Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΕΣΥ ΠΟΥ ΨΗΦΙΣΕΣ ΣΥ.ΡΙΖ.Α ΕΙΣΑΙ ΤΟΣΟ ΞΕΦΤΙΛΑΣ ΟΣΟ ΣΕ ΘΕΩΡΟΥΝ; (ΑΥΤΟΣΕΒΑΣΜΟΣ Ή ΥΠΟΤΑΓΗ;)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΕΣΥ ΠΟΥ ΨΗΦΙΣΕΣ ΣΥ.ΡΙΖ.Α ΕΙΣΑΙ ΤΟΣΟ ΞΕΦΤΙΛΑΣ ΟΣΟ ΣΕ ΘΕΩΡΟΥΝ;
(ΑΥΤΟΣΕΒΑΣΜΟΣ Ή ΥΠΟΤΑΓΗ;)

Όλοι μας έχουμε βρεθεί στην θέση να επιλέξουμε αν θα «υψώσουμε το ανάστημα» μας ή αν θα «καταπιούμε την περηφάνια μας». Το διακύβευμα είναι άλλοτε η δουλειά μας ή η καριέρα μας ή ο φόβος της απώλειας του/της συντρόφου μας. Είτε οικονομικός είτε ερωτικός ο λόγος, ο μηχανισμός με τον οποίο εκβιάζεται η απόφαση μας είναι παντού και πάντα ο ίδιος. Όταν έρθει εκείνη η ώρα (της απόφασης) καθένας μας συμπεριφέρεται αναλόγως του χαρακτήρα του, η διαμόρφωση του οποίου σχετίζεται με το πώς βλέπει καθένας μας τον εαυτό του. Η «εικόνα» που έχουμε για τον εαυτό μας αντανακλά και στην συμπεριφορά των άλλων απέναντι μας. Αν μας θεωρούν «πολύ καλό παιδί» τότε είναι αναμενόμενο να είναι περισσότερο πιεστικοί απέναντι μας γνωρίζοντας ότι είναι πιθανότερο να υποχωρήσουμε (να τους κάνουμε το χατίρι) παρά ν’ αποκρούσουμε τις απαιτήσεις τους.

Η συντριπτική πλειοψηφία όσων ασχολούνται με την πολιτική και το ποδόσφαιρο/μπάσκετ στην Ελλάδα μας/σας έχουν εκβιάσει κατ’ επανάληψη. Από τον πολιτικό αρχηγό ο οποίος θέτει διλήμματα μέχρι τον πρόεδρο/ιδιοκτήτη της ομάδας ο οποίος αν τυχόν και φύγει (γιατί τον πικράναμε/τσαντίσαμε) την «πατήσαμε». Έτσι η διατύπωση γνώμης «ποινικοποιείται» με σαφή πρόθεση να μην «ξανασηκώσουμε κεφάλι» και να περιοριστούμε στον ρόλο του νομιμοποιητή των προειλημμένων αποφάσεων. Η δε νομιμοποίηση παρέχεται είτε με τον ενθουσιασμό αυτών που υπερψηφίζουν είτε με την απάθεια όσων επιλέγουν να μην εναντιωθούν/καταψηφίσουν.  

Όλα τα παραπάνω είναι γνωστά σ’ όλους μας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το κόλπο του εκβιασμού δεν συνεχίζει να πιάνει. Ο τελευταίος χρονικά είναι αυτός που μας θέτουν καθένας από την πλευρά του οι πολιτικοί αρχηγοί και αφορά το μέλλον της Χώρας. Από τη μια υποτίθεται πως βρίσκονται οι εκπρόσωποι του «παλαιού και αμαρτωλού δικομματικού παρελθόντος» και από την άλλη «άφθαρτοι» ή «ανανήψαντες» πολιτικοί. Όπως είναι προφανές ο διαχωρισμός αυτός δεν είναι αντικειμενικός αλλά σχετίζεται με την θεώρηση του καθενός μας. Για παράδειγμα μπορεί να υπάρχει πολιτικός ο οποίος να μην έχει «αμαρτίες» αλλά να θεωρείται φορέας του «παλαιού και φθαρμένου», όπως επίσης και να υπάρχει πολιτικός με «αμαρτίες» ο οποίος όμως από κάποια στιγμή και μετά να «μπήκε στον ίσιο δρόμο».

Οι τακτικοί μας αναγνώστες γνωρίζουν ότι μας ενδιαφέρει ν’ αναδεικνύουμε και να σχολιάζουμε τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν τα πράγματα ή παίρνουμε μια απόφαση παρά η ίδια η απόφαση. Έτσι αναλόγως του παρελθόντος και της συμπεριφοράς τόσο απέναντι στους άλλους όσο και απέναντι μας αυτού που θέτει το δίλημμα μπορούμε (και πρέπει) ν’ αξιολογήσουμε την ουσία του ίδιου του διλήμματος και να πάρουμε την τελική απόφαση. Όταν για παράδειγμα αυτός που θέτει το δίλημμα έχει επιδείξει στο παρελθόν σύνεση και σεβασμό στους γύρω του τότε οι πιθανότητες να επιδείξει αυτά τα στοιχεία και στο μέλλον αυξάνονται. Αν όχι τότε δεν έχει νόημα να τον εμπιστευτούμε ακόμη και αν όσα λέει ακούγονται ευχάριστα στ’ αυτί μας.

Ο Α. Τσίπρας έχει διαφημιστεί (αλλά και αυτοπλασσάρεται) ως ένας «νέος πολιτικός που δεν έχει καμία σχέση με το διεφθαρμένο δικομματικό παρελθόν της Χώρας» (και παρεμπιπτόντως είναι και χαμογελαστός). Συν τοις άλλοις είναι και «Αριστερός». Δεδομένου ότι το τελευταίο δεν έχει πλέον το ίδιο «αρνητικό» περιεχόμενο με το παρελθόν η προβολή των συγκεκριμένων χαρακτηριστικών τον εμφανίζει ως κάτι «διαφορετικό» σε σχέση με όσους έχουν ως τώρα κυβερνήσει. Εκμεταλλευόμενοι τον «θυμό» του εκλογικού σώματος για το γεγονός ότι το «παλαιό δικομματικό σύστημα» υπέκυπτε στον εκβιασμό του (μέσω της ψήφου) και του έδινε ολοένα νέες παροχές (ή αύξανε τις ήδη υπάρχουσες) «μ’ αποτέλεσμα να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε», οι διαφημιστές του Α. Τσίπρα βάλανε σε δεύτερη μοίρα το γεγονός της παντελούς απειρίας και της ανύπαρκτης κατάρτισης του σχετικά με την διοίκηση. Πετύχανε να τον παρουσιάσουν σαν «παρθενογένεση» (κάτι το οποίο δεν ισχύει και το οποίο θα σχολιάσουμε προσεχώς) σ’ ένα διψασμένο για το «καινούριο» κοινό.

Αφού λοιπόν μέχρι την πρωθυπουργοποίηση του δεν είχε δοκιμαστεί πουθενά αλλού και η θητεία του ως Πρωθυπουργός είναι πολύ μικρή χρονικά γεννάται το ζήτημα του πώς θα προβλέψουμε την μελλοντική του συμπεριφορά σε σχέση με την εικόνα που μας «πουλά»; Προφανώς ο μόνος τρόπος είναι να κρίνουμε από την συμπεριφορά του απέναντι τόσο στους συνεργάτες του στην κυβέρνηση (βουλευτές, υπουργούς) όσο και απέναντι στα κομματικά μέλη/στελεχη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

  • Δεν έλαβε υπ’ όψη (ούτε καν ρώτησε) ανθρώπους όπως ο Γ.Γ. Κοινωνικής Ασφάλισης (Ρωμανιάς) για τα θέματα αρμοδιότητας τους τα οποία μεταξύ άλλων διαπραγματευόταν με τους δανειστές. Αποτέλεσμα ήταν να προτείνει η Ελληνική Κυβέρνηση ρυθμίσεις οι οποίες δεν ήταν στις απαιτήσεις των δανειστών (π.χ. η αύξηση των ορίων ηλικίας έγινε «με τη μία» και όχι σταδιακά όπως μέχρι σήμερα).
  • Προκήρυξε Συνέδριο προκειμένου σ’ αυτό να λυθούν τα εσωκομματικά του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Με την προκήρυξη του εκτόνωσε για πολύ λίγο μέρος της πίεσης που δεχόταν, μόνο και μόνο για να επανέλθει αυτή εντονότερη όταν αποκαλύφθηκε ότι το Συνέδριο θα γινόταν μετά τις εκλογές! Τέτοιου είδους κοροϊδία στα κομματικά μέλη και στελέχη δεν έκανε ούτε ο Α. Παπανδρέου όταν στο δικό του κόμμα έκανε Συνέδριο όποτε γούσταρε και όχι όποτε έλεγε το Καταστατικό του ΠΑ.ΣΟ.Κ.
  • Κράτησε για τον εαυτό του το δικαίωμα της «αυθεντικής ερμηνείας» του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος προκειμένου να έχει πλήρη ελευθερία για να κάνει τις απαραίτητες κωλοτούμπες. Ομοίως κράτησε για τον εαυτό του το δικαίωμα να της «αυθεντικής ερμηνείας» του Συντάγματος σε συνεργασία με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ο οποίος του «χρωστά χάρη» για την επιλογή.
  • Επέδειξε περιφρόνηση στην τήρηση του τυπικού των διερευνητικών εντολών μόνο και μόνο για να μην κινδυνέψει ο εκλογικός σχεδιασμός του.  

Η παραπάνω συμπεριφορά χαρακτηρίζεται από υπέρμετρο εγωισμό και αλαζονεία με αποτέλεσμα την αδυναμία ουσιαστικής συνεργασίας με οποιονδήποτε, εφόσον αυτός που έτυχε να βρίσκεται σε θέση ισχύος επιβάλλει τις επιθυμίες του στους υπόλοιπους. Αυτό με τη σειρά του οδηγεί στην ταύτιση του Πρωθυπουργού με την Κυβέρνηση («η Κυβέρνηση είμαι ΕΓΩ»), δηλαδή στην ανάδειξη του στην πράξη σε Απόλυτο Ηγεμόνα (Βασιλιά χωρίς Σύνταγμα π.χ. Όθωνας). Όπως μας έχει δείξει η Ιστορία μια τέτοια εξέλιξη ποτέ δεν είχε αίσιο (καλό) τέλος για την χώρα και τους πολίτες που είχαν τέτοιο ηγέτη του οποίου η ηγεσία εξελισσόταν πάντα σε Απολυταρχία.

Το θέμα τελικά είναι ν’ αποφασίσουμε αν μας χρειάζεται ένας υπέρμετρα εγωιστής και αλαζόνας Πρωθυπουργός σ’ αυτή την χρονική στιγμή κατά την οποία πρέπει να επιδειχθεί η μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση και συνεννόηση. Όλα τα υπόλοιπα θα έρθουν ευκολότερα άπαξ και αποφασίσουμε αν μας χρειάζεται (αν είναι ωφέλιμος) ένας Πρωθυπουργός με τα χαρακτηριστικά του Αλέξη (ακόμη και αν χαμογελά ωραία). Το θέμα είναι ν’ αποφασίσει καθένας μας για τον εαυτό του αν είναι τόσο ξεφτίλας όσο τον θεωρεί το επιτελείο του Α. Τσίπρα (προφανώς και ο ίδιος) για να τον ξαναψηφίσει παρά τα όσα έπραξε, ειδικά όταν έταζε τα υπόλοιπα πέφτοντας τόσο έξω σ’ όλες τις εκτιμήσεις του. Θα επιβεβαιώσετε -όσοι ψηφίσατε τον Γενάρη ΣΥ.ΡΙΖ.Α.- τις εκτιμήσεις και τους σχεδιασμούς του Αλέξη (αν όντως εννοεί όσα λέει και δεν κάνει τις εκλογές για να τις χάσει) ή θα σεβαστείτε τον εαυτό σας και θα την ρίξετε (την ψήφο) αλλού (το «που» είναι δικός σας λογαριασμός);        

Η πραγματικότητα είναι αδυσώπητη απέναντι σ’ αυτόν που τολμά να την αρνηθεί. Έτσι στην τελευταία στροφή πριν την Κυριακή των εκλογών υπήρξαν δύο ενδεικτικές τοποθετήσεις οι οποίες αποδεικνύουν πόσο ξεφτίλες μας/σας θεωρούν κάποιοι. Η πρώτη χρονικά προερχόταν από τον κυβερνητικό συνεταίρο του Τσίπρα τον Π. Καμμένο. Ο αρχηγός των ΑΝ.ΕΛ. «έβγαλε στον ντάκο» τον πρώην Υπουργό Οικονομικών Γ. Βαρουφάκη (βλέπε εδώ). Όσα αποκάλυψε ο Καμμένος (τα οποία τα υποψιαζόμαστε από καιρό) αποδεικνύουν τον τυχοδιωκτικό χαρακτήρα του πρώην Υπουργό όπως και τον κίνδυνο που διέτρεξε επί των ημερών του η Χώρα. Το ενδιαφέρον είναι η στάση (και η σιωπ) που τηρούσε το διάστημα που συν-κυβερνούσε με τον Τσίπρα.

Η δεύτερη τοποθέτηση αφορά σε άρθρο του ίδιου του Γ. Βαρουφάκη στο οποίο ο πρώην Υπουργός δίνει την εκδοχή του για όσα συνέβησαν τους τελευταίους μήνες της «πρώτης Αριστερής κυβέρνησης» (βλέπε εδώ). Μας/σας ενημερώνει ότι είχε συν-αποφασίσει με τον Πρωθυπουργό το κλείσιμο των τραπεζών και τους έλεγχους κεφαλαίων πρίν την τελική φάση της διαπραγμάτευσης, χρησιμοποιώντας έτσι σαν όμηρους όλους τους Έλληνες πολίτες προκειμένου να εκβιάσει/πιέσει τους δανειστές μας. Είναι προφανές ότι η αποκάλυψη αυτή είναι απολύτως ενδεικτική για τον τρόπο που αντιμετώπιζε η προηγούμενη κυβέρνηση συνολικά την κοινωνία. Για το γεγονός ότι αδιαφορούσε για τις επιπτώσεις του κλεισίματος των τραπεζών (οι οποίες είναι μικρότερες απ’ ότι εκτιμούσαν όπως παραδέχτηκε ο Τσίπρας περιχαρής τις προάλλες) αντιμετωπίζοντας όσους έχαναν την δουλειά τους εξαιτίας τους ως «παράπλευρες απώλειες». Είναι σαν να κόβει κάποιος το οξυγόνο σε ασθενή που βρίσκεται σε μηχανική υποστήριξη και αφού το επαναφέρει σιγά-σιγά να πανηγυρίζει που τελικά δεν έμεινε φυτό! Η αποκάλυψη αυτή από την πλευρά του Γιάνη γίνεται λίγες μέρες πριν την κάλπη και μόνο τυχαία δεν είναι η επιλογή της χρονικής στιγμής. Ωστόσο είναι ιδιαίτερα σημαντική καθώς αποδεικνύει ότι «μας την είχανε στημένη» όχι οι ξένοι (οι «κακοί») αλλά οι δικοί μας (οι «καλοί»).

Το ερώτημα λοιπόν παραμένει και είναι πλέον πιο επίκαιρο και επιτακτικό από ποτέ: «Εσύ που ψήφισες ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είσαι τόσο ξεφτίλας όσο σε θεωρούν;».

 

Υ.Γ. Στο συγκεκριμένο κείμενο μας ασχοληθήκαμε μόνο με τον Α. Τσίπρα γιατί αυτός υποτίθεται ότι εκπροσωπεί το «νέο» και το «άφθαρτο». Από την άποψη αυτή δεν είχε σημασία ν’ ασχοληθούμε με οποιονδήποτε άλλο πολιτικό αρχηγό. Στο κάτω-κάτω το σημαντικό είναι αν ο ψηφοφόρος θα συνεχίσει να κρίνει με την αφέλεια αυτού που την επόμενη μέρα νοιώθει προδομένος (και γι’ αυτό βρίζει αυτόν που ψήφισε) ή θ’ αναλάβει τις ευθύνες του (απέναντι στο εαυτό του και τους άλλους) και θα συμπεριφερθεί υπευθυνότερα.

 

17 Σεπτέμβρη 2015
παρατηρητήριο.

          

Διαβάστηκε 7236 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΕΣΥ ΠΟΥ ΨΗΦΙΣΕΣ ΣΥ.ΡΙΖ.Α ΕΙΣΑΙ ΤΟΣΟ ΞΕΦΤΙΛΑΣ ΟΣΟ ΣΕ ΘΕΩΡΟΥΝ; (ΑΥΤΟΣΕΒΑΣΜΟΣ Ή ΥΠΟΤΑΓΗ;)