Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

«ΠΡΟΔΟΘΗΚΕ» Ή ΚΑΤΕΡΡΡΕΥΣΕ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΑ Η «ΟΚΤΩΒΡΙΑΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ»; («ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΗΤΑΝ Τ’ ΟΝΕΙΡΟ, ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΜΩΣ ΤΟ ΠΑΘΟΣ»)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

«ΠΡΟΔΟΘΗΚΕ» Ή ΚΑΤΕΡΡΡΕΥΣΕ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΑ Η «ΟΚΤΩΒΡΙΑΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ»;
(«ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΗΤΑΝ Τ’ ΟΝΕΙΡΟ, ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΜΩΣ ΤΟ ΠΑΘΟΣ»)

Σήμερα συμπληρώνεται η 37η επέτειος από την Εξέγερση του Πολυτεχνείου, η οποία αποτέλεσε την Ελληνική «Επανάσταση» των νέων στα πρότυπα του «Μάη του ‘68» και των αντιπολεμικών εκδηλώσεων για τον Πόλεμο του Βιετνάμ (οι οποίες οδήγησαν στην δημιουργία του επαγγελματικού στρατού των Η.Π.Α.). Αντί ενός κειμένου για την σημερινή επέτειο, επέλεξα να σχολιάσω την καθιερωμένη στους «ορθόδοξους κομμουνιστές» άποψη ότι η Οκτωβριανή Επανάσταση «προδόθηκε» στο περιεχόμενο της από το 20ο Συνέδριο του Κ.Κ.Σ.Ε. Αυτή η υποτιθέμενη «προδοσία» φέρεται ως η βασικότερη αιτία της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης και των δορυφόρων της. Προφανώς, έχω μια τελείως διαφορετική άποψη την οποία και καταθέτω στη συνέχεια.  

Η Ελληνική Επανάσταση της οποίας τα 200 χρόνια γιορτάζουμε σε 5 μήνες βασίστηκε αρχικά σ’ ένα ψέμα. Προκειμένου να επιτύχει κυκλοφόρησαν την (ψευδή) φήμη ότι πίσω από την Επανάσταση ήταν οι Ρώσοι (Κινηθήτε, ω φίλοι, και θέλετε ιδή μίαν Κραταιάν δύναμιν να υπερασπισθή τα δίκαιά μας!). Στην περίπτωση της Οκτωβριανής το ψέμα αφορούσε την εγκαθίδρυση του Κομμουνισμού σ’ ένα μη βιομηχανικό (όπως ήθελε στην θεωρία ο Μάρξ) Κράτος. Βέβαια, η Οκτωβριανή Επανάσταση θα ήταν αδύνατη χωρίς την χρηματοδότηση της από Γερμανικά κρατικά κεφάλαια (όπως έχει μέσω Γερμανικών εγγράφων τεκμηριώσει η ιστορική έρευνα των Ρώσων και όχι μόνο τα τελευταία χρόνια) την οποία και ξεπλήρωσε με την υπογραφή της Συνθήκης Μπρέστ-Λιτόφσκ (με την οποία έκλεισε ειρήνη με την Γερμανία και της παραχώρησε εδάφη 100.000 τ.χλμ).

Ωστόσο, το σημερινό κείμενο αν και επ’ αφορμή της επετείου (στις 9 Νοέμβρη με το νέο ημερολόγιο) δεν ενδιαφέρεται για τις απαρχές της αλλά για τα αίτια της κατάρρευσης της. Τυπικά η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και των δορυφόρων της σηματοδοτείται από την πτώση του «τείχους του Βερολίνου» (η ίδια η Σοβιετική Ένωση κράτησε λίγο ακόμα μέχρι την δημιουργία της Κοινοπολιτείας Ανεξαρτήτων Κρατών που θεωρητικά την αντικατέστησε τον Δεκέμβρη του 1991). Η ουσιαστική της, όμως, κατάρρευση τοποθετείται χρονικά από τους «ορθόδοξους κομμουνιστές» στο 20ο Συνέδριο του Κ.Κ.Σ.Ε. (25 Φλεβάρη 1956) τρία χρόνια μετά τον θάνατο του Ι. Στάλιν (5 Μάρτη 1953).

Από παραπάνω από μια απόψεις η 25η Φλεβάρη 1956 είναι η σωστή ημερομηνία της «αρχής του τέλους» της Ε.Σ.Σ.Δ. Ωστόσο, αυτό κάθε άλλο παρά σημαίνει πως η Οκτωβριανή Επανάσταση κατέρρευσε εξαιτίας «προδοσίας» του περιεχομένου της. Προφανώς, η μετάβαση στην μετά Στάλιν εποχή δεν θα μπορούσε να είναι κάτι απλό. Ο Ιωσήφ τόσο εξαιτίας των πολλών χρόνων που κυβέρνησε τη Ρωσία όσο και λόγω του χαρακτήρα του άφησε έντονο το σημάδι του στα πάντα. Επιπλέον ήταν ο ηγέτης που με τα λάθη και το πείσμα του διαχειρίστηκε τις τύχες της χώρας του στον Β’ Π.Π. Έτσι, από κάθε άποψη το 20ο Συνέδριο του Κ.Κ.Σ.Ε. έλαβε χώρα στην πλέον κρίσιμη χρονικά στιγμή για την Σοβιετική Ρωσία▪ η οποία δεν ήταν με κανένα τρόπο η ίδια Ρωσία που παρέλαβε ο Στάλιν.         

Η «προδοσία» είναι η αγαπημένη αιτία αυτών που θα ήθελαν να πιστεύουν πως οι Μάρξ και Ένγκελς είχαν άδικο και πως ο Κομμουνισμός ήταν δυνατόν να εγκαθιδρυθεί και σ’ ένα μη πλήρως βιομηχανικό Κράτος. Για να ισχύει αυτό έπρεπε η επικράτηση των Μπολσεβίκων και όσα ακολούθησαν μέχρι και το τέλος του Β’ Π.Π. να σήμαιναν την επιτυχία του εγχειρήματος σε πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο. Παρακάμπτοντας τα δύο πρώτα για τα οποία το μόνο που έχει αξία να σημειωθεί εδώ είναι πως σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ικανοποιητικά (ακόμη και για την θεωρία) κάτω από την μόνιμη υποψία για το ποιος παρακολουθεί ποιον και ποια τύχη θα είχε αυτός που θα εξέφραζε οποιαδήποτε διαφωνία) θα εστιάσω μόνο στο οικονομικό επίπεδο.

Η Σοβιετική Ένωση, η Γερμανία, η Ιταλία και η Ισπανία (μετά την επικράτηση του Φράνκο) ήταν οι χώρες στις οποίες όχι μόνο ο έλεγχος αλλά και ο σχεδιασμός της Οικονομίας ήταν στα χέρια του Κράτους. Ήταν αυτές (κυρίως οι τρεις πρώτες) που ενέπνευσαν στους Αυστριακούς οικονομολόγους τον «Νεο-Φιλελευθερισμό» ως οικονομική επιδίωξη η οποία στην κορύφωση της οδηγούσε στην απεξάρτηση της Οικονομίας από το Κράτος. Οι ανάγκες που έπρεπε να καλυφθούν μετά την λήξη του Εμφυλίου στην Ρωσία σε συνδυασμό με την δημιουργία ενός μεγάλου και ικανού στρατού μαζί με την απουσία οποιασδήποτε σοβαρής ιδιωτικής πρωτοβουλίας (όλες οι σημαντικές επιχειρήσεις ήταν μέχρι την Επανάσταση στα χέρια Βέλγων και Γάλλων) μετέβαλαν το Κράτος στον μόνο «επιχειρηματία». Ο Β’ Π.Π. τόσο όσο πλησίαζε όσο και αφού εξερράγη επέβαλε τις δικές του ανάγκες. Έτσι, η οικονομική διαδικασία ανακατευθύνθηκε πλήρως για να καλύψει τις στρατιωτικές ανάγκες. Η κατάσταση η ίδια έβαζε τους στόχους που έπρεπε να επιτευχθούν και έθετε ταυτόχρονα και τα χρονικά περιθώρια. Η επιλογή μεταξύ περισσότερων αρμάτων ή αεροσκαφών ήταν από την άποψη του οικονομικού σχεδιασμού ήσσονος σημασίας. Το σημαντικό ήταν πως οι περισσότεροι πόροι (άνθρωποι και πρώτες ύλες) είχαν δεσμευτεί στην στρατιωτική παραγωγή. Αυτό που απέμενε ήταν η κατανομή των εργατοωρών στην παραγωγική διαδικασία.

Τυπικά ο Β’ Π.Π. τελείωσε στις 8 Μάη 1945 όταν η Γερμανία υπέγραψε την άνευ όρων παράδοση της. Για την Σοβιετική Ένωση ο Β’ Π.Π. συνεχίστηκε όχι μόνο όσο ήταν απολύτως απαραίτητο για την αποκατάσταση των ζημιών του πολέμου, αλλά επί της ουσίας συνεχιζόταν μέχρι και την κατάρρευση της εξαιτίας των πόρων που δεσμεύονταν όχι στην ικανοποίηση των αναγκών των πολιτών αλλά του Κόκκινου Στρατού. Κάτι λιγότερο από δύο αιώνες πριν ο Σκώτος καθηγητής της Ηθικής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης Άνταμ Σμιθ υποστήριζε στον «Πλούτο των Εθνών»:

«Πως ακόμα και αν ο στρατός μπορούσε να κερδίσει όλους τους πολέμους το αποτέλεσμα αυτό ΔΕΝ θα μπορούσε να ισοσκελίσει τις αντίστοιχες δαπάνες.»

Η ορθότητα της συγκεκριμένης θέσης αποδεικνύεται μεταπολεμικά απ’ αυτό που ο Στρατηγός και μετέπειτα Πρόεδρος των Η.Π.Α. Ντουάιτ Αιζενχάουερ αποκάλεσε «στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα» και τις σχέσεις διαπλοκής του με το πολιτικό σύστημα. Μπορεί αυτή η δήλωση να έπεται χρονικά του 20ου Συνεδρίου (έγινε όταν παρέδιδε στον Τζ. Κένεντι) αλλά το νόημα της ήταν και είναι ξεκάθαρο. Όσο η συγκεκριμένη διαπλοκή προχωρούσε τόσο τα εξοπλιστικά προγράμματα γίνονταν περισσότερο εκλεπτυσμένα και ακριβότερα (π.χ. το αντι-πυραυλικό σύστημα γνωστό ως «Πόλεμος των Άστρων»). Σε συνδυασμό με την ψύχωση των Ρεπουμπλικανών για μειώσεις φόρων (κυρίως της μεσαίας και ανώτερης τάξης) οι αυξημένες υπέρμετρα στρατιωτικές δαπάνες οδηγούσαν σε μια σταθερή αύξηση του Δημόσιου Χρέους.

Παράλληλα, όμως, με την αύξηση του Δημόσιου Χρέους και ανεξάρτητα απ’ αυτή μέρος των χρημάτων που προορίζονταν για το «στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα» πλήρωναν πολύ ικανοποιητικούς μισθούς στους εργαζόμενους σ’ αυτές. Αυτοί με τη σειρά τους κατανάλωναν επιστρέφοντας στην Οικονομία το μεγαλύτερο μέρος του μισθού τους. Παρά τη μείωση της φορολογίας του στρώματος στο οποίο ανήκαν οι εργαζόμενοι στην «αμυντική βιομηχανία» (αλήθεια υπάρχει και «επιθετική»;) επέστρεφε στο Δημόσιο Ταμείο ως φορολογικά έσοδα. Στην περίπτωση των Η.Π.Α. οι εργαζόμενοι στη στρατιωτική βιομηχανία ΔΕΝ δούλευαν για το Κράτος, αλλά το Κράτος δούλευε για τις βιομηχανίες στις οποίες αυτοί εργάζονταν. Από την άποψη αυτή το Κράτος των Η.Π.Α. παρήγαγε -με τα κρατικά συμβόλαια στις «αμυντικές βιομηχανίες»- γι’ αυτές πλούτο.

Στη Σ.Ε., τώρα, η ανυπαρξία οποιασδήποτε μορφής «αγοράς» που να καλύπτει οποιαδήποτε βιοτική ανάγκη δημιουργούσε τους όρους για την ανάπτυξη μιας «μαύρης αγοράς» τόσο ειδών και αγαθών όσο και «λαδωμάτων». Οποιοσδήποτε Σοβιετικός αξιωματούχος «λαδωνόταν» το έκανε σε Δολλάρια και όχι σε Ρούβλια (τα οποία ΔΕΝ αντιπροσώπευαν τίποτα και στην πράξη ήταν λίγο προτιμότερα από τα χρήματα της Monopoly). Επειδή όλη η Οικονομική Δραστηριότητα (και ο σχεδιασμός της) ελέγχονταν από το Κράτος η ανυπαρξία «αγοράς» αχρήστευσε τον Τραπεζικό Κλάδο. Η λειτουργία των Τραπεζών στην Οικονομική Δραστηριότητα είναι αντίστοιχη ενός θερμοστάτη. Παρά το γεγονός ότι κάποτε χαλάει και χρειάζεται αντικατάσταση ο Τραπεζικός Κλάδος ανταποκρινόμενος στις οικονομικές εξελίξεις ρυθμίζει την ροή του χρήματος (πάντα σε συνάρτηση και με την κυβερνητική οικονομική πολιτική).

Έτσι παρά το ότι αφενός οι όποιες «Τράπεζες» της Σοβ. Ένωσης δεν είχαν την ίδια λειτουργία όπως στην Δύση και αφετέρου όλα ανήκαν στο Κράτος οι ανάγκες χρηματοδότησης των ολοένα αυξημένων στρατιωτικών δαπανών (τη στιγμή της κατάρρευσης η Ε.Σ.Σ.Δ. ξόδευε 2,5 φορές τον στρατιωτικό προϋπολογισμό των Η.Π.Α.) δημιούργησε ένα τεράστιο Δημόσιο Χρέος. Η Ε.Σ.Σ.Δ. πλήρωνε τις οικονομικές της συναλλαγές με τις δορυφορικές της χώρες με ομόλογα. Με ομόλογα όπως ενδεικτικά αυτά (1940, 1954, 1982) -τα οποία εξοφλούνταν μέσω κληρώσεων όπως τα λαχεία- το Κράτος δανειζόταν Ρούβλια από τους πολίτες του για κάθε είδους σκοπό (βλέπε εδώ). Ακόμα και στην Ε.Σ.Σ.Δ. το Κράτος έπρεπε να χρησιμοποιήσει το χωρίς ιδιαίτερο αντίκρισμα νόμισμα του για να χρηματοδοτήσει τις στρατιωτικές του (και κάθε είδους) δαπάνες.

Στην Δύση η λειτουργία της «αγοράς» και τα αντλούμενα απ’ αυτή φορολογικά έσοδα πληρώνουν (όταν αυξάνονται) τους τόκους των δανείων που συνάπτει το Κράτος. Στην Ε.Σ.Σ.Δ., όμως, «αγορά» δεν υπήρχε. Αφού, λοιπόν, «αγορά» δεν υπήρχε και δεδομένου ότι κάποια καταναλωτικά είδη όπως τα ι.χ. ήταν εκτός από κακής ποιότητας και πανάκριβα ο πολίτης δεν είχε που να ξοδέψει τον μισθό του, ο οποίος δεν έπαιζε τον ίδιο ρόλο όπως αυτός ενός εργαζομένου στην Δύση.

Επί της ουσίας η κατάρρευση του Σοβιετικού Κράτους μπορεί να ξεκίνησε από το 20ο Συνέδριο του Κ.Κ.Σ.Ε., αλλά οι αιτίες της ήταν κυρίως οικονομικές και κοινωνικές. Οικονομικές για τους λόγους που εκτέθηκαν παραπάνω (δηλαδή, τις στρατιωτικές δαπάνες και το γεγονός ότι δεν συνειδητοποίησαν την ανάγκη λειτουργίας μιας «αγοράς» καταναλωτικών προϊόντων, αγαθών και υπηρεσιών) αλλά και κοινωνικές όπως θα εκθέσω ευθύς αμέσως.

Ο Τζων Κένεθ Γκαλμπραίηθ στο βιβλίο του «Η Καλή Κοινωνία» και συγκεκριμένα στο Κεφάλαιο 3 κάνει μια εξαιρετική παρατήρηση για τις αλλαγές στην Σοβιετική Κοινωνία προϊόντος του χρόνου. Από τους ένθερμους υπερασπιστές της η Σοβ. Ένωση προτείνεται ως υπόδειγμα Κράτους όσον αφορά τους τομείς της Υγείας και της Παιδείας. Ο Γκαλμπραίηθ προτείνει (και ειλικρινά είναι αδύνατον να τον αντικρούσει κανείς) ότι η επιτυχία του Κράτους στον τομέα της Παιδείας ήταν από κοινωνική σκοπιά «η αρχή του τέλους» για την κατάρρευση του.

Σύμφωνα, λοιπόν, οι σπουδαγμένη νεολαία της Ε.Σ.Σ.Δ. ήταν από πολλές απόψεις προοδευτικότερη και καλύτερα κατηρτισμένη από την πολιτική της ηγεσία. Μια πολιτική ηγεσία άλλων εποχών, μεγάλη σε ηλικία της οποίας τα μέλη με βάση μια επετηρίδα περίμεναν καρτερικά τη σειρά τους στα δημόσια και κομματικά αξιώματα. Αυτή η ηγεσία που σε πολλά πράγματα ΔΕΝ γνώριζε επέμενε να δίνει διαταγές, τις οποίες έπρεπε ν’ ακολουθήσουν οι σπουδαγμένοι στα κρατικά πανεπιστήμια νέοι. Η ύπαρξη αυτής της ηγεσίας και η λειτουργία του Κ.Κ.Σ.Ε. μ’ αυτόν τον τρόπο εμπόδιζαν τους νέους αυτούς επιστήμονες ν’ ασκήσουν επιρροή. Την αμφισβήτηση στο «σύστημα» που θεωρούμε δικαίωμα των φοιτητών στη Δύση, στην Σοβ. Ένωση δεν υπήρχε χώρος για να εκδηλωθεί. Έτσι, από εκπαιδευτική άποψη έφτασε κάποια στιγμή «το κάρο να βρίσκεται μπροστά από τ’ άλογο». Το χάσμα μεταξύ του «παλιού» και του «νέου» θα έκλεινε (για ν’ ανοίξει στη συνέχεια ένας νέος κύκλος) μόνο με την κατάρρευση του «παλιού» και την παράδοση της εξουσίας στο «νέο». Αυτό, τελικά, αποδείχτηκε ένα αξεπέραστο για την Σοβιετική Κοινωνία ζήτημα και ήταν τελικά ένας από τους λόγους της κατάρρευσης της Ε.Σ.Σ.Δ. Αν κάποιος έχει ακόμη αμφιβολίες ας αναρωτηθεί γιατί οι νοσταλγοί του προηγούμενου καθεστώτος στην Ρωσία είναι οι μεγαλύτεροι ηλικιακά (το «παλιό» που έπρεπε να κάνει στην άκρη).

Το πόσο δίκιο έχει ο Γκαλμπραίηθ γίνεται φανερό αν θυμηθούμε την αντίδραση που ξεσήκωσε η εισαγωγή και στην Ελλάδα των γνώσεων του Διαφωτισμού και η παροχή υποτροφιών σε νέους για να σπουδάσουν στο εξωτερικό. Οι οποίες αντιδράσεις συγκεφαλαιώνονται στην περίφημη φράση του Ιερόθεου Δενδρινού (και του μαθητή του Αθ. Πάριου) ο οποίος απέτρεπε τους νέους από το να σπουδάζουν στην Ευρώπη: «αθεΐζουσιν όσοι σπουδάζουν εν τη Φραγκία και μετά την επιστροφήν αυτών συναθεΐζουσι και ετέρους». Πράγματι, οι σπουδές απελευθερώνουν το πνεύμα και προάγουν την αμφισβήτηση κάθε αυθεντίας. Όσοι έχουμε παιδιά έχουμε ήδη ακούσει απ’ αυτά τη φράση: «Άσε ρε μπαμπά/μαμά εσύ ΔΕΝ ξέρεις.».

Ακόμη και μετά τα παραπάνω (και σε κάποιες περιπτώσεις εξαιτίας τους) η γοητεία που ασκεί σε κάποιους από εμάς μια Επανάσταση είναι διαχρονική. Η χρονική απόσταση από αυτή (που μεγαλώνει τον «μύθο» της), η επιθυμία να ζήσουμε ανάλογες καταστάσεις, αλλά κυρίως η δυνατότητα επιτυχίας και αλλού (αν πετύχει εκεί που εξερράγη) είναι παράγοντες που συγκινούν πολλά ανήσυχα πνεύματα. Απ’ αυτά κάποιοι δοκιμάζουν να εκφραστούν με ποιητικό τρόπο ακόμη και αν η ποίηση είναι ένα μέσο για πολιτική τελικά έκφραση.

Με μια τέτοια προσπάθεια η οποία αφορά την Οκτωβριανή (με το παλιό ημερολόγιο) Επανάσταση κλείνω το σημερινό κείμενο (βλέπε εδώ).

Σε κάθε περίπτωση είναι προς το συμφέρον όλων μας να μην υψώνουμε τείχη στον προβληματισμό μας. Αν αυτοί που υπερασπίζονται την Οκτωβριανή Επανάσταση συνεχίζουν να θεωρούν την προδοσία του περιεχομένου της από το 20ο Συνέδριο ως βασική αιτία κατάρρευσης της προσφέρουν πολύ κακές υπηρεσίες πρώτα απ’ όλα στους ίδιους. Η οικονομική και η κοινωνική προσέγγιση αποδεικνύει πως ανεξαρτήτως πολιτικού, κοινωνικού και οικονομικού συστήματος τα προβλήματα και η ανθρώπινη συμπεριφορά ήταν, είναι και θα είναι παντού τα ίδια. Όσο δεν θέλουν να το συνειδητοποιήσουν τόσο θ’ απομακρύνεται πρακτικά κάθε ελπίδα για μια νέα Επανάσταση (οποιουδήποτε τύπου).

Γιατί κάθε Επανάσταση όσο οπορτουνιστική και αν είναι εκκινεί από υπαρκτά αιτήματα τα οποία πηγάζουν από επίσης υπαρκτά προβλήματα (των οποίων τη λύση διεκδικεί). Γιατί, τελικά, καμία Επανάσταση ΔΕΝ μπορεί να παράξει μια «νέα Κοινωνία» και έναν «νέο τύπο Ανθρώπου» παραγνωρίζοντας την ίδια την φύση μας. Γι’ αυτό, άλλωστε, και οι Επαναστάσεις με τον καιρό εκφυλίζονται και γίνονται «κατεστημένο» όπως ακριβώς οι άνθρωποι γερνούν και τελικά πεθαίνουν.                          

Υ.Γ. Αν θα έπρεπε σώνει και καλά να εστιάσουμε μόνο στο πολιτικό πεδίο θα έπρεπε να προσδιορίσουμε τον «θάνατο» της Οκτωβριανής Επανάστασης πολλά χρόνια νωρίτερα. Για την ακρίβεια 35 χρόνια πριν το 20ο Συνέδριο και ακριβέστερα στο διάστημα 7-17 Μάρτη 1921. Αναφέρομαι στην «Εξέγερση της Κροστάνδης» (βλέπε εδώ). Τόσο οι αιτίες που προκάλεσαν την εξέγερση όσο και η στρατιωτική καταστολή της αποδεικνύουν ότι από πολιτική σκοπιά η Επανάσταση ήταν ήδη νεκρή και απλά ο θάνατος της διαπιστώθηκε τότε. Γιατί, πολύ απλά μια Επανάσταση η οποία έφερε (υποτίθεται) τον Λαό στην Εξουσία γκρεμίζοντας το προηγούμενο απολυταρχικό καθεστώς ΔΕΝ μπορεί και δεν πρέπει ν’ (αντι)δρά απολυταρχικά. Γιατί η πείνα και τα άλλα προβλήματα ΔΕΝ αντέχεται όταν δεν μπορείς να εκφράσεις την γνώμη σου και απλά πρέπει να υπακούς την ηγεσία και να υπομένεις. Η κατάπνιξη της εξέγερσης έδειξε σ’ όλη τη Ρωσία ότι το νέο πολιτικό σύστημα ΔΕΝ δεχόταν καμία διαφωνία και πως το μόνο που ζητούσε ήταν η υποταγή των πολιτών στην αυθεντία του («Το Κόμμα έχει πάντα δίκιο.»).

Το οξύμωρο της υπόθεσης είναι πως από πολιτική σκοπιά η «Εξέγερση της Κροστάνδης» πέτυχε! Γιατί πως αλλιώς να εξηγήσουμε την Νέα Οικονομική Πολιτική του Λένιν η οποία στόχευε στην θεραπεία των προβλημάτων που την προκάλεσαν; Έτσι, αν σώνει και καλά πρέπει να «προδόθηκε» η Οκτωβριανή Επανάσταση η προδοσία συντελέστηκε από τον ίδιο τον Ηγέτη της τον Βλαδίμηρο Ίλιτς Ουλιάνοφ (Λένιν). Μετά την Κροστάνδη (η οποία λόγω του ρόλου της τον Οκτώβρη του 1917 θα μπορούσε να θεωρηθεί ως η «συνείδηση της Οκτωβριανής Επανάστασης) ΔΕΝ μπορούσε να υπάρχει δημοκρατική πολιτική λειτουργία στην Σοβιετική Ένωση και ο μόνος ρόλος για τον λαό της ήταν αυτός του χειροκροτητή και του παθητικού δέκτη των αποφάσεων που τυπικά λάμβανε το Π.Γ.

17 Νοέμβρη 2020
«πανταχού παρών 1».

Διαβάστηκε 132 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου «ΠΡΟΔΟΘΗΚΕ» Ή ΚΑΤΕΡΡΡΕΥΣΕ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΑ Η «ΟΚΤΩΒΡΙΑΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ»; («ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΗΤΑΝ Τ’ ΟΝΕΙΡΟ, ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΜΩΣ ΤΟ ΠΑΘΟΣ»)