Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΜΠΑΣΚΕΤΙΚΟΥ ΓΑΥΡΟΥ (ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟΤΥΧΙΩΝ ΣΕ ΠΟΛΛΑ ΕΠΙΠΕΔΑ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΜΠΑΣΚΕΤΙΚΟΥ ΓΑΥΡΟΥ
(ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟΤΥΧΙΩΝ ΣΕ ΠΟΛΛΑ ΕΠΙΠΕΔΑ)

Πρέπει να παραδεχτώ πως ο αποκλειστικός λόγος για τον οποίο παρακολουθώ την Ευρωλίγκα στην NOVA είναι για να έχω εικόνα της διαιτητικής μεταχείρισης των Γαύρων. Η οποία διαιτητική αντιμετώπιση τους αποτελεί το πλέον αγαπημένο τους θέμα. Γιατί, αν δεν μπορούν να ρίξουν την ευθύνη της ήττας στους διαιτητές πως θα μπορούν να κάνουν λόγο για την ανωτερότητα της ομάδας τους (η οποία μόνον έτσι χάνει); Επιπλέον το ζήτημα της διαιτησίας ήταν η «κόκκινη παντιέρα» που σήκωσαν οι Αγγελόπουλοι όταν μας άφησαν για την φιλόξενη (και γνωστή τους από παλιά) Α2. Μέχρι το παιχνίδι με τον Π.Α.Ο. στο Σ.Ε.Φ. οι Γαύροι είχαν κάποια (δικαιολογημένα εν μέρει) παράπονα από τους διαιτητάς (που θα έλεγε και ο κυρ-Σάββας).

Αρχικά, η σκέψη ήταν σ’ αυτό το κείμενο ν’ ασχοληθώ μόνο με την διαιτησία. Ωστόσο, κάτι με κράτησε και περίμενα το «ντέρμπι αιωνίων» στο Φάληρο∙ οπότε το θέμα μου σήμερα είναι μια μπασκετική ιστορία αποτυχιών σε πολλά επίπεδα. Επί της ουσίας τα επίπεδα είναι δύο. Το ένα είναι το αγωνιστικό και το άλλο το διοικητικό. Δεδομένης της διαπλοκής τους δεν έχει νόημα να προσπαθήσω να τα διαχωρίσω, οπότε η αναφορά θα γίνει σ’ ότι αφορά τις επιλογές της Διοίκησης-Ιδιοκτησίας σε ζητήματα όπως:

  • τις σχέσεις της με τον Μπερτομέου,
  • τη συγκρότηση του αγωνιστικού τμήματος,
  • την επιλογή του αυτο-υποβιβασμού στην Α2.

Προφανώς το μεγαλύτερο σ’ έκταση και το σημαντικότερο κομμάτι είναι αυτό της συγκρότησης του αγωνιστικού τμήματος. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως και τ’ άλλα δύο είναι ήσσονος σημασίας. Κάθε άλλο. Δεδομένης, λοιπόν, της «κοινής συνισταμένης» τους (της Διοίκησης) οφείλω προκαταβολικά να κάνω ένα εισαγωγικό (αλλά πολύ σημαντικό) σχόλιο:

Λόγω της προσωπικότητας των Αγγελόπουλων ως ιδιοκτητών όλη η λειτουργία της ομάδας υποτάσσεται σ’ αυτούς και τις αποφάσεις τους. Επί της ουσίας αυτοί αποφασίζουν για όλα. Γι’ αυτό ΔΕΝ ψάχνουν για «συνεργάτες» (όπως θα έπρεπε να είναι ο προπονητής) με τους οποίους θα συνεργαστούν για ένα άρτιο αποτέλεσμα, αλλά για «υπαλλήλους» που καλούνται να τα «βγάλουν πέρα» μ’ όσα αυτοί «γενναιόδωρα» τους παρέχουν. Τελικά, ο προπονητής (αλλά και τα υπόλοιπα στελέχη) προσπαθούν όσο μπορούν να κρατήσουν μια ισορροπία ανάμεσα στο τι χρειάζεται η ομάδα και στο τι θέλουν οι Αγγελόπουλοι (οι οποίοι ως «πληρώνοντες τον λογαριασμό» δικαιούνται να είναι «κολλημένοι» με κάποιους εντός και εκτός ομάδας).

Τούτου δηλωθέντος μπορώ να προχωρήσω στα υπόλοιπα.

Οι σχέσεις με τον Μπερτομέου (Ευρωλίγκα).

Προφανώς και ένας επιχειρηματίας δεν μπορεί να επιτύχει αν δεν έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. Ακόμη κι αυτό, ωστόσο, είναι κάτι ουσιωδώς διαφορετικό από την μεγαλομανία. Γιατί, όσο καλή για τις δουλειές κι αν είναι η προς τα έξω εικόνα ενός επιχειρηματία με μεγάλη αυτοπεποίθηση που δεν φοβάται κανένα, οδηγεί ωστόσο σ’ επικίνδυνες καταστάσεις όταν ο επιχειρηματίας μας ΔΕΝ έχει συναίσθηση του πραγματικού του μεγέθους. Ακόμη και αν ο ίδιος δεν γνωρίζει τις πραγματικές του δυνατότητες η ίδια η ζωή του δίνει την ευκαιρία να το μάθει. Το ζήτημα είναι αν μπορεί να διδαχθεί απ’ αυτή ή αν νομίζει πως οι αποτυχίες του είναι απλά συγκυριακές.

Οι Αγγελόπουλοι λανθασμένα θεώρησαν τον ιδιοκτήτη του άμεσου αντιπάλου τους στην Ελλάδα ως τον μοναδικό «εχθρό» τους. Έτσι στην προσπάθεια τους να τον υπονομεύσουν έκαναν ότι μπορούσαν σ’ επίπεδο Ευρωλίγκας για να του κάνουν τη ζωή δύσκολη. Όταν δεν μπορούσαν οι ίδιοι να στραφούν άμεσα εναντίον του απλά έκλειναν (πονηρά) στον Μπερτομέου (ο οποίος αποτελούσε παραδοσιακό στόχο του Γιαννακόπουλου) να κάνει τη δουλειά για λογαριασμό τους. Από ένα σημείο και μετά ΔΕΝ τους ενδιέφερε να φτιάξουν μια ομάδα να πάρει την κούπα της Ευρωλίγκας (δεν το μπορούσαν, άλλωστε, οικονομικά)∙ τους ενδιέφερε απλά να είναι καλύτεροι από τον Π.Α.Ο. Έτσι, όσο είχαν ακόμη χρόνο έβγαιναν κάθε τόσο και έκαναν λόγο για την «πιο επιτυχημένη ομάδα της τελευταίας 10ετίας στην Ευρωλίγκα» (τρομάρα τους). Βλέποντας τη σημερινή κατάσταση της ομάδας τους βλέπουμε να ισχύει απόλυτα το «Ομάδα μοντέλο την κάνατε μπουρδέλο.».  

Παρά την προσπάθεια να καλλιεργήσουν και να διατηρήσουν πολύ καλές σχέσεις με τον Μπερτομέου πρέπει να έχουν πλέον καταλάβει πως οι φωτογραφίες και τα τραπεζώματα πήγαν χαλάλι. Ο Μπερτομέου ενδιαφέρεται για τις δύο ιδρυτικές ομάδες της Ευρωλίγκα από την Ελλάδα τόσο όσο η παρουσία τους νομιμοποιεί την διοργάνωση που αυτός διαχειρίζεται. Το μόνο για το οποίο νοιάζεται ο Μπερτομέου είναι τα συνολικά εννέα τρόπαια που έχουν κατακτήσει οι «αιώνιοι», η παρουσία των οποίων είναι απαραίτητη στο νέο τρόπο διεξαγωγής μόνο για την νομιμοποίηση της διοργάνωσης. Άλλωστε, αυτή τη στιγμή κανένας από τους δύο ΔΕΝ έχει την οικονομική δυνατότητα να φτιάξει μια υψηλά ανταγωνιστική ομάδα για να πάρει την κούπα.

Έτσι, όποτε βολεύει την διοργανώτρια οι διαιτηταί του κυρ-Σάββα «σφάζουν στο γόνατο» τον Γαύρο για να του δώσουν σε κάποια παιχνίδια κανα-δυό σφυρίγματα όπως με τον Π.Α.Ο. στο Σ.Ε.Φ. (τα οποία κάποιες φορές δεν αρκούν). Με τον τρόπο αυτό από τη μια ο Μπερτομέου τους δείχνει ότι γι’ αυτόν ΔΕΝ μετράνε ως μέγεθος και από την άλλη χλευάζοντας τους έτσι καταστρέφει το αφήγημα τους για την Ελληνική διαιτησία (η οποία ήταν και ο λόγος του αυτο-υποβιβασμού τους στην Α2).

Τελικά, το μόνο που απομένει είναι η επικοινωνιακή διαχείριση της διοικητικής-ιδιοκτησιακής τους αποτυχίας μέσω των κειμένων και των λεγομένων των ερυθρόλευκων «χατζηαβάτηδων», οι οποίοι σαν άλλοι (στεφανωμένοι;) έφηβοι κάθονται και μετράνε πόσες βολές εκτέλεσε η ομάδα τους. Το κακό για εκείνους στο παιχνίδι του Σ.Ε.Φ. με τον Π.Α.Ο. ήταν πως ούτε αυτή την δικαιολογία δεν μπορούσαν να επικαλεστούν. Γιατί όταν τα συνολικά ριμπάουντ σου είναι τα μισά από του αντιπάλου σου και ο αντίπαλος σου «κάνει πάρτι» στην ρακέτα σου τι να επικαλεστείς; Ακόμη περισσότερο όταν έχεις κερδίσει 19 βολές (έναντι 25) ακόμη και να τις είχες βάλει όλες (ο Γαύρος έχασε τις 8) και πάλι δεν έφταναν για να κερδίσεις (έχασε με 11). Οπότε…

Οπότε το μόνο που απομένει είναι να μιλήσεις για το ίδιο το μπάσκετ (βλέπε εδώ).

    

Η συγκρότηση του αγωνιστικού τμήματος.

Ο Κογκαλίδης ήδη από το προηγούμενο του «αιωνίου ντέρμπι» παιχνίδι είχε καταλάβει ότι η συνέχιση της επίκλησης της διαιτησίας ως δικαιολογία κάθε άλλο παρά βόλευε την ομάδα του, μιας και αποδομούσε την απόφαση των Αγγελόπουλων για τον αυτο-υποβιβασμό στην Α2. Αφού, λοιπόν, η διαιτησία στην Ευρωλίγκα ΔΕΝ είναι καλύτερη απ’ αυτή της Α1 έπρεπε να γράψει για το ίδιο το μπάσκετ. Έτσι σ’ ένα από τα τελευταία κείμενα του έκανε λόγο για «το δέντρο και το δάσος».

Αυτού του είδους η συζήτηση (για τις δυνατότητες και τις αδυναμίες της ομάδας) μας οδηγεί και πάλι στο διοικητικό-ιδιοκτησιακό δίδυμο των Γαύρων. Γιατί τόσο η επιλογή του προπονητή όσο και των παικτών εδράζεται πάνω σε δύο πολύ σημαντικές παραμέτρους. Η πρώτη έχει να κάνει με τα «κολλήματα» σε πρόσωπα των Αγγελόπουλων και η άλλη με την οικονομική τους δυνατότητα. Η δεύτερη παράμετρος είναι πολύ σημαντικότερη της πρώτης μιας και το μπάσκετ ως οικονομική δραστηριότητα (ειδικά σ’ επίπεδο Ευρωλίγκας) ΔΕΝ αποφέρει Κέρδη (κάτι που θα σήμαινε πως τα Έξοδα είναι λιγότερα από τα Έσοδα). Η οικονομική παράμετρος είναι αυτή που καθόρισε την ποιότητα των παικτών που στελεχώνουν τον φετινό Γαύρο. Τίποτα άλλο. Έτσι, όταν ο Μπαρτζώκας κάνει λόγο για παίκτες που δεν μπορούν (είτε λόγω πίεσης, είτε λόγω ποιότητας) στην ουσία κάνει λόγο για ελλιπή χρηματοδότηση της ομάδας. Άλλωστε η ύπαρξη 18 ομάδων στην Ευρωλίγκα από τις οποίες οι 7 προσπαθούν με κάθε τρόπο να κρατήσουν την θέση τους ανεβάζει την τιμή ακόμη και των πιο μέτριων παικτών κάνοντας τους πολύ καλούς απλησίαστους για τους «αιώνιους».

Αν, όμως, δεν μπορείς να πάρεις πολύ καλούς παίκτες σ’ όλες τις θέσεις πρέπει να επιλέξεις τον καλύτερο για την κατάσταση «διαχειριστή-προπονητή». Θεωρητικά, από την άποψη αυτή η επιλογή του Μπαρτζώκα ήταν ιδανική. Στην πράξη αποδείχτηκε μια οικτρή αποτυχία. Προφανώς, δεν υπάρχει μόνο ένα «γιατί». Καθώς δεν γνωρίζω το Γαύρικο μπασκετικό παρασκήνιο μπορώ μόνο να εικάσω ότι η οικτρή αποτυχία του Μπαρτζώκα οφείλεται στους εξής λόγους:

  • την «γαυροσύνη» του,
  • την ανικανότητα του να διαχειριστεί σωστά τους παίκτες του,
  • την αποτυχημένη εκ του αποτελέσματος προσπάθεια του να φτιάξει μια ομάδα στην οποία ο προπονητής είναι το σημαντικότερο γρανάζι,
  • το γεγονός ότι ψυχολογικά ο Μπαρζτώκας ξεκίνησε από εκεί που είχε σταματήσει στην προηγούμενη θητεία του στον Γαύρο,
  • το γεγονός πως θεώρησε την επάνοδο του ως ευκαιρία να «δώσει απαντήσεις» και έτσι ήταν από την πρώτη στιγμή «κάτω από πίεση» (την οποία ήταν ο πρώτος που δεν άντεξε).

Όσον αφορά την «γαυροσύνη» αυτή από προσόν αναλόγως της ψυχολογίας του Γαύρου μας μπορεί ν’ αποδειχτεί και βαρίδι. Όσο περισσότερο γνωρίζεις τον τρόπο λειτουργίας ενός οργανισμού, τόσο περισσότερο αγχώνεσαι και τελικά καταρρέεις ψυχολογικά. Πολλές φορές για να επιτύχεις σ’ ένα «τοξικό» περιβάλλον πρέπει να ζεις στον δικό σου κόσμο.

Η ανικανότητα του Μπαρτζώκα να διαχειριστεί σωστά τους παίκτες του έχει αναδειχθεί από τους ερυθρόλευκους «χατζηαβάτηδες» σε μεγάλο βαθμό (αν και μέχρι στιγμής με πολύ «ευγενικό» τρόπο). Ωστόσο, αυτή η ανικανότητα έχει σχέση και με τους υπόλοιπους λόγους που ανέφερα παραπάνω. Η κάκιστη διαχείριση των παικτών με τους οποίους η Ιδιοκτησία έχει «κόλλημα» σε συνδυασμό με την αποτυχία του να φτιάξει μια ομάδα στην οποία εκείνος θα ήταν το μεγαλύτερο μέγεθος (όπως ο Γιασισκεβίτσιους στην Ζαλγκίρις) και επίσης ότι ψυχολογικά ο Μπαρτζώκας φαίνεται να ξεκίνησε από εκεί που είχε σταματήσει στην προηγούμενη θητεία του στον Γαύρο εξηγούν -νομίζω- επαρκώς την αποτυχία του.

Ο Μπαρτζώκας ξεκίνησε την δεύτερη θητεία του με μια ομάδα που δεν έφτιαξε ο ίδιος και με την πίεση να πετύχει για να «δώσει απαντήσεις» και να πάρει την «ρεβάνς» για την εκδίωξη του την προηγούμενη φορά. Ενώ θα έπρεπε να εκμεταλλευτεί το γεγονός πως μετά την οικτρή αποτυχία του προηγούμενου προπονητή (την οποία χρεώνονταν αποκλειστικά οι Αγγελόπουλοι) η χρονιά ήταν ουσιαστικά χαμένη και να διαχειριστεί όσο μπορούσε καλύτερα την κατάσταση, εκείνος κατάφερε να μετατρέψει το πλεονέκτημα σε μειονέκτημα. Με τον τρόπο αυτό κατάφερε (δεύτερο κατόρθωμα του) να «ξεπλύνει» τις ευθύνες των Αγγελόπουλων για την φετινή αποτυχία.

Γιατί, αν οι Αγγελόπουλοι κατάλαβαν το αρχικό τους λάθος και ανέθεσαν στον «γαύρο» Μπαρτζώκα να «σώσει την κατάσταση» και αυτός ΔΕΝ τα κατάφερε τι φταίνε (αυτοί που βάζουν τα ωραία τους λεφτά); Γιατί, αν δεν τα κατάφερε ΟΥΤΕ ο «γαύρος» Μπαρτζώκας, τότε ποιος μπορεί; Τελικά οι Αγγελόπουλοι ΔΕΝ φταίνε τόσο πολύ οι ίδιοι. Δεν φταίνε γιατί αφ’ ενός δεν μπορούν να διαθέσουν περισσότερα λεφτά (υπάρχει κάποιος στην Ελλάδα που να είναι «γαύρος» και να μπορεί;) και αφ’ ετέρου γιατί έκαναν ότι ήταν δυνατό να γίνει (επιστρατεύοντας τον πλέον επιτυχημένο «γαύρο-προπονητή»). Οπότε, αυτό που απομένει είναι η εχθρική διαιτησία και οι κακές επιλογές παικτών. Θεωρητικά, αν γίνουν καλύτερες επιλογές στους ξένους η «επόμενη μέρα» θα είναι καλύτερη. Ή μήπως όχι;  

Η επιλογή του αυτο-υποβιβασμού στην Α2.

Όλο το πρόβλημα (και) της φετινής αποτυχημένης για τον Γαύρο χρονιάς ξεκινά από την απόφαση της Ιδιοκτησίας για αυτο-υποβιβασμό στην Α2. Μια απόφαση στην οποία ακόμη και αν υπήρχε κάποιος που να κατανοούσε την μακροπρόθεσμη επίδραση της στην ομάδα ΔΕΝ τόλμαγε να εναντιωθεί.

Φανταστείτε να είσαι νέος ξένος του Π.Α.Ο. και να παίζει με την δεύτερη ομάδα της Ελλάδας στην Ευρωλίγκα. Δεν θ’ αναρωτηθείς πότε θα την αντιμετωπίσεις και στο Πρωτάθλημα; Έτσι, όταν κάνεις την σχετική ερώτηση παίρνεις την απάντηση ότι αυτό δεν θα γίνει γιατί οι «Γαύροι» παίζουν (από επιλογή) στην αμέσως χαμηλότερη κατηγορία. Τι ξεφτίλα!!!

Εκτός, όμως, της ξεφτίλας (την οποία όντας ακόμη «τυφλωμένοι» δεν μπορούν να αισθανθούν) υπάρχουν και οι αγωνιστικές επιπτώσεις αυτής της απόφασης. Αν στην Α2 έπαιζε η κανονική ομάδα τότε και υπό την αίρεση ότι δεν θα υπήρχε κορονοϊός και θα συνεχιζόταν το πρωτάθλημα θα υπήρχε η ευκαιρία να δοκιμαστούν πράγματα, να μονταριστούν οι νέοι παίκτες με την ομάδα και να οικοδομηθεί η «επόμενη μέρα». Αυτό είπε όσο πιο ευγενικά μπορούσε στους εργοδότες του ο Μπαρτζώκας στη συνέντευξη τύπου με τον Π.Α.Ο. όταν ρωτήθηκε σχετικά με το γεγονός ότι από τον Απρίλη ο «Γαύρος» θα μείνει χωρίς αγωνιστική δράση.

Θα μπορούσε κάποιος ν’ απαντήσει ότι αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό καθώς έτσι υπάρχει περισσότερος χρόνος για τον σχεδιασμό της «επόμενης μέρας». Λάθος. Αυτό είναι καταστροφικό για δύο λόγους. Ο πρώτος έχει να κάνει με τις δυνατότητες και την φήμη της ομάδας. Ποιος «πρωτοκλασάτος» παίκτης θα ήθελε να παίξει σε μια ομάδα που από τον Απρίλη ΔΕΝ έχει τίποτα να κάνει (ούτε καν αγώνες πρωταθλήματος);

Ο δεύτερος έχει να κάνει με τις επιλογές παικτών για την «επόμενη μέρα». Ο παραπάνω χρόνος που θα έχει ο μπασκετικός «Γάυρος» δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη και ότι θα ξεκινήσει το κτίσιμο της ομάδας του νωρίτερα. Πολλοί από τους παίκτες που θα του έκαναν (με την προϋπόθεση ότι μπορεί να τους πληρώσει) θα συνεχίσουν ν’ αγωνίζονται είτε στα πλέι-οφ της Ευρωλίγκα είτε/και στα πρωταθλήματα των ομάδων τους. Έτσι για αρκετό χρόνο ακόμα ο «Γαύρος» δεν θα γνωρίζει ποιοι απ’ αυτούς θα μείνουν ελεύθεροι για να διαπραγματευτεί μαζί τους. Ώστε, ο σχεδιασμός της ομάδας για την «επόμενη μέρα» ΔΕΝ θα μπορεί να ξεκινήσει πριν το Καλοκαίρι.

Σε κάθε περίπτωση αυτή τη στιγμή η συζήτηση για την «επόμενη μέρα» του Γαύρου ΔΕΝ είναι καθόλου σοβαρή και έχει αξία μόνο για τους δημοσιογράφους (βλέπε εδώ). Γιατί για τον σχεδιασμό της «επόμενης μέρας» πρέπει να είναι δεδομένη μια πολύ σημαντική σταθερά γύρω από την οποία κινείται αυτός ο σχεδιασμός. Αυτή η σταθερά είναι ο προπονητής. Με βάση το περιρρέων κλίμα και τις «σπόντες» από τους ερυθρόλευκους «χατζηαβάτηδες» πιστεύω ότι οι Αγγελόπουλοι ΔΕΝ πιστεύουν πλέον στις δυνατότητες του Μπαρτζώκα.

Μπορεί να μην έχω το «κληρονομικό χάρισμα», ωστόσο ανατρέχοντας στο παρελθόν είμαι απολύτως σίγουρος πως η νέα σεζόν θα ξεκινήσει με τον Μπαρτζώκα μόνο και μόνο για να μην κατηγορηθούν οι Αγγελόπουλοι ότι δεν στήριξαν όσο μπορούσαν (και έπρεπε) τον «γαύρο-προπονητή». Μια τέτοια απόφαση καθώς θα έχει γίνει για όλους τους λάθος λόγους θα οδηγήσει «με μαθηματική ακρίβεια» σε μια ακόμη αποτυχία. Το πόσο πριν τη λήξη της επόμενης σεζόν θα έχει απολυθεί ο Μπαρτζώκας θα εξαρτηθεί από το τι θα γίνει στο πρωτάθλημα της Α2 και αν τελικά θα καταφέρει ν’ ανέβει στην Α1.

Κλείνοντας το σημερινό μακροσκελές κείμενο για τον μπασκετικό Γαύρο θα προχωρήσω σε μια ακόμη πρόβλεψη. Ο σημαντικότερος λόγος της επικείμενης απόλυσης του Μπαρτζώκα την επόμενη σεζόν (αν τελικά συνεχίσει) θα είναι ο τρόπος που μεταχειρίστηκε τον Σπανούλη (ο οποίος είναι και το μεγαλύτερο «κόλλημα» των ιδιοκτητών). Όλοι οι υπόλοιποι λόγοι θα είναι επικουρικοί (ή έτσι θα προβληθούν).

Κοντολογίς, ο βασικότερος λόγος για την φετινή (και όχι μόνο) αποτυχία του μπασκετικού Γαύρου είναι η αποτυχία των ιδιοκτητών του να σταθμίσουν σωστά την κατάσταση. Δεδομένου ότι και οι δύο είναι επιχειρηματίες αυτή η αποτυχία δεν είναι διόλου ενθαρρυντική για την ικανότητα τους να επιτύχουν στο (κοντινό ή μακρινό) μέλλον. Στο κάτω-κάτω όπως λέει και «ο σοφός λαός» το «Ψάρι βρωμάει από το κεφάλι.» (κάτι που το υπαινίσσονται χωρίς να μπαίνουν σε λεπτομέρειες -αλλά δεν μπορούν να πουν και γράψουν ξεκάθαρα- οι ερυθρόλευκοι «χατζηαβάτηδες» π.χ. βλέπε εδώ).

     

Υ.Γ. Μήπως έχετε πρόχειρους τους Ισολογισμούς της τελευταίας 4ετίας; Γιατί αλήθεια δεν τους δημοσιεύετε;

09 Φλεβάρη 2021
«πανταχού παρών 1».

Διαβάστηκε 409 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γενικά Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΜΠΑΣΚΕΤΙΚΟΥ ΓΑΥΡΟΥ (ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟΤΥΧΙΩΝ ΣΕ ΠΟΛΛΑ ΕΠΙΠΕΔΑ)