίας το ζήτημα δεν είναι αν κολλάει ο ιός από το κουταλάκι της μετάληψης. Όχι, δεν είναι αυτό το ζήτημα. Και δεν είναι γιατί ο ιός είναι αερομεταφερόμενος. Έστω, λοιπόν, ότι ένας φορέας του ιού θέλει να κοινωνήσει. Για να το κάνει πρέπει να πάει στην Θεία Λειτουργία μαζί με τους υπόλοιπους πιστούς οι οποίοι στο παράδειγμα μας δεν είναι φορείς του ιού. Εφ’ όσον ο ιός είναι αερομεταφερόμενος θα κολλήσει -αρχικά- όσους βρίσκονται δίπλα του. Στη συνέχεια θα μεταδώσει τον ιό και σ’ όσους βρίσκονται στην ουρά για να μεταλάβουν, όπως και σ’ όσους πάνε να πάρουν αντίδωρο. Τέλος, θα κολλήσει και όσους μετά την Λειτουργία συναναστραφεί συζητώντας.

Έτσι, αν ο ιός κόλλαγε μόνο από την ίδια την μετάληψη ΔΕΝ θα ήταν μεγάλο ζήτημα, καθώς μόνον οι πολλοί πιστοί θα κινδύνευαν. Δυστυχώς, όμως, είναι αερομεταφερόμενος οπότε…

Ιδεοληψία 2η: Η απαγόρευση της κολύμβησης.

Αφήνοντας σκόπιμα στην άκρη αν η κολύμβηση αποτελεί σωματική άσκηση ας δούμε τον παραλογισμό όσων παραπονούνται για την απαγόρευση της κολύμβησης.

Έστω κάτοικος της οδού Πατησίων που θέλει να κολυμπήσει. Μια από τις πιο κοντινές του επιλογές είναι η παραλιακή ζώνη (Άλιμος, Γλυφάδα). Γεννάται το ζήτημα της ποιότητας των νερών στις περιοχές αυτές. Τι γίνεται αν θέλει να πάει μέχρι το Καβούρι, την Βάρκιζα ή το Σούνιο ή το Λουτράκι; Ποιος (πόσος) θα είναι ο χιλιομετρικός περιορισμός για κολύμβηση ή δεν θα υπάρχει; Η μετακίνηση θα επιτρέπεται στα όρια του νομού; Και τι γίνεται για τους νομούς που δεν βρέχονται από θάλασσα;

Ακόμα χειρότερα πως θα ελεγχθεί η συγκέντρωση πλήθους στις παραλίες; Πόσοι λουόμενοι πρέπει ν’ αντιστοιχούν ανά τ.μ.; Πόσοι αστυνομικοί και στρατιώτες πρέπει να κινητοποιηθούν για να ελέγξουν την εφαρμογή των περιορισμών;

Είναι κατανοητό ότι η μη απαγόρευση της κολύμβησης γεννά περισσότερα ζητήματα από την καταπίεση που προκαλεί εξ’ αιτίας της περιστολής αυτού του ατομικού δικαιώματος. Στον βαθμό, όμως, που η ζωή θεωρείται αγαθό για την διαφύλαξη του οποίου είναι συνυπεύθυνο και το Κράτος η κριτική για την απαγόρευση της κολύμβησης γίνεται για να γίνεται.

Ιδεοληψία 3η: Ατομικά και συλλογικά δικαιώματα.

Η ανάγκη ν’ ανήκουμε σε μια οικογένεια, πατριά, φυλή και τελικά σ’ ένα Έθνος πηγάζει από την εξοικονόμηση πόρων που προκαλείται από την «οικονομία κλίμακας». Γιατί, η εξοικονόμηση πόρων για την ασφάλεια της ζωής μας και της περιουσίας μας και η διάθεση τους για άλλους σκοπούς είναι αυτή που μας δίνει την ψευδαίσθηση της «προόδου». Ώστε, για να εξασφαλίσουμε ένα καλύτερο μέλλον ατομικά και οικογενειακά πρέπει να είμαστε «δεσποζόμενα ζώα» και όχι «αδέσποτα». Έχουμε, λοιπόν, την ανάγκη ενός «Δεσπότη» στον οποίο (για να μην ασχολούμαστε με τα πάντα) έχουμε εκχωρήσει την δυνατότητα και την ευθύνη της διακυβέρνησης μας.

Και αν σε «ομαλές περιόδους» μπορούμε μέσω των κινητοποιήσεων να δείχνουμε την δυσαρέσκεια μας σε περιόδους κρίσης όπως αυτή μόνο εκ των υστέρων μπορούμε να εκφραστούμε. Στον βαθμό που η επιβίωση μας σε συνδυασμό με κάποιο επίπεδο «ευημερίας» είναι το τελικό ζητούμενο η συζήτηση για την ποιότητα της «Δημοκρατίας» μετά την κρίση και για τα ατομικά (και συνεπώς και τα συλλογικά) δικαιώματα αποκτά αυτόχρημα έναν «αναρχικό» χαρακτήρα. Εκτός και αν στην πορεία αλλάξει ο ατομικός (και συλλογικός) χαρακτήρας μας και από ατομιστές και κατά γενική ομολογία απείθαρχοι μεταλλαχτούμε σε Σκανδιναβούς (δηλαδή περισσότερο ατομικά υπεύθυνους). Γιατί, η συζήτηση περί της ποιότητας της «Δημοκρατίας» αντλεί το περιεχόμενο της από την ωριμότητα ή την ανωριμότητα και τελικά την ψυχοσύνθεση των πολιτών/υπηκόων της Χώρας.

 Ιδεοληψία 4η: Μαζικοί έλεγχοι για τον κορονοϊό.

Η τελευταία ιδεοληψία με την οποία ασχολούμαι σήμερα εκκινεί από το γεγονός ότι η Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι «Νέο-Φιλελεύθερη»▪ πράγμα που σημαίνει ότι ιδεολογικά είναι υπέρ της «ανοσίας της αγέλης» και της κατάργησης του Κράτους (και οι ιδεολογικοί της αντίπαλοι στο ίδιο αποσκοπούν) μέσω της εκχώρησης λειτουργιών του όπως η υγεία στον Ιδιωτικό Τομέα.

Μπορεί στην αντιμετώπιση της «κρίσης του κορονοϊού» η Κυβέρνηση να μην προσχώρησε στην αντίληψη της «ανοσίας της αγέλης», ωστόσο στο δεύτερο ζήτημα στελέχη της έχουν εκφράσει τέτοιες απόψεις-θέσεις. Από αυτό, όμως, το σημείο μέχρι να υπονοείται ότι σκόπιμα η Κυβέρνηση δεν κάνει μαζικούς ελέγχους απαιτείται ένα νοητικό άλμα.

Τότε είναι η στιγμή που απαιτείται περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη η «κοινή λογική», η οποία για να λειτουργήσει χρειάζεται κάποιες φορές την αναγκαία πληροφόρηση όπως η παρακάτω (για περισσότερα βλέπε εδώ):

«Πολλοί επικαλούνται κάποιες χώρες για τα πολλά τους τεστ, αλλά αυτά αφορούν νεαρούς και διαστρεβλώνουν τα πραγματικά στοιχεία της νόσου. Επίσης όταν είσαι στην περίοδο επώασης όλα τα τεστ είναι αρνητικά. Και για να γίνει ακόμα πιο περίπλοκη η εικόνα κάποιοι μολύνονται και καταπολεμούν τον ιό χωρίς να αισθανθούν καθόλου άρρωστοι. Όπως καταλαβαίνεται είναι αδύνατον να αναγνωρίσουμε όλα αυτά τα άτομα χωρίς να ελέγχουμε μαζικά όλους, δηλαδή 10 εκ. 700 χιλιάδες Έλληνες κάθε μέρα. Πρώτον είναι αδύνατον και δεύτερον λάθος σπατάλη των πόρων. Ο μαζικός έλεγχος μου θυμίζει το πείραμα της Ισλανδίας, μιας χώρας με έναν πολύ μικρό πληθυσμό.»

Όπως προκύπτει από έρευνες ξένων (και γι’ αυτό περισσότερο αξιόπιστες;) η περίοδος επώασης του ιού (κατά την οποία ΔΕΝ εκδηλώνονται τα συμπτώματα του) είναι από 5-6 μέχρι και 14 ημέρες (βλέπε εδώ). Αν λοιπόν έπρεπε να ελέγξουμε ένα πληθυσμό 10 εκ. θα έπρεπε να το κάνουμε συνεχώς για όλη την περίοδο επώασης, αφού αν δεν το κάναμε θα είχαμε ψευδώς αρνητικά αποτελέσματα. Έτσι για ένα και μόνο κύκλο ελέγχου απαιτούνται για την Ελλάδα 140 εκ. τέστ, τα οποία να είναι και αξιόπιστα.

Ακόμη και αν κατασκευάζονταν εγχωρίως θα έπρεπε εκτάκτως να διατεθούν μια σειρά από υλικοί και ανθρώπινοι πόροι για την κατασκευή τους, ενώ δεν θα πρέπει να υποτιμούμε και την ανάγκη για το προσωπικό και την υποδομή για τ’ αποτελέσματα. Δεδομένης της ηλικιακής ομάδας που προτιμά να προσβάλλει ο ιός σε συνδυασμό με τον χρόνο επώασης του θα δημιουργούνταν ένα σοβαρό θεωρητικό και πρακτικό ζήτημα σχετικά με την αξιοπιστία των δεδομένων.

Αφήνοντας για τους επιδημιολόγους το θεωρητικό ας δούμε το πρακτικό. Αν για παράδειγμα μετά από μια καραντίνα 14 ημερών η οποία για εργαζόμενους σε διαφορετικού τύπου επιχειρήσεις δεν επιβλήθηκε ενιαία (ταυτόχρονα) και μετά από εξέταση δίνονταν πιστοποιητικά στους «υγιείς» (ή τους «ψευδώς αρνητικούς» που είναι το ίδιο) οι οποίοι πλέον θα μπορούσαν να μετακινούνται και να εργάζονται ελεύθερα ποια θα ήταν η πολιτική και υγειονομική ευθύνη της Κυβέρνησης για όσους από τους «ψευδώς υγιείς» κολλούσαν στους υπόλοιπους τον ιό; Για να μην αναφερθώ για την ακόμη μεγαλύτερη ζημιά που θα δημιουργούνταν από την πεποίθηση ότι το τέστ θα ήταν «λάθος» (ανυπόληπτο).

Συμπερασματικά, και οι τέσσερις ιδεοληψίες εδράζονται πάνω σ’ ένα κοινό σημείο: την πρωτοκαθεδρία των Μαθηματικών και των μοντέλων τους. Μια πρωτοκαθεδρία η οποία είναι περισσότερο θέμα πίστης παρά αντικειμενικών δεδομένων. Γι’ αυτό όμως την επόμενη εβδομάδα.

10 Απρίλη 2020
«πανταχού παρών 1».

Διαβάστηκε 330 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ «ΚΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΚΟΡΟΝΟΪΟΥ» (ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΟΛΥΜΒΗΣΗ, ΑΤΟΜΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, ΜΑΖΙΚΟΙ ΕΛΕΓΧΟΙ)