Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

«ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ»: ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΜΟΡΑΛΙΣΜΟΣ, ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ Ή ΣΚΟΠΙΜΗ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ; (Η ΘΕΣΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΑΝ ΤΟ «ΘΕΣΜΟΝΙΟ»)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

«ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ»: ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΜΟΡΑΛΙΣΜΟΣ, ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ Ή ΣΚΟΠΙΜΗ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ;
(Η ΘΕΣΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΑΝ ΤΟ «ΘΕΣΜΟΝΙΟ»)

Το σημαντικότερο κομμάτι της σημερινής κυβέρνησης (ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.) είναι θεωρητικά μια ενδιαφέρουσα από οργανωτικής και πολιτικής άποψης περίπτωση. Υποτίθεται ότι είναι μια πλατφόρμα στην οποία συμμετείχαν ως πρόσφατα κόμματα και οργανώσεις διατηρώντας την οργανωτική τους αυτοτέλεια (συνιστώσες). Αυτού του τύπου η λειτουργία αποδείχτηκε στην πράξη πολλές φορές προβληματική, καθώς ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αποτύγχανε ως πολιτικός φορέας να εκφράσει ενιαίες πολιτικές θέσεις. Τα κείμενα των κεντρικών συλλογικών διαδικασιών του καταντούσαν εγκυκλοπαίδειες ή λεξικά τα οποία για κάθε λήμμα περιέχουν πάνω από ένα κείμενα/προσεγγίσεις. Όλα αυτά τον καθιστούσαν ανίκανο να μορφώσει μια συγκεκριμένη πολιτική προσωπικότητα με την οποία και να μπορεί να ταυτιστεί από το εκλογικό σώμα. Θύμιζε (και θυμίζει ακόμα) κάμπινγκ στην έκταση του οποίου υπάρχουν προκαθορισμένοι χώροι για να στήσει καθένας (ανάλογα με το εισόδημα του) είτε το αντίσκηνο, είτε το τροχόσπιτο, είτε την τροχοβίλα του. Κάθε πελάτης του κάμπινγκ είναι ελεύθερος όχι μόνο να διαμορφώσει τον περιβάλλοντα χώρο του (ειδικά όταν διαμένει μόνιμα), αλλά και να επιδιώξει να επιβάλλει τις απόψεις του στους υπόλοιπους πελάτες.

Δεδομένης της πολυσυλλεκτικότητας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν μπορεί εύκολα να υπάρξει οριστικό αποτέλεσμα όσον αφορά την «ιδεολογική ταυτότητα» του (όχι τουλάχιστον χωρίς διάσπαση και διαγραφές). Συνεπώς δεν υπάρχει ένα ενιαίο κείμενο που να περιγράφει με σαφήνεια όχι μόνο τις θέσεις του (που στην περίπτωση των κομμάτων θυμίζουν περισσότερο Έκθεση Ιδεών μαθητή Λυκείου ή ευχολόγιο), αλλά και τον τρόπο (μέσα) με τον οποίο θα επιτευχθούν. Εφόσον δεν έγινε σε κεντρικό επίπεδο (με τρόπο που να δεσμεύει όλον τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.) το κενό καλύφθηκε τόσο με το «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» όσο και με τα κείμενα των «συνιστωσών».

Από τις «συνιστώσες» μεγαλύτερη βαρύτητα έχει η «Αριστερή Πλατφόρμα» κυρίως επειδή αυτή εκπροσωπείται από τον Π. Λαφαζάνη ο οποίος έχει μεγάλη διαδρομή στον χώρο. Τα οικονομικά της κείμενα είναι μεν σε άλλη κατεύθυνση από αυτά της πλειοψηφίας, ωστόσο διακρίνονται από μια μυστικοπάθεια. Οι συγγραφείς τους υπαινίσσονται ότι γνωρίζουν τον τρόπο με τον οποίο θα εφαρμόσουν τις οικονομικές του θέσεις, αλλά δεν προχωρούν παραπέρα από την παράθεση των κλασικών «αριστερών τσιτάτων» μη τυχόν και διαφωτίσουν τον «ταξικό» τους αντίπαλο, κρατώντας παράλληλα και τους «δικούς τους» (αλλά και όσους θα ήθελαν να μορφώσουν γνώμη) στο σκοτάδι. Ενδέχεται να το κάνουν επειδή δεν είναι ικανοί ή επειδή γνωρίζουν ότι αυτά που στην πραγματικότητα θα έπρεπε ν’ αναφέρονται θα ήταν αποκρουστικά για την πλειοψηφία μιας χωρίς προηγούμενο καλομαθημένης νεολαίας (μ’ αποκλειστική ευθύνη των γονιών τους) η οποία έχοντας μεγάλη ιδέα για τον εαυτό της νομίζει πως ξέρει τα πάντα χωρίς στην ουσία να ξέρει τίποτα. (Σημείωση: Στην περίπτωση μας και για λόγους που δεν είναι του παρόντος στην κατηγορία της «νεολαίας» θα μπορούσαν να περιληφθούν οι ηλικίες 15-40 των οποίων το μέλλον είναι περισσότερο αβέβαιο αυτή την στιγμή.).

Πως θα ήταν θελκτική για την νεολαία μας η πρόταση της «Αριστερής Πλατφόρμας» όταν εξαιτίας της επιστροφής στην Δραχμή θα κατέρρεε για τους περισσότερους το όνειρο μιας καριέρας στον τομέα των υπηρεσιών, ενώ θα ήταν αδύνατο να επιστρέψουν στον τρόπο ζωής που ήξεραν πριν την κρίση; Πως θα ψήφιζε η νεολαία «ΌΧΙ» στις 5 Ιούλη αν γνώριζε ότι εξαιτίας της εξόδου από το Ευρώ θα έπρεπε να σχεδιαστεί και ν’ αναπτυχθεί από την αρχή η βιοτεχνία και η βιομηχανία προκειμένου να υποκατασταθούν με εγχώρια είδη οι εισαγωγές, κάτι που σημαίνει πως η μεγάλη πλειοψηφία θα έπρεπε να δουλεύει στην φάμπρικα και το χωράφι (στο νέο τοπίο δεν θα υπήρχε η πολυτέλεια της χρήσης οικονομικών μεταναστών ως κακοπληρωμένου εργατικού δυναμικού); Πως θα έβγαινε το «ΌΧΙ» με 62% αν γνώριζαν όλοι όσοι το ψήφισαν (κυρίως οι νέοι) ότι στο τέλος της εργάσιμης ημέρας θα γύριζαν αποκαμωμένοι σπίτι και δεν θα είχαν όρεξη για facebookκαι twitter; Πως θα έκαναν αντίσταση και θα λοιδορούσαν, διαπόμπευαν, ξεφτύλιζαν τους «κακούς» χύνοντας χολή αντάξια ενός γκαιμπελίσκου χωρίς τα «μέσα κοινωνικής δικτύωσης»;

Από αυτή την ιστοσελίδα όσοι διαβάζατε τακτικά είσαστε σε θέση να γνωρίζετε τα πράγματα όπως πράγματι είναι και όχι όπως θα ήθελαν κάποιοι να είναι. Δεν ενδιαφερθήκαμε τι θα ψηφίσετε (ούτε και τώρα μας ενδιαφέρει). Το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να είστε ενημερωμένοι για να μπορείτε ν’ αποφασίζετε μόνοι σας (στην περίπτωση που αποφασίσετε να το κάνετε). Να μην χρειάζεστε «καθοδήγηση» όπως τα πρόβατα από τον τσοπάνη (τα οποία «πρόβατα» δεν γνωρίζουν την τέτοια κατάσταση τους και ξεγελιούνται περνώντας τους «άλλους» για «πρόβατα»). Φυσικά δεν θα μπορούσαμε (ούτε και το θέλαμε άλλωστε) να μείνουμε «ουδέτεροι» (όσοι επικαλούνται την «ουδετερότητα» το κάνουν γιατί δεν μπορούν να επιχειρηματολογήσουν για να στηρίξουν την άποψη τους). Στα κείμενα μας ήταν ξεκάθαρο το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγαμε (λαμβάνοντας πάντα ως προϋπόθεση ότι ίσχυε η θέση για διαπραγμάτευση εντός Ευρώ όπως ισχυριζόταν τόσο καιρό τώρα ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.), παρουσιάζαμε ωστόσο και την άλλη άποψη τελείως αντικειμενικά (πάντα σε απόλυτη συνάρτηση με τις Αρχές της Οικονομικής Θεωρίας τις οποίες αποδέχεται πλήρως ο Μαρξισμός και εντός των οποίων θεωρητικά λειτουργεί).

Ότι εξελίχθηκε μπροστά στα μάτια μας το τελευταίο εξάμηνο (αλλά και τα προηγούμενα χρόνια που η σημερινή κυβέρνηση ήταν στην αντιπολίτευση) αποτελεί μια μεγάλης έκτασης πολιτική απάτη. Αυτοί που είναι σήμερα στην κυβέρνηση είπαν εν γνώσει τους όχι μόνο ψέματα, αλλά και όσα οι «προδομένοι» ψηφοφόροι του «δικομματισμού» ήθελαν ν’ ακούσουν ώστε να τους ακολουθήσουν. Κάποιοι επιχειρηματολογούν σοβαρά σχετικά με την αναγκαιότητα αυτών των ψεμάτων (βλέπε εδώ). Τα κείμενα αυτού του είδους είναι γεμάτα από αναλύσεις του ποδαριού στις οποίες παρεισφρέουν γενικότητες και αφορισμοί μόνο και μόνο για να φτάσουμε στο Μακιαβέλειο αξίωμα του «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Τα περισσότερα απ’ αυτά τα κείμενα δεν δίνουν απαντήσεις στα ουσιαστικά ζητήματα όπως για παράδειγμα του τι γίνεται όταν κάποιος ψηφίζει έναν κηδεμονευόμενο Πρωθυπουργό ή όταν αποδεικνύεται ότι ο Πρωθυπουργός δεν έχει κανένα ηγετικό ή διευθυντικό/οργανωτικό προσόν. Μένουν στο σημείο που ο συγγραφέας τους θεωρεί ότι επιτέλεσε τον στόχο του. Ακολούθως θ’ ασχοληθούμε και με τα δυο αυτά ερωτήματα. Πριν όμως πρέπει να κάνουμε μια παρατήρηση σχετικά με τον τρόπο που έχουν συνηθίσει οι ψηφοφόροι να ψηφίζουν.  

 

Ερώτηση: Τι (νόμιζε ότι) ψήφιζε αυτός που τον Γενάρη του 2015 ψήφισε ΣΥ.ΡΙΖ.Α.;

Απάντηση: Αυτός που ψήφισε στις 25 Γενάρη ΣΥ.ΡΙΖ.Α. νόμιζε ότι ψήφισε Τσίπρα (τον αρχηγό), αγνοώντας ότι παίρνει «δώρο» τους Λαπαβίτσα, Λαφαζάνη, Στρατούλη, Παππά, Φλαμπουράρη, οι οποίοι υπερασπιζόμενοι τα κομματικά καπετανάτα τους κάνουν στην ουσία κουμάντο (άμεσα ή έμμεσα) επί ενός άπειρου αρχηγού (Πρωθυπουργού). Κάποιοι από αυτούς μάλιστα έχουν και θεσμικά τον ρόλο του συμβούλου του.     

Τώρα που ξεκαθαρίσαμε το τι νόμιζε ο ψηφοφόρος ότι ψήφιζε, μπορούμε ν’ απαντήσουμε στα δυο ερωτήματα.

 

Ερώτημα 1ο: Τι γίνεται όταν ο Πρωθυπουργός είναι κηδεμονευόμενος;

Η πρακτική της κηδεμονίας έχει τις ρίζες της στα αρχαία χρόνια όταν η Βασιλεία ήταν της μόδας και συνεχίστηκε μέχρι σχετικά πρόσφατα. Έμεινε γνωστή ως Αντιβασιλεία. Ωστόσο στο παρόν κείμενο ο όρος μας ενδιαφέρει μόνο με την μια από τις δυο σημασίες του εκείνη της εκτέλεσης των βασιλικών καθηκόντων και της άσκησης της βασιλικής εξουσίας επ’ ονόματι του ανήλικου Βασιλέα και μέχρι αυτός να ενηλικιωθεί.

Σε αρκετές περιπτώσεις η κηδεμονία (έλεγχος) του Βασιλιά συνεχιζόταν και μετά την ενηλικίωση του, καθιστώντας τον μαριονέτα («παρένθετο πρόσωπο») και δίνοντας τον πλήρη έλεγχο στον πρώην κηδεμόνα. Στην περίπτωση που συμβαίνει αυτό οι πολίτες δεν μπορούν να κάνουν τίποτα άλλο από το να διαμαρτύρονται και να προσεύχονται ελπίζοντας να βρεθεί κάποιος ν’ απελευθερώσει τον Βασιλιά (Πρωθυπουργό) τους από τα δεσμά της κηδεμονίας, χωρίς παράλληλα να πάρει αυτός τη θέση του προηγούμενου «κηδεμόνα». Εναλλακτικά μπορούν να ελπίζουν (προσεύχονται) να βρεί ο ίδιος ο Βασιλιάς (Πρωθυπουργός) τους την δύναμη να σπάσει τα δεσμά του και ν’ αναλάβει τον έλεγχο (που δεν είχε στην πραγματικότητα ποτέ). Δυστυχώς αυτό το ενδεχόμενο δεν συγκεντρώνει πολλές ελπίδες κυρίως γιατί τ’ άτομα που είναι επιδεκτικά κηδεμονίας στερούνται των ηγετικών, οργανωτικών/διευθυντικών προσόντων που είναι απαραίτητα για να κατανοήσουν αρχικά την κατάσταση τους και μετέπειτα να ξεσηκωθούν. Ωστόσο διαθέτουν κάποια περηφάνεια, γι’ αυτό οι έξυπνοι μαριονετίστες τους αφήνουν ένα μικρό περιθώριο «αυτονομίας» για να νομίζουν ότι «κάτι κάνουν».

 

Ερώτημα 2ο: Τι γίνεται όταν ο Πρωθυπουργός δεν έχει κανένα ηγετικό ή διευθυντικό/οργανωτικό προσόν;

Ας προσέχαμε! Η θέση του Πρωθυπουργού είναι σαν οποιαδήποτε άλλη δουλειά η οποία σχετίζεται με οργανωτικές και διοικητικές ικανότητες (π.χ. διεύθυνση εταιρείας). Για έναν Πρωθυπουργό απαραίτητο προσόν θα έπρεπε να είναι (δυστυχώς δεν είναι) η πολύ καλή γνώση της Ελληνικής Ιστορίας. Αν δε αυτός επιθυμεί να θεωρείται και «Αριστερός» θα πρέπει να έχει διαβάσει τα βασικά έργα των κλασικών αλλά και νεότερων οικονομολόγων (Άνταμ Σμίθ, Τζον Κέυνς, Κένεθ Γκαλμπραίηθ, Τζόζεφ Στίγκλιτζ) όπως επίσης και τον «Πατερναλιστικό Καπιταλισμό». Δεδομένης της κατάστασης του εκπαιδευτικού μας συστήματος θα βοηθούσε αν υπήρχε Σχολή Υπουργών και Πρωθυπουργών κατά τα πρότυπα των Στρατιωτικών Σχολών (π.χ. Σχολή Πολέμου) τις οποίες αναγκαστικά παρακολουθούν όσοι στρατιωτικοί θέλουν να φτάσουν ως τα υψηλά πατώματα της στρατιωτικής ιεραρχίας.

 

Και τώρα τι γίνεται; Πως πορευόμαστε από δω και πέρα;

Η εξέλιξη της διαπραγμάτευσης (αλλά κυρίως όσα προηγήθηκαν τα τελευταία 6 χρόνια) απέδειξε ότι ο Ελληνικός Λαός δεν έχει την ποιότητα που τον διέκρινε τις προηγούμενες δεκαετίες. Αυτό φαίνεται και από την ποιότητα των πολιτικών που εκλέγει. Από την άλλη όντας ουσιαστικά αγράμματος (ανιστόρητος και χωρίς βασικότατες για την καθημερινότητα του γνώσεις) ποδηγετείτε εύκολα και καθοδηγείται σε επιλογές οι οποίες έχουν από χρόνια δρομολογηθεί από ξένα κέντρα (τα οποία έντεχνα καλλιεργούν την εικόνα του εκλεκτού τους). Καλύτερη απόδειξη από την πορεία του σημερινού Πρωθυπουργού από το 15μελές και τις καταλήψεις της περιόδου που σηματοδοτήθηκε από τον θάνατο του Τεμπονέρα δεν μπορεί να υπάρξει. Η οικοδόμηση της εικόνας του ήταν μακροχρόνια και μεθοδική. Μη ξεχνάμε την συνέντευξη-φλέρτ με την Άννα Παναγιωταρέα μετά την περίοδο των καταλήψεων που ακολούθησαν τον θάνατο Τεμπονέρα.

Το βασικό πρόβλημα του Λαού μας είναι ότι δεν θέλει να μαθαίνει και να σκέφτεται γιατί τότε θα πρέπει ν’ αναλάβει αυτός την ευθύνη να επιλέγει συνειδητά (με βάση την λογική) και όχι ασυνείδητα (με βάση το συναίσθημα). Το δευτερεύον πρόβλημα είναι ότι έχει μάθει πως όντας αγράμματος δεν μπορεί να έχει και μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό του και γι’ αυτό «πρέπει» να στοιχίζεται πίσω από εμβληματικές μορφές αρχηγών (των οποίων την εικόνα «χτίζουν» σιγά-σιγά επαγγελματίες του marketing (το γεγονός ότι το marketing χρησιμοποιείται στην πολιτική δεν σημαίνει ότι υπάρχει «πολιτικό marketing»).       

Μετά την ψηφοφορία της 10ης Ιούλη 2015 (ξημερώματα 11ης) οι τελευταίες ψευδαισθήσεις έχουν πλέον διαλυθεί. Η σκληρή πραγματικότητα πήρε την εκδίκηση της απ’ αυτούς που ήξεραν μόνο να ονειρεύονται και ήταν άχρηστοι για να σκεφτούν έστω και λίγο. Στον μύθο του Αισώπου το μυρμήγκι εκδικείται σκληρά το τζιτζίκι και αντλεί χαρά από το πάθημα του τζίτζικα, αλλά ποιος δίνει σημασία στους μύθους (οι οποίοι κωδικοποιούν την πραγματικότητα). Το μέγεθος της εκδίκησης είναι τέτοιο που παγώνει κάθε πιθανή αντίδραση.

Αυτό που θα γίνει από δώ και πέρα θα είναι η δημοτικότητα του Τσίπρα να παραμένει υψηλή (ελλείψει άλλου αντίπαλου το ίδιο γλυκούλη) την στιγμή που ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ως φορέας θ’ απαξιώνεται δημοσκοπικά. Μη παραξενευτείτε αν από τις δημοσκοπήσεις προκύπτει πως ο καλύτερος συνδυασμός θα ήταν Τσίπρας με κοινοβουλευτική ομάδα ΠΑ.ΣΟ.Κ.-ΠΟΤΑΜΙ-ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ. και την Ν.Δ. ως κατά περίπτωση συνεργαζόμενη. Δεν θα ήταν σενάριο επιστημονικής φαντασίας η ύπαρξη ενός ΣΥ.ΡΙΖ.Α. χωρίς Κ.Ο.Ε. «Αριστερή Πλατφόρμα» κ.α. και με νέες συνιστώσες τους ΠΑ.ΣΟ.Κ.-ΠΟΤΑΜΙ-ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ. Στο κάτω-κάτω ο Αλέξης τα ξημερώματα του Σαββάτου 11 Ιούλη πέρασε του Ρουβίκωνα οριστικά και τίποτα από εδώ και πέρα δεν θα είναι το ίδιο με πριν.

Άσχετα όμως με το τι θα προκύψει (εξ’ ανάγκης) στην πολιτική σκηνή, το θέμα είναι πως θα εκτιμήσει, πως θα χωνέψει το ανομοιογενές εκλογικό σώμα όλο αυτό το κακοπαιγμένο θέατρο όχι μόνο του τελευταίου εξαμήνου αλλά και των προηγούμενων χρόνων. Όλοι κρινόμαστε από τι αποτέλεσμα και το αποτέλεσμα είναι δεδομένων των υποσχέσεων που μέχρι και πρόσφατα δίνονταν αισχρό. Οι προθέσεις δεν έχουν καμία σημασία εκτός και αν μιλάμε για τον καθορισμό της ποινής (επιμέτρηση) κάποιου που κρίθηκε ένοχος και περιμένει να μάθει την ποινή του. Καθένας μας έχει την δυνατότητα ν’ αποφασίσει αν ότι παρακολούθησε να εξελίσσεται μπροστά του τα τελευταία χρόνια από πλευράς ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ήταν:

  • Πολιτικός αμοραλισμός
  • Ανικανότητα (απειρία κ.λ.π.)
  • Σκόπιμη παραπλάνηση (για την επίτευξη συγκεκριμένου σκοπού)

Υπάρχει βέβαια και η επιλογή του ατυχήματος, αλλά μια τέτοια επιλογή ταιριάζει περισσότερο με την «ανικανότητα» και στην ουσία είναι επιχείρημα υπεράσπισης του κατηγορούμενου και το μόνο που μπορεί να σώσει είναι η ζωή του και όχι η υστεροφημία του.

Τέλος υπάρχει και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε/σχολιάζουμε τους «απέξω». Έχουμε μάθει ότι για όλα φταίει κάποιος άλλος (ακόμα και όταν πρόκειται για τις «φωνές» μέσα στο κεφάλι μας). Από τα πολλά σχόλια που διαβάσαμε (κυρίως σε ανθολογίες σχολίων από το facebookκαι το twitter που ετοίμασαν άλλοι για λογαριασμό μας) επιλέξαμε αυτό. Το σχόλιο εκφράζει δίχως άλλο πικρία για το γεγονός ότι οι «απέξω» δεν μας προσφέρουν μια «πολιτική λύση». Γνωρίζουμε όλοι μας ότι από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 έφυγαν από το Ευρωπαϊκό προσκήνιο και οι τελευταίοι μεγάλοι πολιτικοί άνδρες. Οι σημερινοί δεν έχουν καμία αίγλη και θυμίζουν διοικητικά στελέχη εταιρειών που εκτελούν εντολές του ιδιοκτήτη της εταιρείας στην οποία εργάζονται. Αν συνεχίσουμε στην λογική αυτή θα καταλήξουμε σε πολύ λάθος συμπεράσματα, μόνο και μόνο γιατί συγκρίνουμε διαφορετικές εποχές τόσο από κοινωνικής και πολιτικής άποψης όσο και από οικονομικής (διαφορετικές φάσεις του οικονομικού κύκλου) κάτι που μεθοδολογικά είναι λάθος. Σήμερα (όπως και τότε αν και όταν υπήρχε ανάγκη) οι αποφάσεις λαμβάνονται με μόνο κριτήριο το συμφέρον, ενώ αυτές που αποκαλούμε «πολιτικές» φαίνεται ν’ απομακρύνονται από αυτόν τον κανόνα αλλά αυτό είναι μόνο φαινομενικό. Βέβαια με την ίδια λογική διακαιούται κάποιος να συλλογιστεί ποιοί είναι αυτοι που παίρνουν τις αποφάσεις για λογαριασμό της Ελλάδας (Τσίπρας, Βαρουφάκης, Λαπαβίτσας, Λαφαζάνης, Στρατούλης, Παππάς, Φλαμπουράρης) και το ανάστημα με το οποίο καθένας τους μετράει τη γη.

Αν ωστόσο σήμερα δεν υπάρχουν μεγάλοι πολιτικοί (άνδρες και γυναίκες) -την στιγμή που κάτω από το βάρος της χρόνιας αναβλητικότητας μας είμαστε στριμωγμένοι στη γωνία- αυτό δεν σημαίνει τίποτα περισσότερο από το ότι πρέπει πριν από οποιοδήποτε εύκολο σχόλιο να κάτσουμε να κάνουμε ενδοσκόπηση και αυτοκριτική. Γιατί αν κάποιος σκέφτεται όπως ο σχολιογράφος για τους «απέξω», υποχρεούται να σκέφτεται με τον ίδιο τρόπο και για τους «μέσα». Θα μπορούσε για παράδειγμα ν’ αναρωτηθεί ποιος βάζει παιδαρέλια να κάνουν ανδρικές δουλειές ή ποιος αφήνει ένα παιδάκι να παίζει με σπίρτα και στουπιά. Εκτός και αν στην δική μας περίπτωση το παιδαρέλι (ή το παιδάκι) έχει στην διάθεση του την «συλλογική εμπειρία και τις θεωρίες της Αριστεράς» οπότε…  

 

Υ.Γ. Το πρώτο κείμενο από το οποίο λάβαμε αφορμή για τα σχόλια μας το υπογράφει ο μπασκετικός συντάκτης Θ. Ασπρούλιας. Αν όντως ισχύει ότι ήταν συμμαθητής του Αλέξη τότε λύνονται πολλές από τις απορίες που είχαμε και για τους δυό τους.

 

13 Ιούλη 2015
παρατηρητής 1.

Διαβάστηκε 4358 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου «ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ»: ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΜΟΡΑΛΙΣΜΟΣ, ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ Ή ΣΚΟΠΙΜΗ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ; (Η ΘΕΣΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΑΝ ΤΟ «ΘΕΣΜΟΝΙΟ»)