Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΠΕΡΙ ΜΕΓΕΘΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΜΕΣΩ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΥ (ΠΟΣΟ ΜΕΤΡΑΕΙ ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ;)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΠΕΡΙ ΜΕΓΕΘΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΜΕΣΩ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΥ
(ΠΟΣΟ ΜΕΤΡΑΕΙ ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ;)

Για κάποιο ηλίθιο και ανεξήγητο λογικά λόγο η πλειοψηφία θεωρεί πως το μεγάλο μέγεθος είναι σημαντική παράμετρος επιτυχίας. Προφανώς, όσοι το πιστεύουν επιλέγουν ν’ αγνοούν τα μυριάδες παραδείγματα αποτυχίας στα οποία αιτία είναι το μεγάλο μέγεθος και να εστιάζει μόνο στις περιπτώσεις που επιβεβαιώνουν τη συνολικά λανθασμένη πεποίθηση του. Από το σεξ ως το παρκάρισμα το μέγεθος είναι κρίσιμη παράμετρος. Και στις δύο περιπτώσεις το κρίσιμο ζήτημα είναι αν χωράει, γιατί αν δεν χωράει τότε πονάει (στο σεξ) και τρακάρει ή σφηνώνει στο παρκάρισμα και στην οδήγηση σε στενά σοκάκια. Για κάποιον επίσης ανεξήγητο λόγο υπάρχει η πεποίθηση ότι τα πολυπληθή κράτη έχουν δυνατότερη οικονομία.

Ωστόσο, κανένας λογικός καλλιεργητής οπωροφόρων δέντρων, αμπελιού και ελιάς δεν θ’ άφηνε τα δέντρα και το αμπέλι του ακλάδευτα και ταυτόχρονα να προσδοκά καλή σοδειά. Δεδομένου ότι με το κλάδεμα μειώνεται ο όγκος του δέντρου (και του αμπελιού) υπάρχει μια αντίφαση απέναντι στην πρακτική του κλαδέματος και την πεποίθηση ότι το μεγάλο μέγεθος είναι (και κάνει) «καλό» (οποιοσδήποτε πολύ ψηλός άντρας θα διαφωνούσε με την πεποίθηση αυτή). Το μόνο σίγουρο είναι πως το μεγάλο μέγεθος θεωρείται «καλό» μόνον απ’ όσους δεν το διαθέτουν (αλλά θα ήθελαν να το διαθέτουν) και απ’ όσους το έχουν και το εκμεταλλεύονται προς όφελος τους.

Η ΕΛ-ΛΑΣ ήταν από άποψη πληθυσμού και έκτασης ένα μικρό μέγεθος. Ωστόσο, αυτό διόλου δεν την εμπόδισε ν’ αναμετρηθεί με πολύ μεγαλύτερα της μεγέθη δυσκολεύοντας τους τη ζωή. Οι στρατιωτικές νίκες της ήταν πάντα έναντι υπέρτερων αντιπάλων. Το μικρού μεγέθους (και θεωρητικά μικρής ικανότητας) Π.Ν. της το 1821 κατάφερε να εξουδετερώσει το αντίστοιχο Οθωμανικό. Σχεδόν 120 χρόνια αργότερα ο Στρατός αυτή τη φορά όχι μόνο σταμάτησε τον Ιταλικό αλλά και πέρασε στην αντεπίθεση. Ωστόσο, υπήρξαν και περιπτώσεις που το μεγάλο μέγεθος σε συνδυασμό με την οργάνωση, την ποιότητα και την πειθαρχία μας προβλημάτισαν. Ο στρατός και το ναυτικό του Αιγύπτιου Ιμπραήμ και οι Γερμανοί στον Β’ Π.Π. είναι οι μόνες αντίστοιχες περιπτώσεις.

Υποθέτοντας ότι το μεγάλο μέγεθος κάνει καλό στην Οικονομία (διάβαζε Α.Ε.Π.) δεν έχουμε καμία πληροφορία σχετικά με την ποιότητα ζωής των ατόμων των οποίων μετριέται η παραγωγή και κατανάλωση. το μόνο που ξέρουμε είναι το σύνολο του παραγόμενου Εθνικού ή Εγχώριου (αναλόγως της μέτρησης) και τον μέσο όρο του εισοδήματος ή το διάμεσο εισόδημα (αναλόγως της μέτρησης). Ωστόσο, θα ήταν από οικονομική άποψη ηλίθιο να θεωρήσουμε πως λιγότερα άτομα θα παρήγαγαν και θα κατανάλωναν λιγότερα μιας και οι ίδιοι πόροι της χώρας τώρα θα μοιράζονταν σε λιγότερους με αποτέλεσμα μικρότερος πληθυσμός να διαθέτει μεγαλύτερο εισόδημα (π.χ. Ελβετία).

Στην περίπτωση της Ελλάδας η Οικονομία της «απογειώθηκε» στην 2η δεκαετία του 20ου αιώνα όχι γιατί μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους μεγάλωσε ο πληθυσμός της αλλά κυρίως επειδή προστέθηκαν μεγάλες εύφορες εκτάσεις. Επιπλέον, μας διαφεύγει μια πολύ απλή οικονομική αλήθεια συσκοτίζοντας έτσι την πραγματικότητα με αποτέλεσμα να μένουμε στην αρχική μας πλάνη. Η αύξηση («μεγέθυνση» σωστότερα) οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην αύξηση του κόστους παραγωγής (πληθωρισμός) και δεν είναι πάντα ένδειξη μιας «ακμάζουσας οικονομίας». Σε κάθε περίπτωση όσο μικρότερο είναι το Α.Ε.Π. τόσο μεγαλύτερος ο ρυθμός μεγέθυνσης μέχρι να φτάσει σε κάποιο όριο από το οποίο και μετά ο ρυθμός εξασθενεί και μηδενίζεται.

Ακόμα και οι Αρχαίοι μας πρόγονοι είχαν κατανοήσει και μας ξεκαθάρισαν πως «Ούκ εν το πολλώ το ευ.». Αυτή την πανάρχαια αλήθεια προτιμούμε ν’ αγνοούμε όταν η εφαρμογή της αντιστρατεύεται το προσωπικό μας συμφέρον. Κάπως έτσι ο Αυγενάκης έστησε μια «αναδιάρθρωση» των δύο κατώτερων «επαγγελματικών κατηγοριών» (βλέπε εδώ). Η συγκεκριμένη «αναδιάρθρωση» είναι η ποδοσφαιρική έκδοση του Φρανκενστάιν μιας και για να «πάρει σάρκα και οστά» επιστρατεύονται ομάδες από δύο διαφορετικής δυναμικότητας κατηγορίες με την προσθήκη των β’ ομάδων των «big 4».

Η τερατουργηματική αυτή κατηγορία δεν θα φέρει περισσότερα λεφτά στις ομάδες που θα συμμετέχουν. Επιπλέον, στοιχηματίζω ότι τα λεφτά των τηλεοπτικών και χορηγικών(;) εσόδων θα προέρχονται κυρίως (αν όχι αποκλειστικά από το Κράτος). Ένα τόσο πρόχειρα και ενάντια σε κάθε ποδοσφαιρική και οικονομική λογική στην πορεία του χρόνου (με την προϋπόθεση ν’ αντέξει 2-3 χρόνια) θα οδηγήσει τις συμμετέχουσες ομάδες συνολικά σε χειρότερη οικονομική κατάσταση από τη σημερινή αυξάνοντας τα Χρέη τους. Στο κάτω-κάτω το (μεγάλο) μέγεθος των Χρεών είναι ο πλέον αξιόπιστος δείκτης οικονομικής αποτυχίας και επικείμενης χρεοκοπίας.

Γιατί, αν το εξετάσουμε από την άποψη των Χρεών η βιτρίνα του Ελληνικού μπάσκετ είναι χρεοκοπημένη. Εκτός των Άρη και Π.Α.Ο.Κ. οι οποίοι προσπαθούν εξοφλώντας τα Χρέη του παρελθόντος να «σηκώσουν κεφάλι», ο Π.Α.Ο., η Α.Ε.Κ. και ο Γαύρος είναι πνιγμένοι στα Χρέη. Στην προσπάθεια τους να τα μειώσουν η μόνη επιλογή είναι η μείωση της δυναμικότητας τους με αποτέλεσμα ομάδες με λιγότερα λεφτά αλλά όμως με καλύτερες (οικονομικότερες) επιλογές παικτών να τις αμφισβητούν. Στην περίπτωση της Α1 η μόνη λύση δεν είναι η αύξηση του μεγέθους, αλλά η μείωση (το «κλάδεμα» που λέγαμε).

Το οποίο «κλάδεμα» φαίνεται να είναι η μόνη λύση και για την «υγεία» του πλανήτη. Από τον Μάλθους που έθεσε το ζήτημα με ωμότητα μέχρι σήμερα υπάρχει αφενός μια σιγουριά ότι αυτή έχει ήδη από καιρό επιλεγεί και από την άλλη μια φιλολογία σχετικά με τον τρόπο εφαρμογής της. Εσχάτως και εξαιτίας της «πανδημίας του κορονοϊού» επανήλθε στο προσκήνιο το σενάριο της μείωσης του πληθυσμού μέσω του εμβολιασμού για τον κορονοϊό.

Αν το καλοσκεφτούμε ένα τέτοιο σενάριο έχει λόγο να εφαρμοστεί μόνο στις πολυπληθείς χώρες, αυτές που εξαιτίας του μεγάλου τους πληθυσμού αντιμετωπίζουν προβλήματα υποβάθμισης του φυσικού τους περιβάλλοντος. Για τις «ανεπτυγμένες» χώρες της «Δύσης» («Καπιταλιστικές Μητροπόλεις» και «χώρες της Καπιταλιστικής Περιφέρειας») δεν απαιτείται η εφαρμογή αυτού του σεναρίου. Στις χώρες αυτές οι συνθήκες και το κόστος ζωής σε συνδυασμό με την διαμόρφωση των καταναλωτικών προτύπων και των απαιτήσεων κοινωνικής και οικονομικής επιτυχίας καθιστούν από ακριβή έως πανάκριβη την γέννηση και το μεγάλωμα πάνω από ενός παιδιού. Για να είναι, δε, σίγουροι στα παραπάνω προσθέτουν «δεκάρικους λόγους» σχετικά με τις ευκαιρίες καριέρας και τα δικαιώματα των σημερινών γυναικών σ’ αντίθεση με αυτές του παρελθόντος ώστε τελικά δεν χρειάζεται να επιβληθεί η μείωση του πληθυσμού μέσω του εμβολιασμού.

Θεωρώ, λοιπόν, ότι από αυτή την άποψη μπορούμε να «κοιμόμαστε ήσυχοι». Για το μόνο που δεν μπορούμε να είμαστε ήσυχοι είναι η «αλλοίωση του dna μας». Και δεν μπορούμε να είμαστε ήσυχοι όχι επειδή σώνει και καλά κάποιοι έχουν βαλθεί να μας το αλλοιώσουν (αν και κανείς δεν μπορεί να το αποκλείσει) αλλά επειδή η «αλλοίωση» έχει ήδη συμβεί (και συνεχίζει να συμβαίνει καθημερινά). Κάθε προηγούμενο εμβόλιο απ’ αυτά που μέχρι σήμερα δεν αμφισβητούμε όπως και κάθε αρρώστια από την οποία αναρρώσαμε έχει αφήσει το σημάδι μας στο dna μας. Επιπλέον, σημαντικέ λειτουργίες του οργανισμού μας επιτελούνται από ξένης σε σχέση με το dna μας προέλευσης βακτήρια. Βακτήρια τα οποία «συμβιώνουν» μαζί μας χρησιμοποιώντας μας ως «ξενιστή» για την επιβίωση και διαιώνιση τους.

Από τα παραπάνω θα πρέπει αναγνώστη μου να σου είναι ξεκάθαρο πως τόσο η πεποίθηση μας για το μεγάλο μέγεθος όσο και για τον τρόπο με τον οποίο θα επιχειρηθεί η μείωση του παγκόσμιου πληθυσμού είναι περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε και θα θέλαμε να παραδεχτούμε προϊόν προσωπικής πίστης και γι’ αυτό δεν αποδεικνύεται αλλά επιβάλλεται με την άρνηση μας να την αμφισβητήσουμε (είναι έτσι επειδή έτσι νομίζουμε).

05 Ιούνη 2021
«πουθενάς 1».

Διαβάστηκε 171 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΠΕΡΙ ΜΕΓΕΘΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΜΕΣΩ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΥ (ΠΟΣΟ ΜΕΤΡΑΕΙ ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ;)