Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΣΤΟ ΣτΕ: ΟΙ ΧΑΖΟΜΑΡΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΑΖΟΥΝ ΣΤΗΝ Α.Ε.Κ. (ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΧΑΖΑ ΚΑΙ ΑΠΛΟΪΚΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΗΚΑΝ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΣΤΟ ΣτΕ:
ΟΙ ΧΑΖΟΜΑΡΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΑΖΟΥΝ ΣΤΗΝ Α.Ε.Κ.
(ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΧΑΖΑ ΚΑΙ ΑΠΛΟΪΚΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΗΚΑΝ)

Η Ελλάδα (κατ ανάγκη και οι Έλληνες) επέζησε (και συνεχίζει να επιζεί) ανά τους αιώνες σε πείσμα της «λογικής των αριθμών». Όσοι προσπάθησαν να κατακτήσουν αυτή τη χώρα είχαν πάντα την απορία πως τα κατάφερναν τόσοι λίγοι να τα βάζουν με αυτούς που ήταν και αριθμητικά υπέρτεροι. Κοινό γνώρισμα όλων αυτών ήταν ότι κανείς τους δεν κατάφερε ν αντλήσει διδάγματα από τα παθήματα όσων προηγήθηκαν.

Το δίδαγμα που θα έπρεπε αβίαστα να προκύπτει είναι ότι όταν πρόκειται για την πραγματική ζωή οι αριθμοί δεν είναι πάντα καθοριστικοί. Αν ήταν δεν θα μπορούσαν λίγοι επαναστάτες πιάνοντας τα στενά των Δερβενακίων να μακελέψουν τον στρατό του υπερόπτη Δράμαλη, ούτε θα είχε μείνει ανεξίτηλη στην Ιστορία η μάχη των Θερμοπυλών. Σημαντικότερη λοιπόν από τον αριθμητικό συσχετισμό είναι η επιλογή της θέσης (ζητήματος) που επιλέγει κάποιος να υπερασπιστεί.

Προσωπικά πάντα μ ενοχλεί όταν το μοναδικό (ή το πρώτο) κριτήριο που θέτει κάποιος για να κρίνει την βασιμότητα μιας θέσης (επιχειρήματος) είναι το από πόσους υποστηρίζεται αυτή. Αυτόματα φαντάζομαι τον Δράμαλη υπεροπτικά να ρωτά: «Και πόσοι είσαστε εσείς ορέ Γκιαούρηδες που θα μου κλείσετε τον δρόμο;». Η συνέχεια είναι μάλλον προφανής (η μάχη των Δερβενακίων δεν θα είχε την γνωστή κατάληξη) και δεν χρειάζεται σχολιασμό. Έτσι ενοχλήθηκα όταν άρχισαν τα σχόλια του τύπου: «17 είναι μόνο όσοι ενοχλούνται και προσφεύγουν στο ΣτΕ» (δηλαδή αν ήταν 10.017 τι θ άλλαζε;) σχετικά με το πλήθος όσων προσέφυγαν στο ΣτΕ. (Σημείωση: Αντίστοιχα ισχύουν και σχετικά με την ομάδα που υποστηρίζουν οι προσφεύγοντες, όπως επίσης και για το αν κατοικούν όλοι τους στην Ν. Φιλαδέλφεια ή και στην Ν. Χαλκηδόνα.).

Από την στιγμή που προτάσσουμε τέτοιου είδους επιχειρήματα το λιγότερο που κάνουμε είναι να βάζουμε «το κάρο μπροστά από το άλογο» και φυσικά φυγομαχούμε. Υπάρχει όμως και μια ακόμη διάσταση εξίσου ενοχλητική (αν πράγματι ισχύει) με την πρώτη. Είναι αυτό που πρόβαλλε σαν απάντηση στο ερώτημα: «μόνο τόσοι είστε;» και δόθηκε από τον πλέον διάσημο από τους προσφεύγοντες. Η απάντηση ήταν: «μόνο τόσοι τολμήσαμε να υπογράψουμε».

Εκτός από την «θαρραλέα» στάση που υποκρύπτει η διατύπωση, αυτό που προκύπτει ως συμπέρασμα από την παραπάνω απάντηση (στις περιπτώσεις που ισχύει) είναι ότι καθένας μας μπορεί να διεκδικεί το «δίκιο του» (ή αυτό που νομίζει ως τέτοιο) μόνο όταν δεν εμπλέκεται στα σχέδια κάποιου μεγάλου οικονομικού (ή/και οποιουδήποτε άλλου είδους) παράγοντα. Προφανώς όμως αυτό είναι (ή θα πρέπει να είναι) λάθος, γιατί το μόνο κριτήριο θα έπρεπε να είναι η προάσπιση των δικαιωμάτων που θα έπρεπε να είναι δεδομένα για τον καθένα μας (με την προϋπόθεση ότι δεν θίγονται ταντίστοιχα δικαιώματα των υπολοίπων). Γιατί αν ισχύει (έστω και σε μια περίπτωση) τίθεται αυτόματα (και γιαυτόν τον λόγο) θέμα «Δημοκρατίας» (ή αλλιώς λειτουργίας του συστήματος).

Το να υποστηρίζει κανείς κάτι τέτοιο απέχει πολύ από το να ισχύει και στην πραγματικότητα. Το πολύ-πολύ να σημαίνει ότι αυτή την εντύπωση έχουν κάποιοι στο μυαλό τους, αφού όπως βλέπουμε και από την επικαιρότητα οι Δημόσιοι Λειτουργοί δεν έχουν πρόβλημα να στραφούν εναντίον της «εγκληματικής οργάνωσης», ενώ όσοι (δημοσιογράφοι) κινήθηκαν σε προσωπικό επίπεδο εναντίον του «Τίγρη» μηνύοντας τον δεν έπαθαν κάτι. Συνεπώς η μόνη ανάγνωση που απομένει είναι ότι: «μόνον εμείς είμαστε τόσο φανατικοί που δεχτήκαμε αυτή την αποστολή».

Ακόμη όμως κιέτσι (αν δηλαδή η προσφυγή είναι «κατευθυνόμενη») η ουσία δεν αλλάζει. Η ουσία είναι ότι υπερασπιζόμενη το δικαίωμα της να χτίσει στο οικόπεδο της η «ενιαία Α.Ε.Κ.» πρέπει ναντιμετωπίσει την προσφυγή ως ευκαιρία για να πείσει όλον τον (καλοπροαίρετο και όχι φανατισμένο) κόσμο όχι μόνο για το ηθικό αλλά και το νομικό κομμάτι του δίκιου της.

Κλείνοντας επισημαίνω για άλλη μια φορά ότι είναι λάθος (και προσβλητικό) για το μέγεθος της Α.Ε.Κ. νασχολούμαστε με το πόσοι είναι αυτοί που αντιδρούν (λες και υπάρχει όριο η υπέρβαση του οποίου νομιμοποιεί την αντίδραση). Επίσης το κρίσιμο κάθε φορά ζήτημα είναι η υπεράσπιση συγκεκριμένου (έννομου) δικαιώματος και όχι ο τόπος κατοικίας, τα συμφέροντα ή οποιαδήποτε άλλη αιτίαση μπορεί να υπάρξει σε βάρος των αντιδίκων μας. Το θέμα είναι να πιστέψουμε ολόθερμα στο δίκαιο του δικαιώματος μας (και όχι να το υπερασπιζόμαστε μηχανικά) να χτίσουμε στο οικόπεδο μας στην Ν. Φιλαδέλφεια, το οποίο (δίκαιο) πρέπει να είμαστε σε θέση να το υπερασπιστούμε (και να το αποδείξουμε) έναντι οποιουδήποτε τρίτου και με νομικά επιχειρήματα όταν αυτό απαιτείται. Μόνον όταν γίνουν αυτά έτσι, θα έχουμε ένα από τα επόμενα δύο ενδεχόμενα:

  • Είτε θα έχουν καμφθεί όλες οι αντιστάσεις και όλα θα συνεχίσουν ομαλά.
  • Είτε όσες παραμείνουν θα έχουν αποδειχθεί προσχηματικές και άσχετες με το ζήτημα και εμείς θα προχωρήσουμε αφήνοντας τους αντιδραστικούς με την χολή και το κόμπλεξ τους (ας πιούν ξύδι).

Σε κάθε περίπτωση εμείς θα μπορούμε να συνεχίσουμε την εκπλήρωση του ονείρου μας σχετικά με την δημιουργία ενός γηπέδου αντάξιου της μεγαλύτερης ομάδας του κόσμου (στο οποίο -για να μην ξεχνιόμαστε- καλό θα ήταν να έβρισκαν στέγαση όλα τα τμήματα και οι δραστηριότητες της).

  

9 Δεκέμβρη 2014.
παρατηρητής 2.

Διαβάστηκε 4706 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΣΤΟ ΣτΕ: ΟΙ ΧΑΖΟΜΑΡΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΑΖΟΥΝ ΣΤΗΝ Α.Ε.Κ. (ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΧΑΖΑ ΚΑΙ ΑΠΛΟΪΚΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΗΚΑΝ)